De berichtgeving rond de in Nederland in beslag genomen euro 19,5 miljoen van Surinaamse banken, heeft afgelopen week een nieuwe dimensie gekregen toen het Nederlandse Openbaar Ministerie (OM) officieel bevestigde, dat de betrokken banken boetes moeten betalen. Volgens zeer betrouwbare bronnen berusten eerdere mediaberichten over deze zaak op waarheid.

 Verantwoordelijken voor de verschillende openbare scholen, hebben de alarmklok geluid en aan de overheid gezegd, dat er een ernstige mate van onveiligheid op de scholingsinstituten heerst en dan wel vooral in de nachtelijke uren, wanneer de aangestelde bewakers het totaal laten afweten door gewoon niet op het werk te verschijnen. Wachters staan bij de overheid op de loonlijst en worden maandelijks uitbetaald, maar velen blijven weg. Hierdoor is het ‘tig’ keer voorgekomen, dat er op scholen is ingebroken en de inventaris is weggedragen.

Er zijn momenten waarop een samenleving zichzelf een spiegel moet durven voorhouden, niet om te beschuldigen, maar om te begrijpen waar het opnieuw mis dreigt te gaan. Suriname bevindt zich opnieuw op zo’n moment. Niet omdat de problemen nieuw zijn, maar juist omdat ze zo herkenbaar beginnen te worden dat ze nauwelijks nog als probleem worden benoemd.

Wat we vandaag zien in Suriname, is geen oprechte regering, maar een machtsconstructie. Een samenraapsel van partijen zonder ruggengraat en zonder gezamenlijke visie, die na de verkiezingen, bij elkaar zijn geschraapt met één doel en dat is macht. De NDP, aangevuld met een aantal meelopende partijen, probeert zich te presenteren als een bestuur dat het land vooruit gaat brengen.

Vorige week werden veel Surinamers verrast door een bericht, dat zich razendsnel verspreidde via Facebook. Burgers zouden zich kunnen registreren voor het uiteindelijk bemachtigen van een volkswoning. Voor velen klonk het als de verwezenlijking van een droom, misschien zelfs als een sprankje hoop in een moeilijke woningmarkt.

De arrestatie van een Nederlander en drie Surinamers op een vissersboot nabij de Azoren met ongeveer 1,8 ton cocaïne aan boord, laat wederom de omvang en het internationale karakter van de drugshandel zien. In totaal werden acht verdachten aangehouden tijdens een gezamenlijke operatie van de Portugese politie, marine en luchtmacht. Naast de Nederlander en de drie Surinamers, werden ook vier Brazilianen opgepakt.

De samenleving leeft al geruime tijd onder financiële druk. De prijzen blijven stijgen, salarissen blijven achter en voor veel huishoudens is rondkomen geen vanzelfsprekendheid meer. Tegen die achtergrond, presenteert de regering koopkrachtversterking als verlichting. De minister van Sociale Zaken, Diana Pokie, voerde aan, dat de maatregelen die de regering eind maart zal uitvoeren voor verschillende groepen in de samenleving,

Na vandalisme en diefstal vorig jaar, was deze maand weer het standbeeld van Mahatma Gandhi aan de beurt, vermoedelijk voor metaalroof. Eerder waren monumenten van Trefossa en van Simon Bolivar het doelwit. Tijdloos eerbetoon aan helden en voorbeelden is verspild aan een volk dat honger en verslaving de boventoon laat voeren boven respect, discipline en fatsoen.

De verwijten die het Openbaar Ministerie maakt aan het adres van de familie Somohardjo, zijn niet mals. In de vordering aan De Nationale Assemblee om Bronto Somohardjo in staat van beschuldiging te stellen, schetst de staande magistratuur een beeld dat politieke partijen en commentatoren niet onbekend voorkomt. Niet voor de PL, niet voor de familie en evenmin voor andere politieke toppers van alle partijen die in de afgelopen jaren regeerverantwoordelijkheid gedragen hebben.

Minister André Misiekaba van Volksgezondheid, Welzijn en Arbeid, zegt dat het Academisch Ziekenhuis Paramaribo (AZP) “staat voor kwaliteit en zorg in Suriname”, en dat het ziekenhuis niet meer weg te denken is. Maar de realiteit in het ziekenhuis staat daar haaks op. Patiënten moeten hun eigen toiletpapier meenemen, linnengoed is aanwezig, maar een deken moet je zelf meebrengen. Wie wordt opgenomen,

De discussie rond het mogelijk in staat van beschuldiging stellen van ex-minister Riad Nurmohamed van Openbare Werken, heeft het politieke debat in Suriname opnieuw op scherp gezet. Het is een ontwikkeling die verder reikt dan één persoon of één ministerie.

De Waterkant is een van de meest herkenbare plekken van Suriname. Het gebied is niet alleen een toeristische trekpleister, maar ook een historisch en cultureel symbool van de hoofdstad. Toch lijkt het er steeds vaker op dat sommige weggebruikers deze plek beschouwen als een racebaan, met alle gevolgen van dien. Vorige week veroorzaakte een dienstvoertuig van een bewakingsbedrijf schade aan het wegmeubilair en de verfraaiingselementen langs de Waterkant.

Hoe lang zal het nog duren alvorens wet- en regelgeving voor de e-bikes worden doorgevoerd en de controle op de naleving, zal kunnen plaatsvinden? Er wordt al langer dan twee jaar over geleuterd, maar de wet- en regelgeving komen maar niet.

De collegialiteit tussen de jarige Brunswijk, de NDP-delegatie en oud-president Santokhi, was een sociale mediasensatie. Te midden van schijnbare politieke spanningen en coalitieonrust zaten NDP-exponenten in een kringetje rond de jarige, zoals ze decennialang met Bouterse hebben kunnen oefenen. Politiek theater komt met politieke schijnvertoningen en de vraag is, welk gedeelte theater is:

Het Surinaamse onderwijssysteem is opnieuw het middelpunt van discussie. Niet alleen ouders, maar ook onderwijsprofessionals slaan alarm over de richting waarin het onderwijs zich ontwikkelt. Wat voor beleidsmakers wellicht een hervorming of modernisering lijkt,

De discussie over koopkrachtmaatregelen laat opnieuw zien, hoe kwetsbaar veel huishoudens zijn. Terwijl de prijzen van basisproducten blijven stijgen, probeert de overheid de druk te verlichten met tijdelijke sociale maatregelen. Maar lossen deze maatregelen, het probleem radicaal op? De voorzitter van Stichting Wan Okasi, Aniel Koendjbiharie, zei het al, het is vrijwel onmogelijk, om met het huidige bedrag rond te komen.

De aangekondigde sluiting van Stabroek News, een van de oudste particuliere kranten van Guyana, markeert het einde van een belangrijk hoofdstuk in de geschiedenis van onafhankelijke journalistiek in de regio. Na bijna vier decennia verschijnt op 14 maart 2026, de laatste gedrukte editie, zo meldde Kaieteur News. De krant, opgericht in 1986 door David en Doreen de Caires, stond decennialang bekend om zijn kritische en onafhankelijke berichtgeving.

De grote drukte bij de Stichting Volkshuisvesting Suriname deze week, laat zien hoe diep de woningcrisis in Suriname werkelijk is. Aanleiding was een nepbericht op sociale media, waarin werd gesteld dat mensen zich konden registreren voor een woning.

De uitspraak van Poetini Atompai, lid van De Nationale Assemblee namens de NPS, dat politici er bewust voor kiezen geen scholen te bouwen, omdat een goed opgeleid volk andere politieke keuzes zal kunnen maken, klinkt op het eerste gezicht schokkend. Toch raakt zijn stelling een ernstige zenuw binnen de Surinaamse samenleving. Maar de kernvraag is misschien nog confronterender, zijn we als samenleving dom, of maken we simpelweg verkeerde politieke keuzes? Het is verleidelijk de schuld volledig bij politici te leggen.

Het imago van het Korps Politie Suriname staat al geruime tijd onder zware druk. Dat werd opnieuw overduidelijk tijdens de recente bevordering van bijna zeshonderd politiefunctionarissen. De voorzitter van de Surinaamse Politiebond zei daarbij dat de burger de politie nog maar nauwelijks als zijn beste kameraad beschouwt.

Tot onze grote verbazing is men na ruim zeven maanden regering Simons-Rusland, bezig op slinkse wijze via een zogeheten accreditatie fromu, de vrije media, die de regering op vermeende wijze onvriendelijk gezind zou zijn, het werk te bemoeilijken of onmogelijk te maken. De accreditatie zou inhouden dat degenen die geen lid zijn van de Vereniging van Journalisten, SVJ, niet als geaccrediteerd mediawerker kunnen worden beschouwd en dus op bepaalde evenementen van de huidige overheid, geen toegang kunnen krijgen.

In de avond van 9 december 1982, kwam de bevelhebber van het Nationaal Leger, Desi Bouterse, op de televisie en gaf zijn verklaring over hetgeen zich de vorige dag had voorgedaan en wel met betrekking tot de dood van veertien Surinamers en een persoon met de Nederlandse nationaliteit.

De huidige president verklaarde onlangs tijdens haar persconferentie, dat zij “signalen” krijgt dat het misschien een beetje beter gaat met de Surinaamse Luchtvaartmaatschappij. Dat er reden is voor enige hoop. Maar wat die hoopvolle signalen precies zijn, wilde zij niet delen. En dat is precies waar het probleem opnieuw zichtbaar wordt.

Assembleelid Mahinder Jogi slaat de spijker op de kop, wanneer hij de buitenlandse reizen van president Simons vergelijkt met haar aanwezigheid in DNA. Dit geldt overigens niet alleen voor haar. Zoals haar eigen vicepresident ter verdediging van zijn eigen reisgedrag gezegd heeft, is vrijwel het gehele regeerteam al op dienstreis geweest. Het eerste regeerjaar is nog niet eens achter de rug.

Wonen in een democratie betekent leven met de bereidheid tot verbeteringen. De bereidheid tot het stellen van vragen over het systeem en het bespreekbaar maken van aanpassingen aan dat systeem. Het benoemingsbeleid in Suriname is onder deze regering, en de regering daarvoor, en de regering daarvoor – al sinds jaar en dag - een achillespees geweest van zelfs de beste bestuurders.

De olieprijs brak deze week voor het eerst in bijna vier jaar door de grens van 100 dollar per vat, een directe reactie op de escalatie van het conflict rond Iran en de benoeming van ayatollah Mojtaba Khamenei als nieuwe hoogste leider van dat land. Deze stijging is niet zomaar een statistiek op de financiële pagina’s; in Suriname betekent het hogere kosten bij de pomp, een zwaardere druk op de begroting en voelbare lasten voor gezinnen en bedrijven.

De Centrale Bank van Suriname heeft offshore olie, investeringen, activiteiten en statistieken, met terugwerkende kracht in berekeningen, losgelaten op 2021 tot en met 2025 en het beeld is schokkend. Een klap voor de totale externe schuldpositie en een klap voor de importdekking rollen hieruit voort.

Keerpunt plaatst voor de zoveelste keer deze foto van het cachot in het complex van Fort Zeelandia, in de volksmond meer bekend als ‘devil’.  Op de vorige foto’s, die ook in Keerpunt verschenen, was het rechtergedeelte van het dak van ‘devil’ al ingestort.

Op 16 maart 2026 bestaat het Staatsziekenfonds (SZF) 45 jaar. Er zijn weinig redenen voor een feeststemming. De directeur werd enkele dagen geleden op non-actief gesteld vanwege duistere handelingen. De organisatie blijkt bijzonder corruptiegevoelig te zijn.

Aan de oostzijde van het Presidentieel Paleis en wel voor de haag langs de weg, liggen deze lantaarnpalen inclusief lampen, al enige tijd op een onbewaakte wijze. Hoorde allemaal bij de verlichting van het Onafhankelijkheidsplein. We nemen niet aan, dat ze daar gereed liggen, om door dieven weggedragen te worden. Maar het kan nimmer zo zijn dat men nog bruikbaar staatsbezit, zomaar achteloos en onbewaakt, deponeert en dat voor niet korte tijd. 

In Suriname lijkt het vertrouwen van burgers in de politiek met de dag af te nemen. Elke keer wanneer er berichten naar buiten komen over vermeende onregelmatigheden binnen staatsbedrijven of instellingen waar politieke benoemingen de boventoon voeren, wordt dat vertrouwen verder uitgehold. Voor veel burgers voelt het alsof hetzelfde patroon zich blijft herhalen: politieke loyaliteit wordt beloond met invloedrijke functies, en wanneer het misgaat, betaalt uiteindelijk de samenleving het gelag. Staatsbedrijven horen het algemeen belang te dienen.

De recente beelden van een hardhandige arrestatie door politieagenten, die op sociale media circuleerden, hebben opnieuw de discussie doen oplaaien over het veiligheidsbeleid in Suriname. Terwijl de samenleving vragen stelt over het hardhandig politieoptreden, stelt de minister van Justitie en Politie, Harish Monorath, op dezelfde voet verder te gaan. ‘’Het beleid van een harde aanpak tegen criminaliteit, zal onder geen beding worden aangepast’’

Op 19 april van dit jaar is het precies 71 jaar geleden dat op het Kerkplein in onze hoofdstad, het borstbeeld van Simon Bolivar, de grote bevrijder van Venezuela, Colombia, Bolivia, Ecuador, Peru en Panama, werd onthuld. Elk jaar worden er op 5 juli, de onafhankelijkheidsdag van Venezuela, kransen gelegd bij het borstbeeld van deze man. De man die door strijd en oorlog de Spaanse kolonisators uit de voormelde landen wist te verdrijven. In 1955, dus nu 71 jaar geleden, werd op initiatief en verzoek van de Eenheidsfrontregering onder leiding van Johan Ferrier,

Acht maanden. Slechts acht maanden en het patroon ligt alweer open en bloot op tafel. De minister van Financiën wijst op stijgende internationale reserves als bewijs dat het economisch beleid zogenaamd werkt. Voor veel naïeve burgers klinkt dat geruststellend. Meer reserves betekent toch stabiliteit zou men denken? Technisch gezien klopt het verhaal. Volgens internationale regels mogen buitenlandse valuta die vrij beschikbaar zijn bij de Centrale Bank, worden meegeteld als internationale reserves. Ook wanneer die dollars afkomstig zijn van een keiharde lening.

De Hakrinbank is bezig met een robuuste inhaalslag qua jaarrapportages. Over het boekjaar 2024, wordt een recordwinst gerapporteerd van ruim 840 miljoen SRD. De Raad van Commissarissen werd versterkt met zwaargewichten uit de financiële sector. De directie windt er geen doekjes om in haar eigen verslag:

In steeds meer huishoudens is de vraag niet langer, hoe men vooruit komt, maar hoe men de maand door komt. Wat in het verleden tijdelijke economische tegenwind leek, is voor veel burgers een structurele realiteit geworden. De kosten van voedsel, transport, elektriciteit en basisvoorzieningen blijven maar stijgen, terwijl de inkomens van veel mensen nauwelijks meegroeien.

Met de voordracht van André Misiekaba als minister van Volksgezondheid, heeft de NDP duidelijk gemaakt, niet serieus te zijn over het beleidsgebied. Het was voor eenieder duidelijk dat een politieke stonfutu en zijn achterban, tevreden gehouden moesten worden. Zoals het ook duidelijk was dat het een training on the job zou zijn voor iemand die qua medische kennis, zijn absolute meerdere in zijn voorganger zou moeten erkennen, zeven dagen per week.

De recente waarschuwing van de Suriname Economic Oversight Board (SEOB) dat de Surinaamse economie fragiel blijft en de staatsschuld gevaarlijke niveaus heeft bereikt, komt niet uit de lucht vallen. De huidige situatie is het resultaat van een langdurig proces van economische verzwakking, dat zich in de afgelopen vijftien jaar duidelijk heeft voltrokken. De cijfers van de SEOB laten weinig ruimte voor interpretatie.

Voor de VHP is het onbegrijpelijk dat de gebroeders Brunswijk, aansluiting gezocht hebben bij de nieuwe coalitie. Voor de nieuwe coalitie zelf was er weinig noodzaak, anders dan het vermijden van de VVV en zich verzekeren tegen overlopers. De volgende verbazing voor het gehele politiek veld was dat iemand die als koning had geleefd, zich persoonlijk liet degraderen naar een schoolbureautje in een bijgebouw en schijnbaar niet om de politieke hoofdprijs vroeg.

De CEO van de Energie Bedrijven Suriname (EBS), Leo Brunswijk, kondigde op 1 maart in de media aan, dat op maandag 2 maart, er een persconferentie zou plaatsvinden om duidelijkheid te verschaffen. Op het laatste moment werd de persconferentie geannuleerd. Journalisten die onderweg waren, ontvingen slechts een half uur voor aanvang, een e-mail met de mededeling, dat de bijeenkomst niet doorging.

De staatsobligatie van 1,6 miljard moesten we van de nieuwe regering, vooral geen nieuwe lening noemen. Het ging om wat ademruimte afgelopen november, en een ingetogen feestje was zelfs op zijn plek. Onze rentree op de kapitaalmarkten, zogezegd. Met de juiste vragen vanuit de juiste economen, met name de VES, SEOB en de zeer welingelichte Gerard Lau, moest er toch een tipje van de sluier worden gelicht. Dat deed minister Wijnerman van Financiën en Planning in een persconferentie eind februari, die wél doorging. En wat blijkt?

Men heeft het na decennia van staatkundige soevereiniteit, nog steeds niet begrepen. Een Onafhankelijkheidsplein is zeker niet de locatie voor het stelselmatig houden van tal van festiviteiten, waardoor deze plek haar historische glorie, totaal teniet is gedaan.

Als we het benoemingsbeleid van de afgelopen jaren goed hebben geëvalueerd, komt duidelijk naar boven, dat haast alle ‘intellectuelen’ die nu benoemd worden, hoog binnen politieke partijen zitten. Alles draait om loyalisten accommoderen en het land degelijk regeren komt als tweede.

De recente vermeende corruptieschandalen bij het Staatsziekenfonds (SZF) hebben opnieuw een gevoelige snaar bij de goedbedoelenden in onze samenleving geraakt. NPS-assembleelid Ivanildo Plein liet in gesprek met de media, er geen misverstand over bestaan. Als functionarissen zich schuldig hebben gemaakt aan onregelmatigheden, moet onmiddellijk worden ingegrepen.

Ramon Abrahams heeft tijdens de viering van de ‘revolutie’ op woensdag 25 februari, het gehad over NDP’ers die zich niet tegen elkaar moeten laten opzetten. De opmerkingen van de partijmastodont komen na een bewogen week van verdeeldheid, misgunning en steekspellen rondom recente NDP-benoemingen. Dat verzint men niet bij onze redactie, maar dat is de algehele toon van de beschuldigden en degenen die hen beschuldigen.

Zowel minister Landveld van Transport, Communicatie en Toerisme, als president Simons, hebben in vraaggesprekken naar waarheid geantwoord, dat de politiek mede bepaalt, wie als raadslid wordt benoemd in raden van commissarissen en raden van toezicht van parastatale organisaties. Niet politiek in beleidsmatige zin, maar keiharde partijpolitiek. Onder de honderden slapende en actieve parastatalen, hoeft dat niet altijd een groot probleem te zijn.

Brain drain is in Suriname uitgegroeid tot een standaard-refrein. Overheidsfunctionarissen, ziekenhuisdirecties en beleidsmakers, noemen het steevast als verklaring voor wachttijden, personeelstekorten en het afschalen van diensten. Maar zelden wordt de meest fundamentele vraag gesteld: is brain drain werkelijk het probleem, of is het slechts het symptoom van jarenlang falend beleid? Want mensen vertrekken niet zomaar.

De brand bij het olieverwerkingsbedrijf in Waterland, is geen incident dat toevallig plaatsvond. Het is het voorspelbare resultaat van jarenlange nalatigheid, illegale praktijken en gebrekkig toezicht. Terwijl omwonenden zich al sinds mei 2025 zorgen maken over stank, olielozingen en milieuverontreiniging, bleef het bedrijf ongehinderd opereren. Ondanks herhaalde waarschuwingen van de brandweer, de Nationale Milieu Autoriteit (NMA) en de districtscommissaris, gingen de werkzaamheden door tot er een onvermijdelijke explosie en brand plaatsvonden.

Onlangs circuleerde er een video op sociale media die bij velen een schok teweegbracht en grote bezorgdheid opriep. Te zien was een jong kind achter op een e-bike met een fopper in zijn mond, terwijl het voertuig over de weg reed. Het is een beeld dat blijft hangen: kwetsbaar, onbeschermd en aan de grillen van het verkeer overgeleverd.

Er is een gezegde dat luidt: ‘Een ezel stoot zich in het gemeen, geen twee keer aan dezelfde steen’. In Suriname lijkt deze spreuk zijn kracht te hebben verloren. Bij haast elke regeerperiode komen opnieuw misstanden aan het licht bij parastatale bedrijven. Wanbeheer, ondoorzichtige besluitvorming, politieke benoemingen en soms zelfs fraude, het is steeds een terugkerend patroon.