Veiligheid behoort een van tot de belangrijkste verantwoordelijkheden van een staat. Burgers moeten erop kunnen vertrouwen dat politie, andere korpsen en het leger in staat zijn, hen te beschermen wanneer dat nodig is. Maar hoe veilig is een samenleving, wanneer juist de instituten die veiligheid moeten waarborgen, zelf kampen met structurele problemen?

Langs de Anton Dragtenweg richting Leonsberg, naast supermarkt KMC, is sinds deze week opnieuw sprake van illegale vuilstorting. Wat aanvankelijk begon als een hoop zand, stenen en resten van oude bomen, is inmiddels uitgegroeid tot een verzamelplek voor grofvuil en plastic zakken, gevuld met huisafval. De locatie dreigt daarmee langzaam te veranderen in een illegale vuilstortplaats.

Het voorjaar van 2026 brengt ondanks alle uitdagingen en chaos, hier en daar wat lichtpuntjes. Initiatieven, momenten of stappen in de juiste richting. En elk van ze heeft een gemene deler. Namelijk overheidsbetrokkenheid zonder keiharde politiek op de voorgrond. 

Tijdens de verkiezingscampagne in 2025, presenteerde de NDP zich als de partij die het systeem fundamenteel zou veranderen. “A systeem o kenki” groeide uit tot één van de meest gehoorde slogans in Suriname. Er werd gesproken over verandering, herstel en een nieuwe koers voor Suriname. Die boodschap creëerde verwachtingen bij duizenden burgers, die hoopten op zichtbaar en voelbaar bestuur.

Wie wel eens gezien heeft, hoe kleinschalige goudzoekers in een rivierbedding op zoek gaan naar klompjes goud, heeft een natuurlijk begrip van het systematische morele verval dat onze maatschappij gevangen houdt. Het sediment uit de rivierbedding bestaat uit een mengsel van zand, grind, steentjes en het edelmetaal. Met een fuik of een zeef spoelt de goudzoeker daardoorheen, plukt steentjes, grind, beestjes en klei uit het mengsel totdat de klompjes goud zichtbaar worden.

Steeds opnieuw duikt het debat op: brain drain in de zorg en het onderwijs. En telkens klinkt dezelfde diagnose. Medisch personeel en leerkrachten zouden onderbetaald en ondergewaardeerd zijn, zonder enig uitzicht op een betere toekomst. Het is intussen een vaste reflex geworden in beleidskringen: er wordt gesproken met ‘deskundigen’, er worden rapporten opgesteld, er worden vergaderingen belegd. Maar de uitkomst verandert nauwelijks.

 De discussie in De Nationale Assemblée over de onderwijsproblemen in Moengotapoe, legt opnieuw een groot probleem bloot. De leerlingen zijn uiteindelijk de grootste slachtoffers van bestuurlijke stagnatie. Terwijl politieke partijen elkaar verwijten maken, over wie verantwoordelijk is voor de ontstane situatie, zitten meer dan 150 leerlingen, al dagen zonder onderwijs. Dat is zorgwekkend, ongeacht welke regering de problemen heeft geërfd of veroorzaakt.

In de afgelopen jaren hebben we steeds gemerkt, dat bepaalde districten op de tweede en soms laatste plaats stiefmoederlijk worden geplaatst. Terwijl Paramaribo steeds verder groeit, lijkt het alsof de districten langzaam worden vergeten. Voor veel burgers buiten de hoofdstad ontstaat de indruk dat zij slechts meetellen tijdens verkiezingstijd. Daarna verdwijnen hun problemen weer naar de achtergrond. Maar de vraag die gesteld moet worden, is simpel: zijn de districten geen deel van Suriname?

De aanhoudende regenval in Zuid-Suriname heeft wederom de harde realiteit van de kwetsbaarheid van de voedselvoorziening in het binnenland zichtbaar gemaakt. In dorpen als Alalapadu, Sipaliwini Savanne, Coeroeni, Amotopo en Kwamalasamutu, zijn kostgronden grotendeels verloren gegaan door extreme neerslag. Wat op het eerste gezicht een seizoensgebonden weersprobleem lijkt, dreigt uit te groeien tot een ernstige voedselcrisis in de komende maanden. De schade treft een systeem dat al decennialang steunt op zelfvoorzienende landbouw.

Het beeld dat Suriname en de bredere regio steeds vaker in het vizier liggen van internationale veiligheids- en inlichtingendiensten is geen ver-van-ons-bedshow meer. Integendeel: in een wereld waar drugshandel, witwaspraktijken en grensoverschrijdende georganiseerde misdaad steeds verfijnder en globaler worden, schuift ook de aandacht van buitenlandse diensten mee.

Het begrip ‘Exodus’, daar hebben vooral de christenen onder ons, wel over gehoord. Zo heet bijvoorbeeld het tweede boek van Mozes, die de Joden onder moeilijke omstandigheden uit Egypte leidde, waar dit volk een slavenbestaan had. Daar was dan ook sprake van een ware volksverhuizing. De vijftig jaar oude Republiek Suriname, heeft dus niet te maken gehad met één exodus, maar wel met een opvallende emigratie en wel vanaf 1974,

Met de goedkeuring van wijzigingen in de Rijwet 1971 en de Wet Aansprakelijkheidsverzekering Motorrijtuigen, heeft De Nationale Assemblee eindelijk een stap gezet richting regulering van elektrische voertuigen in Suriname. Vanaf 1 januari 2027 krijgen e-bikes, elektrische bromfietsen en andere elektrische voertuigen, officieel dezelfde wettelijke status als conventionele motorvoertuigen.

“Die post van de Centrale Bank gaat naar de NPS’’, riep voorzitter Gregory Rusland een klein jaar geleden, tijdens het spoedcongres over regeringsdeelname. Dat viel in de bankwereld, bij de internationale ontwikkelingspartners en in het bedrijfsleven, niet goed. ‘Die post’, of het nou gaat om de functie van governor of regeringscommissaris, komt aan geen enkele politieke partij toe en moet onaantastbaar zijn qua onafhankelijkheid en onbespreekbaar zijn tijdens politieke onderhandelingen.

Voor 2020 was de term ‘pe a moni de’ veel gehoord, het ging toen vooral (niet alleen) om gelden uit de Oppenheimer-leningen. Er heerst een soort van vloek rond het begrip Oppenheimer. Nu gaat het weer om gelden rond de afkoop van de leningen van Oppenheimer. Nu is er weer vaagheid over waar ruim een half miljard USD is gebleven ‘verdwenen’, ‘verdampt’. Het verhaal dat de lening nodig was om de druk eraf te halen is te vaag, er is meer dan nodig geleend, er is te duur geleend en er is te veel verdampt. Dat is die tori, daar moet het over gaan.

Een jaar na de verkiezingen met de slechtste opkomst ooit, ziet het politieke landschap er heel anders uit dan velen op 24 mei 2025 gedacht hadden. De regering Santokhi-Brunswijk bracht de inflatie in het laatste jaar tot onder 15 procent terug. Banken die wankelden, stonden weer overeind met ademruimte. En de ogen van de wereld en van handelspartners zoals de Verenigde Staten, Nederland en India waren op ons land gericht. Het algemeen kiesrecht had de ABOP moeten afslanken en de NPS robuust moeten laten groeien.

Terwijl op vrijdag 15 mei met enige trots bekend werd gemaakt dat Staatsolie over 2025 maar liefst USD 400 miljoen heeft afgedragen aan de staatskas, zou die mededeling bij elke burger eerder de alarmbellen moeten doen afgaan, dan applaus moeten oproepen.

Het bezoek van de hoogste diplomaat van India, minister Jaishankar, maakt duidelijk dat de relatie met India intact is. Tijdens en na de verkiezingen heeft een deel van de achterban van de huidige oppositie een doemscenario willen schetsen langs etnische lijnen. Alsof de sprongen vooruit in ontwikkeling en de relatie met onder meer India het effect waren van onvervangbare persoonlijke en partijrelaties, en op het spel stonden als herverkiezing uitbleef.

In Suriname heeft het er steeds meer van dat problemen pas serieus worden genomen, als zij volledig uit de hand zijn gelopen. Of het nu gaat om wateroverlast, infrastructuur, criminaliteit, onderwijs of de afvalproblematiek wanneer de vuilophaaldienst staakt. Simpel gezegd, structurele oplossingen blijven vaak uit, terwijl noodmaatregelen worden genomen. Daarmee is een cultuur ontstaan, waarin reageren belangrijker lijkt geworden, dan planmatig te werken. Maar de verantwoordelijkheid daarvoor ligt niet alleen bij de overheid.

Het Surinaamse ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Arbeid, startte begin mei een landelijke campagne om hiv-testen te stimuleren. Starnieuws berichtte hierover op 6 mei. Aanleiding was de toename van het aantal besmettingen en dat nog veel Surinamers hun hiv-status niet kennen. Volgens het ministerie, is het zorgwekkend dat een deel van de bevolking onbewust met hiv leeft en het virus kan overdragen. Daarom wordt vooral seksueel actieve personen, en mensen die dat van plan zijn, geadviseerd om zich samen met hun partner te laten testen. Goed initiatief van een overheid die zijn verantwoordelijkheid neemt, zou je zeggen, maar daar is niet iedereen het mee eens.

In korte tijd is rond meerdere staatsbedrijven en staatsgerelateerde instellingen een opvallende reeks van bestuurswisselingen en koerswijzigingen zichtbaar geworden. Wat bedoeld is als ordelijke governance en zorgvuldig toezicht, begint in de perceptie van velen steeds meer te lijken op een opeenvolging van snelle besluiten, herzieningen en tegenstrijdige signalen over de richting van het beleid. Bij Telesur werd recent goedkeuring verleend door de Raad van Ministers voor de ontslagname van de huidige Raad van Commissarissen en de benoeming van een nieuwe raad.

Het verlies in vertrouwen in de politiek, verdwijnt zelden van de ene op de andere dag. Het brokkelt langzaam af, beetje bij beetje, wanneer burgers keer op keer het gevoel krijgen, dat niet deskundigheid, maar connecties, de doorslag geven bij benoemingen binnen de publieke instituten. De samenleving ziet het steeds voor haar gebeuren, steeds dezelfde namen keren terug in adviesfuncties en directieposten,

De aanhoudende wateroverlast in Paramaribo, Wanica, Saramacca en andere delen van het land is opnieuw uitgemond in een nationale crisis. De regering heeft inmiddels een crisiscommissie ingesteld om de situatie te beheersen, maar achter de huidige noodmaatregelen schuilt een veel fundamenteler probleem:

Het gezegde ‘in het land der blinden is éénoog koning’ krijgt in Suriname een wrange en pijnlijke actualiteit. Waar het ooit stond voor relatieve voorsprong in een omgeving van tekort, lijkt het vandaag een schrijnende metafoor te zijn geworden voor een zorgsysteem dat er steeds minder in slaagt om letterlijk én figuurlijk zicht te bieden op herstel.

In tijden waarin informatie zich razendsnel verspreidt, is het des te belangrijker om feiten scherp te houden, zeker als het gaat om de volksgezondheid. Toch worden infectieziekten nog vaak met elkaar verward, wat kan leiden tot onnodige angst of juist onderschatting van risico’s. Een goed voorbeeld daarvan is de verwarring tussen het hantavirus en de ziekte van Weil.

De stijgende trend van seksueel overdraagbare aandoeningen, en in het bijzonder hiv, is een ontwikkeling waarbij alle alarmbellen zouden moeten afgaan binnen de samenleving en de gezondheidszorg. Dat het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Arbeid samen met zorginstellingen een landelijke hiv-testcampagne organiseert, is daarom niet slechts een medische actie, maar een noodzakelijke maatschappelijke interventie.

Wie in Suriname zijn of haar rijbewijs moet verlengen, weet dat dit proces alles behalve eenvoudig is. In de praktijk komt het erop neer, dat men eerst drie afzonderlijke strookjes moet halen, waarbij elk strookje staat voor één jaar verlenging. Pas na drie jaar, komt men in aanmerking voor een nieuw rijbewijs dat tien jaar geldig is. Hoewel het eindresultaat uiteindelijk een tienjarig rijbewijs is, wordt die geldigheidsduur in feite stap voor stap ‘opgeknipt’ via een omslachtig tussenproces. 

De brief die de International Air Transport Association (IATA) op 11 februari 2025 stuurde aan minister Raymond Landveld van Transport, Communicatie en Toerisme, was geen vrijblijvende waarschuwing. Het was een ernstige internationale vingerwijzing over de staat van de Surinaamse luchtvaartsector. Ruim een jaar later dringt zich echter de vraag op of de minister de inhoud van die brief ooit werkelijk serieus heeft genomen. De waarschuwingen waren immers glashelder.

Na zes jaar stilte lijken de bouwwerkzaamheden naast de Palmentuin opnieuw te zijn hervat. Daarmee keert niet alleen fysiek de activiteit terug op een omstreden locatie, maar ook een fundamentele vraag die Suriname nog altijd onvoldoende heeft beantwoord: van wie is publieke ruimte eigenlijk, en wie waakt over ons nationaal erfgoed?

Een klein jaar na het aantreden van de regering Simons-Rusland, kunnen we optekenen, dat we te maken hebben met de meest stijlloze transitie in de geschiedenis van dit land, staatsgrepen daarbij meegerekend. Deze transitieperiode heeft zich gekenmerkt door kennisvernietiging, kapitaalvernietiging en giftige partijdigheid. Een horde bloeddorstige en rancuneuze figuren die rekeningen te vereffenen hebben,

Van lezerszijde is Keerpunt erop gewezen, dat het goed fout zit met de vuilophaal. Op verschillende plekken in  en buiten onze hoofdstad, blijft vuilnis dagen achtereen liggen en is het geenszins duidelijk, wanneer de ophaal wederom langskomt. Deze foto werd gemaakt op de hoek van de Willem Campagnestraat en de Van ‘t Hogerhuysstraat.

De minister van JusPol meende transparant te handelen, toen hij openlijk toegaf, dat hij een persoon met een bevlekt verleden had aangesteld als adviseur. In zijn optiek was de kwestie daarmee afgedaan als een vorm van openheid. De maatschappelijke en parlementaire reactie liet echter iets anders zien: transparantie is niet alleen het geven van informatie, maar ook het afleggen van verantwoording over keuzes en de onderbouwing daarvan. Wij van Keerpunt kijken niet eens vreemd op van deze gebeurtenis, want het verleden kent genoeg voorbeelden van mensen met een beladen verleden die posities hebben bekleed binnen de regering.

Wat zich de laatste tijd afspeelt rond de raden van commissarissen bij bedrijven waarin de overheid een aandeel heeft, begint zorgwekkende vormen aan te nemen. Wat zou moeten getuigen van zorgvuldig toezicht en stabiel bestuur, ontaardt steeds vaker in een aaneenschakeling van abrupte besluiten, terugtrekkingen en onduidelijke koerswijzigingen.

Ministeries behoren plekken te zijn waar deskundigheid, verantwoordelijkheid en beleidsvorming, centraal staan. Toch ontstaat binnen de samenleving steeds vaker de indruk, dat tegenwoordig bijna iedereen zichzelf adviseur kan noemen of zonder duidelijke structuur of opleiding die kennis en kunde verrijken, toegang kan krijgen tot ministeries. Dat roept terechte vragen op over professionaliteit binnen het staatsbestuur. Een adviseur op ministerieel niveau, vervult immers geen gewone functie. Het gaat niet om simpele administratieve taken of vrijblijvende ondersteuning.

Artikel 19 van de Surinaamse grondwet is helder. Eenieder heeft het recht om door drukpers of andere communicatiemiddelen, gedachten, gevoelens en meningen te uiten, met inachtneming van ieders verantwoordelijkheid volgens de wet. Op papier is de persvrijheid daarmee verankerd als een fundamenteel grondrecht. Maar in de praktijk blijkt de uitoefening ervan complexer en gevoeliger.

Gelukkig lijden wij bij deze krant niet aan amnesie en hebben genoeg data opgeslagen om te herleiden, wat zich in de afgelopen vijftig jaar na de staatkundige onafhankelijkheid van dit land, hier in de politiek heeft afgespeeld. Vooral wat zich heeft voorgedaan na februari 1980, december 1982 en ook in de periode van 1991 tot 1996 en daarna 1996 tot 2000. Je moet dan ook van goede huize komen, om ons ‘BS’ voor te houden en trachten, zodanig te verdraaien, dat derden het allemaal aannemelijk zouden kunnen gaan vinden, maar niet bij dit medium.

Dat er maandelijks twintig tot dertig ambtenaren vertrekken bij het Korps Politie Suriname, is een serieus alarmsignaal voor een organisatie, die nu al kampt met onderbemanning. Waarom vertrekken er zoveel mensen? En belangrijker nog, waarom blijven zoveel politiemensen zich ondergewaardeerd voelen? JusPol- minister Monorath zei onlangs, dat maandelijks tientallen leden het korps verlaten.

In een samenleving waar burgers dagelijks geconfronteerd worden met berichten over stijgende criminaliteit, geweld en onrust, rust er een zware verantwoordelijkheid op de schouders van de minister van Justitie en Politie. Niet alleen moet hij beleid voeren, maar hij moet ook vertrouwen uitstralen. Wanneer een minister belast met veiligheid ongeloofwaardig overkomt, ontstaat er méér dan kritiek alleen, er ontstaat onzekerheid binnen de samenleving.

Het Bureau voor de Staatsschuld, ooit in het leven geroepen als een orgaan dat de staatsschuld moest bijhouden en beheersen, na de excessen, de hyperinflatie en de onlusten tijdens de regering Wijdenbosch, heeft zich volkomen laten politiseren. Het dieptepunt werd onlangs bereikt, toen de administrateur-generaal zich ertoe heeft laten bewegen, nota bene via de Communicatie Dienst Suriname, een verkooppraatje te houden over de staatsschuld,

De recente en herhaalde onderscheppingen van grote hoeveelheden drugs met een link naar Suriname, schetsen een patroon dat moeilijk nog als toeval kan worden afgedaan. Van cocaïne verstopt in zeecontainers met houtblokken uit Suriname in de Spaanse haven van Algeciras, tot hasj in een compressor in een container richting Suriname die in Vlissingen werd onderschept, en eerdere gevallen waarin drugs werden aangetroffen in bollen gewikkeld in bamboe en Surinaamse kranten, in insectenwerende middelen, geproduceerd in Suriname,

Wat ooit werd gepresenteerd als een hypermoderne keuken in de Campus Village van de Anton de Kom Universiteit van Suriname, waarvoor een investering van ruim 300.000 USD is gedaan, is inmiddels in een ernstig verwaarloosde staat aangetroffen en in feite klaar voor de schroot. Een groot deel van de apparatuur is kapot of verdwenen, terwijl verschillende onderdelen inmiddels moeilijk of tegen hoge kosten te vervangen zijn, mede omdat onderhoud en schoonmaak, niet tijdig zijn uitgevoerd.

Naar de mening van Keerpunt, dient er op korte termijn, een zeer uitvoerig onderzoek te worden gepleegd naar het vermeende gezwendel met gascilinders te Albina, en dan voornamelijk bij het verkooppunt te Papatam. Volgens informatie verkregen uit Albina, is er in het centrum van de grensstad, veel te vaak niet één gascilinder te vinden. Het verkooppunt te Papatam wordt regelmatig voorzien van gascilinders, maar is razendsnel uitverkocht. 

Een luchthaven is zo sterk als haar meest kritische systemen. Op Zanderij geldt dat in het bijzonder voor het Instrument Landing System (ILS), dat piloten ondersteunt bij veilige landingen onder beperkte zichtomstandigheden. Juist dit systeem is al jaren onderwerp van aanhoudende zorgen en herhaalde constateringen,

De Van ’t Hogerhuysstraat is allang geen gewone verkeersader meer, maar een dagelijks bewijs van bestuurlijke stilstand en structureel falen in uitvoering. Wat ooit werd voorgesteld als een strategisch moderniseringsproject voor nationale ontwikkeling, is vandaag verworden tot een dossier van vertraging, juridische onzekerheid en tegenstrijdige beleidsbeslissingen. De brug over de Saramaccadoorsteek in de Van ’t Hogerhuysstraat, werd op 28 februari 2024 afgesloten in het kader van het project Improving Transport and Logistics and Competitiveness Suriname (ITLCS).

Voor veel jongeren in Suriname lijkt het pad duidelijk: naar school gaan, studeren, afstuderen en vervolgens een stabiele baan zoeken en vinden. Maar de realiteit na het behalen van een diploma, blijkt vaak een stuk minder rooskleurig. Voor een groeiende groep jongeren, begint de onzekerheid juist op het moment dat zij hun opleiding hebben afgerond.

Verlaten houten panden, en de aanwezigheid van de vele daklozen, vormen een groot gevaar voor het behoud van ons cultureel erfgoed. Hoeveel van deze historische gebouwen zijn al niet in vlammen opgegaan door onvoorzichtige en of opzettelijke brandstichting door danklozen, die op onrechtmatige wijze toegang tot de bedoelde gebouwen hadden gezocht. Als er geen sprake is van illegale bezetting, dan wel van stelselmatige sloop.

In Suriname wordt mentale kracht vaak gelijkgesteld aan zwijgen. Men zegt dat je hulp moeten zoeken als je problemen hebt, maar we zien te vaak, dat mensen die dat doen, als ‘law man‘ of zwak worden gezien. Mei staat internationaal bekend als Mental Health Awareness Month, een periode waarin wereldwijd extra aandacht wordt gevraagd, voor mentale gezondheid, bewustwording en het doorbreken van stigma’s. Ook

Het zal niet lang meer duren of we zullen de helft van onze intellectuelen verliezen. De iets ouderen onder ons zullen er nog zijn, maar de helft van de professionals, die nu opgeleid worden, zullen ook wegtrekken. Nu al is het te merken, ongeveer de helft van de studenten die naar het buitenland vertrekt voor studie, keert niet terug om hier te werken. Een deel geeft aan, dat het niet in een klimaat wil komen werken, waar het niet gewaardeerd wordt.

Wat weet een pastoor over volksgezondheid? Het is een harde uitspraak die inmiddels op straat en op sociale media klinkt, maar ze raakt wel de harde realiteit, waarin wij al maanden leven. Want terwijl duizenden Surinamers al maanden gebukt gaan onder de slopende pijn van chikungunya, blijft een doortastende aanpak vanuit de overheid uit.

Er is in 2025 een regering samengesteld op basis van ontevredenheid over Chan Santokhi en Ronnie Brunswijk. Vervolgens heeft die nieuwe formatie bij nader inzien, alsnog plaatsgemaakt voor Ronnie Brunswijk. Het was nooit van harte. En de bittere pil van de demotie van de politieke machthebber, van vicepresident en team captain van zeven ministers en negen assembleeleden naar praktisch een halvering daarvan, heeft een zware kater achtergelaten.

In de periode 2010 - 2020, toen de NDP-regering onder leiding van wijlen Desi Bouterse aan de macht was, werd het politieke debat regelmatig gekenmerkt door een opvallend patroon van ontkenning van verantwoordelijkheid. Steeds opnieuw klonk dezelfde ondertoon: ‘A no mi’ – het ligt niet aan ons beleid, het ligt elders, het is verkeerd begrepen of het is een misverstand. Die houding werd voor velen een herkenbaar etiket van die periode.