De president en vicepresident en hun entourages, smijten vanuit de kabinetten met geld. De begrotingen voor hun kabinetten, die grondwettelijk geen enkele plaats in het staatsbestuur kennen, zijn bodemloze putten. Gemeten naar de maatstaven en standaarden van andere essentiële bestuursorganen, vallen wij steil achterover van wat wij lezen over de uitgaven die worden gedaan in naam van de twee coalitieleiders, die tijdens de verkiezingen, nog verandering en zuinigheid predikten.

Het Internationaal Monetair Fonds (IMF) heeft Suriname opnieuw een duidelijke waarschuwing gegeven. Hoewel de economie buiten de olie- en mijnbouwsector blijft groeien, constateert het fonds dat de inflatie weer in dubbele cijfers is beland en dat de hervormingsagenda van de overheid aan kracht heeft verloren. Daarmee lijken enkele van de zwaarbevochten resultaten van het IMF-programma onder druk te komen staan. Uit de recente Post-Financing Assessment (PFA) van het IMF blijkt dat de niet-grondstoffeneconomie in 2025 naar schatting met 4,4 procent groeide.

Het bericht dat de Spoed Eisende Hulp (SEH) van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo (AZP) mogelijk in een code zwart-situatie zou verkeren, raakte de samenleving diep. Niet alleen als nieuwsfeit, maar vooral omdat zoveel mensen duidelijk hebben ervaren hoe de medische zorg in rap tempo achteruit is gegaan.

De strafzaak tegen R.P., die verdacht wordt van opzettelijke brandstichting aan de Henck Arronstraat, waarbij meerdere panden in vlammen opgingen en voertuigen zwaar werden beschadigd, wordt inmiddels al geruime tijd gekenmerkt door één terugkerend knelpunt: het uitblijven van een psychiatrische rapportage.

Volgens oud-bankdirecteur Steven Coutinho, is de Surinaamse politiek een toneelstuk waarvan de acteurs wisselen, maar het script onveranderd blijft. Hij noemt het ‘hetzelfde circus’: een metafoor voor een samenleving waarin patronen van macht, gedrag en afhankelijkheid telkens opnieuw worden herhaald, ongeacht wie er aan het roer staat.

De strafzaak tegen R.P., die verdacht wordt van opzettelijke brandstichting aan de Henck Arronstraat, waarbij meerdere panden in vlammen opgingen en voertuigen zwaar werden beschadigd, wordt inmiddels al geruime tijd gekenmerkt door één terugkerend knelpunt: het uitblijven van een psychiatrische rapportage.

Het adagium ‘met wortel en tak uitroeien’, wordt vaak gebruikt wanneer de roep om harde actie tegen corruptie, luider wordt. Het suggereert een totale breuk met een systeem dat als diep verankerd en hardnekkig wordt ervaren. In de Surinaamse context wordt die uitspraak steeds vaker gekoppeld aan het functioneren van het politieke bestel zelf,

 De traditionele (fraude) driehoek en haar latere uitbreidingen bieden houvast, maar verklaren onvoldoende, hoe financiële ontsporing in de praktijk ontstaat. Er is een patroon dat me al jaren bezighoudt. Eerst is er de rel. Een groot fraude  of witwasschandaal, boetes van honderden miljoenen, parlementaire vragen, verontwaardigde opiniestukken.

Wie Albina voor juli 1986 gekend heeft, kan gelijk tot in details vertellen, wat het verschil is met het dorp van toen in de vorige eeuw en wat ervan gemaakt is na het begin van de jaren negentig. De periode die na de beëindiging van de vijandelijkheden volgde, zou een waarachtige wederopbouw moeten inluiden met de verwachting dat de vrede, gemeenschapszin en rust in de grensplaats terug zou keren.

De Nederlandse hiphopartieste met Surinaamse roots, I Am Aisha, luidt na lange afwezigheid, met haar nieuwe single ‘What is love’ een nieuwe fase in haar carrière in. Dat vertelt de zangeres in een interview met de Nederlandse radiozender FUNX.

Wanneer het gaat om onderwijs, schijnt Suriname nooit een tekort te hebben aan plannen. Er worden congressen georganiseerd, deskundigen uitgenodigd, werkgroepen samengesteld en visiedocumenten gepresenteerd. Er wordt gesproken over vernieuwing, digitalisering, kwaliteitsverbetering en onderwijs dat beter aansluit op de arbeidsmarkt. Op papier klinkt het allemaal indrukwekkend.

Wanneer de discussie over het functioneren van het staatsapparaat op gang komt, duurt het meestal niet lang, voordat iemand zegt dat Suriname te veel ambtenaren heeft. Het is een stelling die zo vaak wordt herhaald, dat velen haar inmiddels als een vaststaand feit beschouwen. Ook wij van Keerpunt, hebben te vaak erop gewezen, dat het ambtenarenapparaat anders moet.

De diefstal van honderden kilo's kwik vanaf het terrein van politiebureau Geyersvlijt, is een schandaal waar niemand tot nu toe behoorlijk antwoord op  kan geven. Dat een gevaarlijke stof als kwik, die bovendien als inbeslaggenomen goed onder toezicht van de autoriteiten stond, zomaar kan verdwijnen uit een beveiligde container op een politieterrein, is een zaak die de samenleving ernstig zorgen moet baren.

De bezorgdheid van bewoners over de geplande opslagfaciliteit voor radioactieve bronnen te Houttuin, legt een spanningsveld bloot tussen economische ontwikkeling en milieuveiligheid. De Nationale Milieu Autoriteit (NMA) benadrukt dat het project zich nog in de consultatiefase bevindt en dat er nog geen formele beoordeling of besluit is genomen.

De ontdekking van olie voor de Surinaamse kust wordt door velen gezien, als het begin van een nieuw tijdperk. Politici spreken over economische groei, investeerders zien kansen en burgers hopen op betere tijden. Na jaren van financiële onzekerheid klinkt het vooruitzicht van miljarden aan olie-inkomsten, als muziek in de oren van velen. Maar achter het optimisme schuilt een vraag die steeds luider wordt gesteld, wie gaat er uiteindelijk echt profiteren van de olie?

De chaos wordt steeds groter op vele plekken in dit land, zo ook aan de Waterkant. Na de oplevering van het zogeheten PURP-project op Onafhankelijkheidsdag het vorig jaar, is er duidelijk sprake van een free for all. Een beheersraad Waterkant ontbreekt tot op heden en wordt opzettelijk niet benoemd en geïnstalleerd.

Het debat over het ambtenarenapparaat in Suriname is niet nieuw. Het is een terugkerend thema dat al jaren, zo niet decennia, een vaste plaats inneemt in politieke campagnes en regeringsverklaringen. Telkens opnieuw wordt gesteld dat het overheidsapparaat te groot, te log en financieel onhoudbaar is. En telkens opnieuw wordt dezelfde belofte gedaan: na de verkiezingen, zal worden hervormd, afgeslankt en opgeschoond.

Na wat parlementaire fijnslijperij van met name de NDP-fractie en meer specifiek fractie- en commissievoorzitter Parmessar, redde de stemming over de in staat van beschuldigingstelling van de oud-bewindsmannen Hoefdraad, Somohardjo en Nurmohamed, het toch nog tot de DNA-vloer. Daar werd voorgestemd door een interessante mozaïek van oppositie en coalitie.

Wij wisten niet of wij moesten lachen of huilen bij de opeenvolgende ontwikkelingen rond de internationale opsporing van voormalig minister van Financiën Gillmore Hoefdraad. Wat in 2022 al duidelijk werd, krijgt in 2026 opnieuw een vervolg: Interpol heeft voor de tweede keer geweigerd om een Red Notice uit te vaardigen, terwijl eerdere signaleringen eveneens werden ingetrokken. Daarmee blijft overeind dat er geen actieve internationale opsporingsstatus bestaat, ondanks de zware strafrechtelijke beschuldigingen en het nationale vervolgingsdossier dat in Suriname nog steeds loopt.

 Al sinds 2023, liggen er plannen op tafel van de Surinaamse overheid om opnieuw voorbereidingen te treffen voor de berging van de Goslar en de resterende brokstukken uit de Surinamerivier. Bedrijven werden toen opgeroepen, zich te registreren voor de voorkwalificatie van de complexe bergingsoperatie van het Duitse vrachtschip. Daarbij werden strenge veiligheids- en milieueisen gesteld. Toch is van concrete uitvoering tot op heden weinig terechtgekomen.

De National Risk Assessment (NRA 2.0) heeft bevestigd dat Suriname belangrijke stappen heeft gezet in de strijd tegen witwassen, terrorismefinanciering en andere vormen van financiële criminaliteit. Het juridische en institutionele raamwerk is versterkt en sluit in toenemende mate aan bij internationale standaarden.

De twee grootste coalitiepartijen hebben een campagne van verandering gevoerd. Zowel NDP-lijsttrekker Simons, met meer dan dertig jaar in publieke functies, als NPS-lijsttrekker Rusland, met meer dan twintig jaar in publieke functies achter de rug, beiden ruimschoots pensioengerechtigd, herhaalden slogans over verandering. Het zou allemaal heel anders gedaan worden dan daarvoor.

De prioriteiten van de overheid lijken steeds verder af te staan van de dagelijkse realiteit van de burger. Er blijken middelen beschikbaar te zijn voor de aankoop van uitzendrechten van een wereldkampioenschap ter waarde van ongeveer USD 500.000, terwijl leerkrachten nog altijd moeten strijden voor een waardering die in verhouding staat tot hun maatschappelijke bijdrage.

Bijna een jaar na de regeringswisseling, groeit bij een aanmerkelijk deel van de samenleving, de vraag of Suriname daadwerkelijk een nieuwe koers is ingeslagen. Een ieder heeft er wel aan gedacht, maar één persoon durfde het publiekelijk te zeggen. De uitspraken van DA’91-voorzitster Angelic del Castilho, raken daarom een gevoelige snaar. De analyse van deze politica is voor discussie vatbaar, want zij legt de vinger op de wonde die steeds vaker wordt aangehaald, namelijk waar is het concrete ontwikkelingsplan van deze regering?

Voor veel Surinamers is de vraag niet langer hoe zij vooruit kunnen komen, maar hoe zij de maand financieel doorkomen. De stijgende kosten van levensonderhoud zetten huishoudens steeds verder onder druk. Of het nu gaat om boodschappen, transport, huishuur, nutsvoorzieningen of schoolkosten, vrijwel alles lijkt duurder te worden.

Elke keer wanneer zware regenval delen van Suriname treft, klinkt dezelfde verklaring: het heeft uitzonderlijk veel geregend. En hoewel extreme weersomstandigheden inderdaad een belangrijke rol spelen, vertelt die uitleg slechts een deel van het verhaal. Wateroverlast is namelijk niet alleen een natuurverschijnsel, maar ook een bestuursvraagstuk. Regen kunnen we niet voorkomen.

In een democratische samenleving vervult de journalistiek een zeer belangrijke rol. Wij denken dat geen enkele gerenommeerde journalist, de overheid of de burger ongenuanceerd zou aanvallen..Journalisten informeren burgers, controleren machthebbers en brengen kwesties onder de aandacht, die anders mogelijk onbesproken zouden blijven. Toch wordt kritische berichtgeving veel te vaak gezien als een aanval op de overheid of als politieke tegenwerking of zelfs een aanval op een individu. Dat is een totale misvatting.

Nu het politieke akkoord over het rommelig houden van de financiële huishouding is beklonken, trekt de regering eindelijk het huishoudboekje open. Sinds haar aantreden heeft de regering Simons-Rusland in overtreding van de regels van comptabiliteit, begroting en schuldenlast geleefd en veel van de wetgevingsagenda is een inhaalslag geweest om de schaamte te bedekken. Nu men van de laatste bewakers van fiscale verantwoordelijkheid - de ontbroederde NPS aan de coalitiekant en de stuurloze VHP aan de oppositiekant -

Vakbondsleiders die zich pas in de oppositie hun activisme herinneren, zijn niets nieuws. Zeker niet in de Surinaamse politiek. Jopie Pengel had zijn Moederbond-pet niet vaak op als premier. En ook hedendaagse politici voelen zich veel meer geroepen op de barricade te springen, wanneer ze daarmee hun plekje in de zittende coalitie, hun privileges bij parastatalen en hun politieke broodheren, niet tegen de haren in strijken.

In Suriname lijken zaken pas opgelost te worden, als men in merkbaar verzet komt. De recente ontwikkelingen rond de onderwijsbonden, roepen een vraag op die veel Surinamers zich al jarenlang stellen: waarom moeten mensen in dit land altijd eerst protesteren, voordat er naar hen wordt geluisterd?  Maandenlang en zelfs jaren daarvoor, hebben leerkrachten hun zorgen geuit.

Suriname kan het zich niet langer permitteren om rechtsongelijkheid weg te poetsen met mooie woorden. Voor inheemse en tribale groepen is de belofte van gelijke bescherming al te lang een belofte gebleven, terwijl de werkelijkheid nog altijd wordt gekenmerkt door achterstelling, traagheid en onvoldoende rechtsbescherming.

De voormalige minister van Openbare Werken, Riad Nurmohamed, is door de onderzoekscommissie van De Nationale Assemblee gehoord over Pan-American. Dit is op zijn verzoek, gebeurd achter gesloten deuren. De aangever heeft het dossier destijds publiekelijk gedeeld en de documentatie wijst niet alleen in de richting van deze functionaris.

Zoals verwacht is de regering Simons niet minder zachtaardig tegen Guyana dan de regering Santokhi was. De eerste tekenen aan de wand daarover waren aanwezig, toen de nieuwe regering langzaam en zwak was in ontkenningen en afwijzingen van misinformatie over de illegale visserij en de hoop van Guyanese vissers op vergunningen die de Surinaamse wetgeving niet toestaat.

Al bijna tien jaar wordt de modernisering van de Johan Adolf Pengel International Airport aangekondigd in termen van vooruitgang, internationale standaarden en een betere passagierservaring. Maar achter die opeenvolgende beleidsverklaringen en projectnamen, schuilt een hardnekkige realiteit: de beloofde transformatie blijft grotendeels op papier bestaan.

De veerdienst Canawaima tussen Suriname en Guyana, wordt door velen aangehaald als een voorbeeld van hoe grensoverschrijdend vervoer over een grote rivier, succesvol kan functioneren. Dit roept volgens de Franse krant France-Guyane de vraag op, waarom een vergelijkbare oplossing op de Marowijnerivier, tussen Frans-Guyana en Suriname, na veertien jaar van studies, projecten en werkzaamheden, nog steeds niet operationeel is.

De commissiekoorts heeft zodanig om zich heen gegrepen, dat men niet meer schijnt te begrijpen dat in tijden van crisis, een commissie het laatste is waar je aan zou moeten denken. Commissies vergaderen, onderzoeken en rapporteren.

De inflatie in Suriname is in april 2026 uitgekomen op 10,9 procent op jaarbasis. Op maandbasis stegen de prijzen met gemiddeld 0,8 procent, ten opzichte van de maand maart. Achter deze cijfers schuilt een realiteit die vrijwel iedere Surinamer dagelijks voelt: boodschappen worden duurder, vaste lasten stijgen en de koopkracht van gezinnen, blijft zwaar onder druk staan.

We gaan in Suriname naar een historisch punt, want namelijk over enkele jaren, zullen de eerste substantiële grote olie-inkomsten werkelijkheid worden. Dat vooruitzicht biedt enorme kansen voor onze economische groei, armoedebestrijding en nationale ontwikkeling. Maar dezelfde olie-inkomsten kunnen ook uitgroeien tot een vloek, als het land niet tijdig zorgt voor sterke financiële controle, transparantie en verantwoord bestuur.

Een samenleving, en in het verlengde daarvan een economie, organiseert zich op de lange termijn intern. Dat kan op heel veel verschillende manieren, en in de laatste vierhonderd jaar, lijkt er een voorkeur te zijn ontstaan voor de democratie en de rechtsstaatgedachte, in ieder geval op papier.

In Suriname is het duidelijk dat niet voor elke burger, dezelfde regels gelden. Er bestaan duidelijk twee systemen naast elkaar: één voor de gewone burger en één voor de politieke ambtsdrager. Die discussie kreeg recent opnieuw voeding tijdens de strategische dialoogsessie van de Vereniging Surinaams Bedrijfsleven (VSB), waar econoom en IMF-adviseur Karel Eckhorst, pleitte voor stevige institutionele hervormingen om transparantie en goed bestuur,

Hoelang blijven we ons nog vastklampen aan afspraken uit 1975? Dat is de vraag die Rajendre Khargi, voormalig ambassadeur van Suriname in Nederland, recent op LinkedIn stelde. Een recente uitspraak van de Raad van State, zet opnieuw de spotlight op iets wat we al te lang voor ons uitschuiven: de regels rondom nationaliteit voor mensen met wortels in zowel Nederland als Suriname.

De minister van Volksgezondheid, Welzijn en Arbeid, heeft verbetering beloofd bij de medicatievoorziening. Die moet beter beschikbaar en betaalbaarder worden. Na het vaste ‘vorige regering refrein’, volgde zijn couplet over de herstelmaatregelen. Geen van beide klonken erg geloofwaardig. Het is stuitend om te zien hoe de minister van Volksgezondheid, de aanhoudende crisis in de medicatievoorziening opnieuw probeert te sussen met nietszeggende kretologie en loze verwachtingen.

Het is goed om te onthouden, wie wie is in de Surinaamse politiek. De glibberige natuur van de politicus in het algemeen, komt nog sterker tot uiting in een tijd waarin online nieuws, een wildgroei aan mediaplatformen en de mogelijkheid om vrijwel gratis te herhalen en te verkondigen wat men wil, ervoor hebben gezorgd dat schaamte kan worden bedekt en gecamoufleerd op manieren die eerdere generaties niet ter beschikking stonden.

De vervanger van wijlen Chandrikapersad Santokhi in De Nationale Assemblee, Johnny Kasdjo, lijkt bij zijn eerste optredens vooral in de rol van ontdekker te zijn gekropen. In zijn bijdrage schetste hij een reeks maatschappelijke problemen alsof het nieuwe inzichten betreft: jongeren die vertrekken omdat zij geen toekomst zien, ouderen die na een leven lang werken nauwelijks kunnen rondkomen, en ondernemers die vastlopen in bureaucratie en onzekerheid.

Vorderingen van de procureur-generaal (PG) worden weggestemd door een zuiver politiek orgaan: De Nationale Assemblee (DNA). Suriname wordt hiermee lelijk te kijk gezet bij de jonge generatie: studenten, leerkrachten, eerlijke intellectuelen, en het buitenland. Zolang wij als samenleving dit gedrag passief en ongeïnteresseerd accepteren, blijven wij gevangen als managed variables in een historisch verouderd tribaal systeem.

Het is een jaar geleden dat wij verkiezingen hadden in het land. Er is een nieuwe DNA, een nieuwe DNA-voorzitter, maar veel van de sleutelfiguren zijn dezelfde als 100 jaar…

President Simons heeft in de meest algemene bewoordingen gesteld, dat er hoopgevende zaken plaatsvinden om de SLM te behouden en dat er vooruitgang wordt geboekt. Volgens haar is het bedrijf uit de gevarenzone. Men zou verwachten dat bij een dergelijk bericht, de eerste door een registeraccountant goedgekeurde cijfers gepubliceerd zouden worden, na een decennium aan achterstand.

De Moni Karta zou een sociaal instrument moeten zijn dat de kwetsbaarste groepen in de samenleving beschermt. In de praktijk groeit echter steeds meer het beeld van een systeem dat gaten vertoont, controle mist en gevoelig is voor misbruik.