Het loopt dagelijks, en vooral na 18.00 uur in de middag, helemaal uit de hand aan de Waterkant bij het mooie project dat onder de banier van PURP en voorfinanciering van de IDB, kon worden gerealiseerd. Omdat er totaal geen sprake is van handhaving en een goed bemande beheersraad ontbreekt, is het een totale ‘free for all’ geworden.

De opmerkingen van Baitali-CEO Farsi Khudabux tijdens de CEO Talk van de Vereniging van Economisten in Suriname (VES), verdienen iedere bijval. Hij heeft het beestje bij de naam genoemd: in Suriname betaalt het zich vaak uit om de regels te negeren. Handhaving bestaat in de praktijk vrijwel niet voor partijpolitieke loyalisten. Wie de juiste politieke kleur draagt, geniet een de facto immuniteit en onaantastbaarheid.

Er is weinig dat de afgelopen jaren zoveel verwachtingen heeft opgewekt als de olie- en gassector. Vanaf 2028 worden grote inkomsten uit de offshore productie verwacht en vrijwel iedere sector schijnt inmiddels na te denken, over wat die ontwikkeling voor hem kan betekenen.

Deze president houdt niet van beloftes, zegt zij. Waar zij wel voor te vinden is, is een brede uitspraak, verpakt in beleidstaal, die een drastische afwijking van hoe zaken in het verleden liepen, moet signaleren aan een samenleving die daar meer dan genoeg versies van gehoord heeft van haar voorgangers.

De tijd dat er uitsluitend fysieke kranten gelezen werden, ligt (ver) achter ons. Dat betekent niet dat de krant verdwijnt. Integendeel: nieuwsorganisaties die zich aanpassen aan het veranderende mediagedrag, kunnen juist een veel groter publiek bereiken.

De kennismaking van Suriname met de mennonieten was een charmeoffensief. Albert Ramdin en Chan Santokhi stonden als kooplieden in de frontlinie. Zij prezen de harde werkers en grote oogsten. Zij spraken over voedsel en groei. De boodschap klonk lief en open. Lokale handlangers hielpen mee. Zij strooiden beloften rond. Goede verwachtingen werden gewekt. PR was sterk en glad.