In zijn meest recente mediaoptredens, vertoont ABOP-leider Ronnie Brunswijk, opnieuw de voor hem zo kenmerkende houding: een constante schommeling tussen zelfverheerlijking, slachtofferschap en nauwelijks verhulde dreigementen. Opeens werpt hij zich op als de grote verlosser van de rijstboeren door de aanschaf van een padiepelmolen, waarbij hij commerciële belangen zonder enige schroom direct verweeft met politiek gewin en het ronselen van stemmen.

Nu, bijna een jaar geleden, werd het mooie, zogeheten PURP-project aan de Waterkant, door de aannemer Baitali opgeleverd. Velen waren van mening, dat de Waterkant zeer aantrekkelijk gemaakt moest worden voor het publiek. Baitali leverde een prachtig werk op en het was natuurlijk de bedoeling, dat er goed onderhoud door de overheid zou worden gepleegd na oplevering en dat er ook sprake zou zijn van regelgeving en natuurlijk daarbij passende handhaving, toegepast door een door de overheid aangestelde instantie.

In Suriname lijkt het een merkwaardige regel te zijn geworden, namelijk, als je gehoord wil worden, moet je er eerst voor zorgen, dat een ander er last van krijgt. Pas wanneer ziekenhuizen niet normaal meer kunnen functioneren, bussen niet meer rijden of scholen hun deuren dreigen te sluiten, lijkt overheid wakker te worden.

Suriname praat al jaren over de landbouw als zijnde een belangrijke pijler van de economie. Een vorige president zei eens, dat Suriname de voedselschuur van de regio zou worden. We beschikken over vruchtbare gronden, voldoende zon, water en een klimaat, waarin veel gewassen kunnen worden geteeld.

Soms komt een goed plan uit een hoek, waar je het niet snel zoekt. Dat lijkt nu het geval te zijn met Asiskumar Gajadien en Jerrel Pawiroredjo. Zij willen af van de vaste koppeling tussen het loon van de president en dat van een topambtenaar. Nu leidt een hoger loon voor een hoge ambtenaar, automatisch tot meer loon voor de politieke top. Dat is een scheve situatie. Het loon van een ambtenaar mag niet als een sleepnet voor toplonen werken.

Het dossier van de mennonieten in Suriname heeft zich ontwikkeld tot een politiek schaakspel, waarin politieke retoriek en bestuurlijke realiteit haaks op elkaar staan. Wat door regeringsleiders openlijk wordt veroordeeld als een ongewenste en zelfs illegale situatie, blijkt achter de schermen via officiële overheidskanalen, te zijn gefaciliteerd en vastgelegd. President Jennifer Simons liet er onlangs geen twijfel over bestaan: zij ziet de mennonieten die zich in het binnenland hebben gevestigd en duizenden hectare bos kappen, het liefst zo snel mogelijk op het vliegtuig stappen en vertrekken.