Sociale vangnetten vormen een essentieel onderdeel van iedere samenleving. Zij bieden ondersteuning aan mensen, die door bepaalde omstandigheden tijdelijk of langdurig niet in staat zijn, volledig in hun eigen levensonderhoud te voorzien. In Suriname vervullen sociale programma’s daarom een belangrijke functie.

Omdat een gedegen beheer in het door PURP aan de staat opgeleverde project van de Waterkant ontbreekt, heerst er een chaotische toestand. Het is niet duidelijk of er regels zijn, die een ordelijk verloop binnen het park moeten waarborgen. Het is dan ook niet uitgesloten, dat lieden de openbare orde kunnen komen verstoren.

De Surinaamse politiek heeft de afgelopen maanden een ontwikkeling doorgemaakt die veel verder gaat dan de dagelijkse discussies over begrotingen, benoemingen en politieke verklaringen. Achter de schermen speelde zich een machtsstrijd af, die uiteindelijk draaide om één fundamentele vraag: wie controleert de belangrijkste democratische instituties van het land? Wie de gebeurtenissen zorgvuldig analyseert, kan moeilijk ontkennen, dat er sprake was van een poging om niet alleen de uitvoerende macht, maar ook de wetgevende macht stevig onder politieke controle te brengen.

De goudwinning in Suriname is op twee manieren verbonden met Afrikaanse bronnen: geologisch, omdat de goudrijke afzettingen dezelfde formatie delen als West-Afrika, en cultureel, via de Marrons van Afrikaanse afkomst die de ambachtelijke mijnbouwsector draaiende houden. Suriname ligt in het sterk gemineraliseerde Guiana-schild, dat oude, precambrische gesteenteformaties bevat. Geologisch gezien waren deze gesteenten miljarden jaren geleden fysiek verbonden met het goudrijke West-Afrikaanse kraton, voordat de Atlantische Oceaan zich opende.

Ondanks schokkende gebeurtenissen uit het recente verleden, staan wij steeds weer verbaasd, hoe gemakkelijk onze nationale veiligheid in gevaar wordt gebracht en dat onze autoriteiten, daar geen antwoord op schijnen te vinden of bewust wegens bepaalde belangen, de andere kant opkijken.

Het is in principe niet slecht dat de overheid tracht te anticiperen op het tekort aan leslokalen door containers in te zetten. Maar wanneer de overheid moet terugvallen op containerlokalen om duizenden leerlingen onder te brengen, is dat niet juiste maatregel. Het is ook een teken dat er iets fundamenteel mis is gegaan in de planning en ontwikkeling van het onderwijs. En dan praten we niet over nu, er is jaren achteren geen adequate investering gepleegd in het onderwijs.

Nadat duizenden US-dollars door een jong NDP-talentje betaald werden om thuis te vergaderen met de Raad van Commissarissen, nota bene een Raad van Commissarissen waarin niet één, maar twee gerenommeerde juristen zitting hadden, is de TAS wederom in opspraak.

De voorzitter van De Nationale Assemblee heeft het Reglement van Orde overtreden, overboord geworpen en als dweil gebruikt in diens vertoon van machtspolitiek ten opzichte van de oppositie bij de vergadering van 22 juni 2026. Zijn mening heeft hij geventileerd in een persverklaring die start met:

De Guyaanse minister van Natuurlijke Hulpbronnen, Vickram Bharrat, te gast in ons land en aanwezig op de Suriname Energy Oil and Gas Summit (SEOGS), heeft aanstoot genomen aan de op de summit getoonde landkaart van de Republiek Suriname, waarop de delta, gelegen tussen Coeroeni Cutari, het Acarai gebergte en de Boven-Corantijn, het zogeheten Tigri-gebied, als Surinaams territoir wordt afgebeeld.

De minister van Financiën en Planning gaat voorlopig door met de OMO’s. Dezelfde OMO’s waar haar eigen partij, geen goed woord voor over had tijdens de vorige regering en onder het bewind van haar voorganger. De Nationale Assemblee voelde haar niet aan de tand, maar stelde met behulp van een rapportage van een onderzoekscommissie, speciaal daarvoor ingesteld, en de nodige cijfers, die miljardenverliezen aantonen, gerichte vragen.

Suriname heeft er weer een ambassadeur bij. Apostel Steve Meye is onlangs beëdigd als ambassadeur met accreditatie voor Israël. Op zichzelf hoeft daar niets mis mee te zijn. Landen benoemen immers regelmatig niet-residerende ambassadeurs die vanuit hun thuisland opereren. De vraag die echter gesteld moet worden, is niet waar de ambassadeur woont, maar wie wij als land benoemen om de Republiek Suriname te vertegenwoordigen.

De huidige strijd tegen illegale goudwinning en kwikvervuiling in de Amazone lijkt vaak een reactie op recente criminaliteit, maar de wortels van het probleem reiken decennia terug en laten een patroon zien, dat steeds duidelijker en verontrustender wordt. De historische basis van de hedendaagse kwikproblematiek ligt in de Minamata-ramp in Japan in de jaren vijftig.

Het beleid van de regering Simons-Rusland is volgens de regering zelf, vooral gericht geweest op het stabiliseren van de economie. Dat is mooie politieke taal voor het beteugelen van de wisselkoers. Als wij niets anders willen erkennen, kunnen wij daar ruimhartig en erkentelijk over zijn. Het is ze een jaar na de verkiezingen gelukt. De wisselkoersen zijn acceptabel gelijkmatig gebleven.

Hoe kan je in hemelsnaam iets goed behouden, als je nauwelijks of helemaal geen aandacht besteedt aan het onderhoud. Voor ons is het devies altijd geweest: onderhoud is behoud. Maar bij de overheid heeft men al decennialang geen kaas gegeten van het onderhoud van alles wat haar vastgoed betreft en natuurlijk geldt dat ook voor al haar civiele werken.

In een democratische rechtsstaat draait vertrouwen niet alleen om wetten en procedures, maar ook om de signalen die bestuurders uitzenden. Juist daarom verdient de vermeende terugkeer van voormalig adviseur Bernard Fritz-Krockow naar het ministerie van Financiën, serieuze aandacht. Fritz-Krockow was geen onbekende figuur binnen het netwerk rond de voormalige minister van Financiën, Gillmore Hoefdraad.

Minister Soeropawiro van Grondzaken en Bosbeheer, vond het begin juni nodig om de grondconversie, zoals toegepast tijdens de regering Santokhi, onder vuur te nemen tijdens de persconferentie behorende bij de vergadering van de Raad van Ministers. De PL kan alle afleiding voor de strafrechtelijke perikelen van haar fractievoorzitter gebruiken en de uitspraken hebben de nodige controverse opgeroepen.

Er zijn beleidsdossiers die door hun complexiteit vragen om zorgvuldige communicatie en strakke regie. En er zijn dossiers die door de manier waarop ze worden gepresenteerd vooral verwarring oproepen. Het grondbeleid in Suriname lijkt steeds vaker in die laatste categorie te vallen. Wat een ernstig en financieel zwaarbeladen beleidsdomein zou moeten zijn, krijgt door opeenvolgende verklaringen en bijstellingen het imago van een verhaal waarin de lijn zoek is geraakt.

Het heeft er alles van dat het smijten van vuil, epidemische vormen heeft aangenomen.  Vooral langs de weg en in de begroeide bermen, wordt met vuil gesmeten. Voetgangers smijten lege cups, petflessen, blikjes van aluminium en wat dies meer zij, neer. Ook uit voertuigen wordt rommel langs de weg neergekwakt.

De president en vicepresident en hun entourages, smijten vanuit de kabinetten met geld. De begrotingen voor hun kabinetten, die grondwettelijk geen enkele plaats in het staatsbestuur kennen, zijn bodemloze putten. Gemeten naar de maatstaven en standaarden van andere essentiële bestuursorganen, vallen wij steil achterover van wat wij lezen over de uitgaven die worden gedaan in naam van de twee coalitieleiders, die tijdens de verkiezingen, nog verandering en zuinigheid predikten.

Het Internationaal Monetair Fonds (IMF) heeft Suriname opnieuw een duidelijke waarschuwing gegeven. Hoewel de economie buiten de olie- en mijnbouwsector blijft groeien, constateert het fonds dat de inflatie weer in dubbele cijfers is beland en dat de hervormingsagenda van de overheid aan kracht heeft verloren. Daarmee lijken enkele van de zwaarbevochten resultaten van het IMF-programma onder druk te komen staan. Uit de recente Post-Financing Assessment (PFA) van het IMF blijkt dat de niet-grondstoffeneconomie in 2025 naar schatting met 4,4 procent groeide.

Het bericht dat de Spoed Eisende Hulp (SEH) van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo (AZP) mogelijk in een code zwart-situatie zou verkeren, raakte de samenleving diep. Niet alleen als nieuwsfeit, maar vooral omdat zoveel mensen duidelijk hebben ervaren hoe de medische zorg in rap tempo achteruit is gegaan.

De strafzaak tegen R.P., die verdacht wordt van opzettelijke brandstichting aan de Henck Arronstraat, waarbij meerdere panden in vlammen opgingen en voertuigen zwaar werden beschadigd, wordt inmiddels al geruime tijd gekenmerkt door één terugkerend knelpunt: het uitblijven van een psychiatrische rapportage.

Volgens oud-bankdirecteur Steven Coutinho, is de Surinaamse politiek een toneelstuk waarvan de acteurs wisselen, maar het script onveranderd blijft. Hij noemt het ‘hetzelfde circus’: een metafoor voor een samenleving waarin patronen van macht, gedrag en afhankelijkheid telkens opnieuw worden herhaald, ongeacht wie er aan het roer staat.

De strafzaak tegen R.P., die verdacht wordt van opzettelijke brandstichting aan de Henck Arronstraat, waarbij meerdere panden in vlammen opgingen en voertuigen zwaar werden beschadigd, wordt inmiddels al geruime tijd gekenmerkt door één terugkerend knelpunt: het uitblijven van een psychiatrische rapportage.

Het adagium ‘met wortel en tak uitroeien’, wordt vaak gebruikt wanneer de roep om harde actie tegen corruptie, luider wordt. Het suggereert een totale breuk met een systeem dat als diep verankerd en hardnekkig wordt ervaren. In de Surinaamse context wordt die uitspraak steeds vaker gekoppeld aan het functioneren van het politieke bestel zelf,

 De traditionele (fraude) driehoek en haar latere uitbreidingen bieden houvast, maar verklaren onvoldoende, hoe financiële ontsporing in de praktijk ontstaat. Er is een patroon dat me al jaren bezighoudt. Eerst is er de rel. Een groot fraude  of witwasschandaal, boetes van honderden miljoenen, parlementaire vragen, verontwaardigde opiniestukken.

Wie Albina voor juli 1986 gekend heeft, kan gelijk tot in details vertellen, wat het verschil is met het dorp van toen in de vorige eeuw en wat ervan gemaakt is na het begin van de jaren negentig. De periode die na de beëindiging van de vijandelijkheden volgde, zou een waarachtige wederopbouw moeten inluiden met de verwachting dat de vrede, gemeenschapszin en rust in de grensplaats terug zou keren.

De Nederlandse hiphopartieste met Surinaamse roots, I Am Aisha, luidt na lange afwezigheid, met haar nieuwe single ‘What is love’ een nieuwe fase in haar carrière in. Dat vertelt de zangeres in een interview met de Nederlandse radiozender FUNX.

Wanneer het gaat om onderwijs, schijnt Suriname nooit een tekort te hebben aan plannen. Er worden congressen georganiseerd, deskundigen uitgenodigd, werkgroepen samengesteld en visiedocumenten gepresenteerd. Er wordt gesproken over vernieuwing, digitalisering, kwaliteitsverbetering en onderwijs dat beter aansluit op de arbeidsmarkt. Op papier klinkt het allemaal indrukwekkend.

Wanneer de discussie over het functioneren van het staatsapparaat op gang komt, duurt het meestal niet lang, voordat iemand zegt dat Suriname te veel ambtenaren heeft. Het is een stelling die zo vaak wordt herhaald, dat velen haar inmiddels als een vaststaand feit beschouwen. Ook wij van Keerpunt, hebben te vaak erop gewezen, dat het ambtenarenapparaat anders moet.

De diefstal van honderden kilo's kwik vanaf het terrein van politiebureau Geyersvlijt, is een schandaal waar niemand tot nu toe behoorlijk antwoord op  kan geven. Dat een gevaarlijke stof als kwik, die bovendien als inbeslaggenomen goed onder toezicht van de autoriteiten stond, zomaar kan verdwijnen uit een beveiligde container op een politieterrein, is een zaak die de samenleving ernstig zorgen moet baren.

De bezorgdheid van bewoners over de geplande opslagfaciliteit voor radioactieve bronnen te Houttuin, legt een spanningsveld bloot tussen economische ontwikkeling en milieuveiligheid. De Nationale Milieu Autoriteit (NMA) benadrukt dat het project zich nog in de consultatiefase bevindt en dat er nog geen formele beoordeling of besluit is genomen.

De ontdekking van olie voor de Surinaamse kust wordt door velen gezien, als het begin van een nieuw tijdperk. Politici spreken over economische groei, investeerders zien kansen en burgers hopen op betere tijden. Na jaren van financiële onzekerheid klinkt het vooruitzicht van miljarden aan olie-inkomsten, als muziek in de oren van velen. Maar achter het optimisme schuilt een vraag die steeds luider wordt gesteld, wie gaat er uiteindelijk echt profiteren van de olie?

De chaos wordt steeds groter op vele plekken in dit land, zo ook aan de Waterkant. Na de oplevering van het zogeheten PURP-project op Onafhankelijkheidsdag het vorig jaar, is er duidelijk sprake van een free for all. Een beheersraad Waterkant ontbreekt tot op heden en wordt opzettelijk niet benoemd en geïnstalleerd.

Het debat over het ambtenarenapparaat in Suriname is niet nieuw. Het is een terugkerend thema dat al jaren, zo niet decennia, een vaste plaats inneemt in politieke campagnes en regeringsverklaringen. Telkens opnieuw wordt gesteld dat het overheidsapparaat te groot, te log en financieel onhoudbaar is. En telkens opnieuw wordt dezelfde belofte gedaan: na de verkiezingen, zal worden hervormd, afgeslankt en opgeschoond.

Na wat parlementaire fijnslijperij van met name de NDP-fractie en meer specifiek fractie- en commissievoorzitter Parmessar, redde de stemming over de in staat van beschuldigingstelling van de oud-bewindsmannen Hoefdraad, Somohardjo en Nurmohamed, het toch nog tot de DNA-vloer. Daar werd voorgestemd door een interessante mozaïek van oppositie en coalitie.

Wij wisten niet of wij moesten lachen of huilen bij de opeenvolgende ontwikkelingen rond de internationale opsporing van voormalig minister van Financiën Gillmore Hoefdraad. Wat in 2022 al duidelijk werd, krijgt in 2026 opnieuw een vervolg: Interpol heeft voor de tweede keer geweigerd om een Red Notice uit te vaardigen, terwijl eerdere signaleringen eveneens werden ingetrokken. Daarmee blijft overeind dat er geen actieve internationale opsporingsstatus bestaat, ondanks de zware strafrechtelijke beschuldigingen en het nationale vervolgingsdossier dat in Suriname nog steeds loopt.

 Al sinds 2023, liggen er plannen op tafel van de Surinaamse overheid om opnieuw voorbereidingen te treffen voor de berging van de Goslar en de resterende brokstukken uit de Surinamerivier. Bedrijven werden toen opgeroepen, zich te registreren voor de voorkwalificatie van de complexe bergingsoperatie van het Duitse vrachtschip. Daarbij werden strenge veiligheids- en milieueisen gesteld. Toch is van concrete uitvoering tot op heden weinig terechtgekomen.

De National Risk Assessment (NRA 2.0) heeft bevestigd dat Suriname belangrijke stappen heeft gezet in de strijd tegen witwassen, terrorismefinanciering en andere vormen van financiële criminaliteit. Het juridische en institutionele raamwerk is versterkt en sluit in toenemende mate aan bij internationale standaarden.

De twee grootste coalitiepartijen hebben een campagne van verandering gevoerd. Zowel NDP-lijsttrekker Simons, met meer dan dertig jaar in publieke functies, als NPS-lijsttrekker Rusland, met meer dan twintig jaar in publieke functies achter de rug, beiden ruimschoots pensioengerechtigd, herhaalden slogans over verandering. Het zou allemaal heel anders gedaan worden dan daarvoor.

De prioriteiten van de overheid lijken steeds verder af te staan van de dagelijkse realiteit van de burger. Er blijken middelen beschikbaar te zijn voor de aankoop van uitzendrechten van een wereldkampioenschap ter waarde van ongeveer USD 500.000, terwijl leerkrachten nog altijd moeten strijden voor een waardering die in verhouding staat tot hun maatschappelijke bijdrage.

Bijna een jaar na de regeringswisseling, groeit bij een aanmerkelijk deel van de samenleving, de vraag of Suriname daadwerkelijk een nieuwe koers is ingeslagen. Een ieder heeft er wel aan gedacht, maar één persoon durfde het publiekelijk te zeggen. De uitspraken van DA’91-voorzitster Angelic del Castilho, raken daarom een gevoelige snaar. De analyse van deze politica is voor discussie vatbaar, want zij legt de vinger op de wonde die steeds vaker wordt aangehaald, namelijk waar is het concrete ontwikkelingsplan van deze regering?

Voor veel Surinamers is de vraag niet langer hoe zij vooruit kunnen komen, maar hoe zij de maand financieel doorkomen. De stijgende kosten van levensonderhoud zetten huishoudens steeds verder onder druk. Of het nu gaat om boodschappen, transport, huishuur, nutsvoorzieningen of schoolkosten, vrijwel alles lijkt duurder te worden.

Elke keer wanneer zware regenval delen van Suriname treft, klinkt dezelfde verklaring: het heeft uitzonderlijk veel geregend. En hoewel extreme weersomstandigheden inderdaad een belangrijke rol spelen, vertelt die uitleg slechts een deel van het verhaal. Wateroverlast is namelijk niet alleen een natuurverschijnsel, maar ook een bestuursvraagstuk. Regen kunnen we niet voorkomen.

In een democratische samenleving vervult de journalistiek een zeer belangrijke rol. Wij denken dat geen enkele gerenommeerde journalist, de overheid of de burger ongenuanceerd zou aanvallen..Journalisten informeren burgers, controleren machthebbers en brengen kwesties onder de aandacht, die anders mogelijk onbesproken zouden blijven. Toch wordt kritische berichtgeving veel te vaak gezien als een aanval op de overheid of als politieke tegenwerking of zelfs een aanval op een individu. Dat is een totale misvatting.

Nu het politieke akkoord over het rommelig houden van de financiële huishouding is beklonken, trekt de regering eindelijk het huishoudboekje open. Sinds haar aantreden heeft de regering Simons-Rusland in overtreding van de regels van comptabiliteit, begroting en schuldenlast geleefd en veel van de wetgevingsagenda is een inhaalslag geweest om de schaamte te bedekken. Nu men van de laatste bewakers van fiscale verantwoordelijkheid - de ontbroederde NPS aan de coalitiekant en de stuurloze VHP aan de oppositiekant -

Vakbondsleiders die zich pas in de oppositie hun activisme herinneren, zijn niets nieuws. Zeker niet in de Surinaamse politiek. Jopie Pengel had zijn Moederbond-pet niet vaak op als premier. En ook hedendaagse politici voelen zich veel meer geroepen op de barricade te springen, wanneer ze daarmee hun plekje in de zittende coalitie, hun privileges bij parastatalen en hun politieke broodheren, niet tegen de haren in strijken.