Het is inmiddels een jaarlijks terugkerend patroon, namelijk het ontstaan van ontevredenheid, er volgen gesprekken, er worden afspraken gemaakt en uiteindelijk komt het openbaar vervoer, opnieuw stil te liggen. De bushouders voeren actie, reizigers zoeken naar alternatieven en de overheid probeert de situatie achteraf op te lossen. Maar wanneer leert het ministerie van Transport, Communicatie en Toerisme (TCT) eindelijk van deze herhaling?

De brandweerpost te Nieuw-Amsterdam zou al maanden niet meer beschikken over een inzetbaar voertuig. Dat blijkt uit een Facebook-bericht met een foto van de post, gedateerd 4 oktober 2026. Volgens het bericht, verkeert het wagenpark van het Korps Brandweer Suriname, momenteel in een slechte staat en zou de situatie in het verleden, beter zijn geweest.

De verkoop van kavels in verschillende delen van Suriname, neemt toe. Van Paramaribo-Noord en -Zuid tot Wanica en Commewijne, verschijnen diverse woningbouwprojecten en worden nieuwe woongebieden ontwikkeld. Op zichzelf is dat een teken van ontwikkeling.

Suriname wil zich in 2027 beter voorbereiden op mogelijke incidenten in de offshore-oliesector. In het Financieel Jaarplan wordt rampenparaatheid bij olie-incidenten expliciet als prioriteit genoemd. Veiligheids-, milieu- en kwaliteitsstandaarden moeten worden aangescherpt en de controle daarop moet worden versterkt. Dat zijn mooie woorden, maar voordat Suriname zich voorbereidt op een olieramp op zee, is een andere vraag minstens zo relevant:

In Suriname maakt men zich nog schuldig sommige bezittingen te koppelen aan status. Wanneer iemand een nieuwe auto koopt, een huis bouwt, of met de nieuwste telefoon rondloopt, wordt al snel gezegd: ‘Met die gaat het goed.’ Maar weten we dat eigenlijk wel? De meeste dingen die gekoppeld worden aan status, zijn geen luxe meer. Iemand die een auto aanschaft, geen SUV, hoeft niet rijk te zijn.

Jaren achtereeen wordt jongeren verteld, dat een diploma de sleutel is tot een betere toekomst. Ouders sparen, kinderen studeren en jongeren besteden jaren van hun jeugd aan een opleiding met de verwachting, dat er daarna een passende baan voor hen ter beschikking is. Maar wat gebeurt er wanneer dat diploma eenmaal is behaald? Dan begint voor velen pas de echte frustratie.

Een NDP-voorzitter op een NPS-podium. Een jaarrede volledig in lijn met de regeervisie van Chandrikapersad Santokhi. Een sober temperament dat doet denken aan Ronald Venetiaan, "nie-waar?"

President Simons wil een deel van de olie-inkomsten inzetten voor huisvesting en zorg, zodat expats Surinamers niet verdringen op de woningmarkt. Dat uitgangspunt is een politieke realiteit, want de komst van nieuwe welvaart mag niet betekenen dat de eigen bevolking wordt weggedrukt. Zeker niet met twee partijen die vanwege hun visie op sociale huisvesting regeermacht verkregen hebben.

Recentelijk las ik Carlo Jadnanansinghs recensie van een bijdrage van Hugo Fernandes Mendes (HFM) in het Surinaams Juristenblad.  Daarin worden als gebreken van de grondwet onder andere aangehaald: ‘Anders dan in 1975 was er geen gekozen parlement en dus geen parlementair debat. Ook ontbrak een MvT … [en] … Zo ontbreekt een regeling voor tussentijdse ontbinding van DNA’.

Nog voordat een onderzoek is afgerond, heeft men op het internet vaak al een oordeel uitgesproken. Een filmpje verschijnt op Facebook, of een bericht wordt doorgestuurd via WhatsApp en binnen enkele minuten hebben tientallen, soms wel honderden hun mening klaar. Mensen wachten tegenwoordig niet eens meer op officiele verklaringen.

 Een formulier invullen, een afspraak maken, een rekening betalen of informatie opvragen, schijnt nu de norm te zijn geworden. Steeds meer zaken kunnen tegenwoordig met een smart phone worden geregeld. Dat klinkt als vooruitgang en dat is het ook. Maar er is één vraag die we te weinig stellen: kan iedereen eigenlijk wel meekomen? In de directe omgeving merken velen dat de iets ouderen, deze verandering niet altijd kunnen bijbenen.

De komende jaren zal Suriname niet alleen meer olie produceren, maar ook een grotere vraag naar personeel krijgen. De Wereldbank verwacht richting 2030 meer dan 15.000 nieuwe of veranderde functies in olie en gas, toerisme en agribusiness. Tegelijkertijd blijkt uit het rapport Jobs and Skills Radar 2030 dat Suriname onvoldoende mensen opleidt die voor deze functies direct inzetbaar zijn.

We kijken er niet eens vreemd meer van op, als er weer eens een bericht komt, dat het zoveelste vliegtuig wel of niet uitgebrand wordt gevonden in het district Para, en wel in de omgeving van de Goliathberg. Een bekende omgeving binnen onze opsporings- en inlichtingendiensten, waar er drugsdroppings en landingen plaatsvinden. Volgens het meest recente bericht, is de justitie het uitgebrande vliegtuig en de landingsbaan op het spoor gekomen, na uitgewerkte informatie. Men zegt er uit bepaalde overwegingen en veiligheid van bijvoorbeeld tipgevers niet bij, hoe men aan die informatie is gekomen.

De jaarrede voor het dienstjaar 2027 schetst aan de oppervlakte een geruststellend beeld van herstel en voorbereiding op de olietoekomst, maar onder die retorische schil blijft het financiële fundament wankel. Met een begroting die sluit met een geraamd tekort van ruim 10,8 miljard SRD en een staatsschuld die hardnekkig boven de 100 procent van het bbp blijft steken, is diepe scepsis over de haalbaarheid van deze cijfers geboden. Macro-economische stabilisatie op papier betekent weinig zolang het tekort en de schuldendruk het land in een wurggreep houden.

Staken is geen Surinaams verschijnsel. Ook in Nederland leggen werknemers in het openbaar vervoer het werk neer en ook in Suriname kennen we acties van bus- en boothouders, verpleegkundigen en leerkrachten. Werknemers hebben het recht om hun belangen te verdedigen. Daar gaat het niet om.

Suriname wil in 2027 een buitenlandse lening van USD 30 miljoen aantrekken voor afvalbeheer. De lening van het Franse ontwikkelingsagentschap Agence Française de Développement (AFD) bevindt zich volgens het Staatsschuldenplan nog in de aanvraagfase. Het geld is dus nog niet geleend. Juist daarom is dit het moment om een fundamentele vraag te stellen: moet de oplossing voor het afvalprobleem opnieuw voornamelijk met geleend geld worden gefinancierd? Het Financieel Jaarplan maakt duidelijk dat de situatie dringend is.

In het gebied Goliath in het district Para worden al enkele jaren met regelmaat illegale landingsbanen aangetroffen en buiten gebruik gesteld. De recente vondst van een landingsbaan, tientallen vaten en jerrycans met vermoedelijk vliegtuigbrandstof en een uitgebrand tweemotorig vliegtuig past daarmee in een patroon dat zich al langere tijd voordoet. Ook in eerdere jaren zijn in Goliath illegale landingsbanen ontdekt.

De brandweerpost in Nieuw Amsterdam, gefotografeerd op 4 oktober 2026. Volgens informatie die bij de foto is geplaatst, beschikt de post al enkele maanden niet over een voertuig. De situatie zou onderdeel zijn van een bredere problematiek rond het wagenpark van de Brandweer Suriname, dat volgens de melder, momenteel in slechte staat verkeert.

Negentig verpleegkundigen van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo (AZP) hebben, na lang wachten, hun grondbeschikking ontvangen. De overhandiging van de documenten vond op vrijdag 2 oktober plaats in het auditorium van het AZP. Met deze handeling voegt de regering de daad bij het woord voor behoud van verpleegpersoneel.

Bijna zestig jaar geleden werd Tigri door Guyana ingenomen. Sindsdien ligt het gebied als een steen in de schoen van menige Surinamer. Een steen die pijn doet, maar waar opeenvolgende regeringen kennelijk uitstekend mee hebben leren lopen. De toenmalige Surinaamse regering werd destijds gewaarschuwd. Toch kon Guyana het gebied innemen zonder noemenswaardig verzet.

Laat dit voor eens en voor altijd gezegd worden, zodat het goed tot de beleidsmakers doordringt: wanneer er coalitieafspraken worden gemaakt, dienen de constitutionele bevoegdheden uitdrukkelijk te worden gerespecteerd en ingecalculeerd. Gebeurt dit niet in goed overleg, dan legaliseer je impliciet institutioneel bedrog. Per slot van rekening kent de rechtmatige uitoefening van be-stuursrechtelijke taken een permanent normatief fundament. Juist omdat politieke ak-koorden nu te vaak prevaleren boven staatsrechtelijke kaders, is goed bestuur in Surina-me op losse schroeven komen te staan.

Suriname wil jongeren voorbereiden op beroepen die vandaag nog niet bestaan. Er wordt gesproken over technologie, innovatie, ondernemerschap, olie, gas, bouw en industrie. De regering wil een nationale onderwijskolom ontwikkelen waarin leerlingen duidelijke routes krijgen via het basisonderwijs naar beroepsonderwijs, hoger onderwijs en uiteindelijk de arbeidsmarkt. Dat is fantastisch en klinkt ambitieus.

Het verdelen van schoolpakketten aan minderbedeelde kinderen in Paramaribo-Noord, lijkt op het eerste gezicht een nobel gebaar. Ingrid Bouterse-Waldring, assembleelid en weduwe van voormalig president Desi Bouterse, reikt tassen en mappen uit aan gezinnen die de stijgende kosten van het onderwijs, niet meer kunnen dragen. Maar wie scherper kijkt, ziet hoe in dit soort sociale acties de grens tussen maatschappelijke hulp en strategische beeldvorming vervaagt.

In zijn meest recente mediaoptredens, vertoont ABOP-leider Ronnie Brunswijk, opnieuw de voor hem zo kenmerkende houding: een constante schommeling tussen zelfverheerlijking, slachtofferschap en nauwelijks verhulde dreigementen. Opeens werpt hij zich op als de grote verlosser van de rijstboeren door de aanschaf van een padiepelmolen, waarbij hij commerciële belangen zonder enige schroom direct verweeft met politiek gewin en het ronselen van stemmen.

Nu, bijna een jaar geleden, werd het mooie, zogeheten PURP-project aan de Waterkant, door de aannemer Baitali opgeleverd. Velen waren van mening, dat de Waterkant zeer aantrekkelijk gemaakt moest worden voor het publiek. Baitali leverde een prachtig werk op en het was natuurlijk de bedoeling, dat er goed onderhoud door de overheid zou worden gepleegd na oplevering en dat er ook sprake zou zijn van regelgeving en natuurlijk daarbij passende handhaving, toegepast door een door de overheid aangestelde instantie.

In Suriname lijkt het een merkwaardige regel te zijn geworden, namelijk, als je gehoord wil worden, moet je er eerst voor zorgen, dat een ander er last van krijgt. Pas wanneer ziekenhuizen niet normaal meer kunnen functioneren, bussen niet meer rijden of scholen hun deuren dreigen te sluiten, lijkt overheid wakker te worden.

Suriname praat al jaren over de landbouw als zijnde een belangrijke pijler van de economie. Een vorige president zei eens, dat Suriname de voedselschuur van de regio zou worden. We beschikken over vruchtbare gronden, voldoende zon, water en een klimaat, waarin veel gewassen kunnen worden geteeld.

Soms komt een goed plan uit een hoek, waar je het niet snel zoekt. Dat lijkt nu het geval te zijn met Asiskumar Gajadien en Jerrel Pawiroredjo. Zij willen af van de vaste koppeling tussen het loon van de president en dat van een topambtenaar. Nu leidt een hoger loon voor een hoge ambtenaar, automatisch tot meer loon voor de politieke top. Dat is een scheve situatie. Het loon van een ambtenaar mag niet als een sleepnet voor toplonen werken.

Het dossier van de mennonieten in Suriname heeft zich ontwikkeld tot een politiek schaakspel, waarin politieke retoriek en bestuurlijke realiteit haaks op elkaar staan. Wat door regeringsleiders openlijk wordt veroordeeld als een ongewenste en zelfs illegale situatie, blijkt achter de schermen via officiële overheidskanalen, te zijn gefaciliteerd en vastgelegd. President Jennifer Simons liet er onlangs geen twijfel over bestaan: zij ziet de mennonieten die zich in het binnenland hebben gevestigd en duizenden hectare bos kappen, het liefst zo snel mogelijk op het vliegtuig stappen en vertrekken.

Het interne onderzoeksrapport van het Staatsziekenfonds (SZF) over de verwerking van BaZo-kaarten, legt tekortkomingen in de administratieve controle bloot. Volgens het rapport zijn in 2024 en 2025 in totaal 7.038 BaZo-kaarten ingevoerd en uitgeprint, zonder dat daarvoor de vereiste autorisatie van het ministerie van Sociale Zaken en Volkshuisvesting beschikbaar was.

Een politieorganisatie is afhankelijk van vertrouwen. Burgers moeten erop kunnen rekenen, dat politiemensen hun bevoegdheden gebruiken binnen de grenzen van de wet en dat in beslag genomen goederen, veilig en controleerbaar worden bewaard.

Een officiële boetelijst voor milieuovertredingen is op papier een goede stap. Het is duidelijk welke gedragingen niet worden getolereerd en welke financiële consequenties daaraan verbonden zijn. Vanaf dinsdag 15 september jongstleden, zijn de bedragen voor verschillende milieuovertredingen formeel vastgelegd. Daarmee is in ieder geval duidelijk wat overtreders te wachten kan staan.

In Commewijne op de Weg naar Peperpot, is zaterdag 26 september het project Natu Dresi, officieel geopend. Daar werd stilgestaan bij de jarenlange inzet, die nodig was het project te realiseren. Volgens initiatiefnemer Gilbert Scholten is daarbij sterk ingezet op samenwerking met Surinaamse arbeiders en lokale kennis. Bij de opening werd gesproken over het belang van het project voor de toeristische ontwikkeling van Suriname en in het bijzonder Commewijne.

Misschien is een van de grootste problemen waarmede onze samenleving wordt geconfronteerd, niet eens dat mensen geïrriteerd en of boos zijn. Het ernstige fenomeen is dat steeds meer mensen nergens meer op rekenen. Ze rekenen niet op een snelle reactie van overheidwege. Niet op een oplossing op korte tijd. Niet op een instantie die uit zichzelf terugbelt. Niet op een belofte, die daadwerkelijk wordt nagekomen.

Wanneer er iets misgaat in Suriname, duurt het meestal niet lang alvorens de vraag wordt opgeworpen: Wie is verantwoordelijk? De regering wijst te vaak naar de vorige regering. De overheid wijst naar de uitvoerende instantie. De instantie wijst naar personeelstekort. De werknemer wijst naar het management. De burger wijst vervolgens weer naar de overheid. Recentelijk nog het geval van de vergiftiging in de Saramaccarivier.

Door de warme banden met Venezuela, haalt Suriname niet alleen een oude vriend binnen, maar ook een geopolitiek vraagstuk van formaat. De Venezolaanse president wordt in Paramaribo ontvangen met militaire eer, met warme woorden over vriendschap en tien nieuwe samenwerkingsovereenkomsten. Het klinkt als een gewone diplomatieke gebeurtenis. Maar wie iets verder kijkt, ziet dat Suriname zich midden in een geopolitiek mijnenveld bevindt. Op 11 september 2026 ondertekenden Suriname en Venezuela negen samenwerkingsovereenkomsten en een gezamenlijke verklaring.

Er is iets vreemds aan de hand in onze samenleving. We klagen voortdurend over hegeen niet naar wens, maar tegelijkertijd schijnen we steeds beter te worden in het accepteren van de heersende toestand. Een lange wachtrij bij een overheidsinstantie? “Zo gaat het hier.” Een dienst die niet op tijd wordt geleverd? “Je moet geduld hebben.” Een probleem dat maanden onopgelost blijft liggen?

De restauratie van het historische Poortgebouw van het Rooms-Katholiek Bisdom in Paramaribo, is goed nieuws voor de stad. Het karakteristieke gebouw, dat deel uitmaakt van de historische binnenstad, wordt de komende periode grondig gerestaureerd en in oude luister hersteld. Bouwbedrijf Kiesel N.V. is als aannemer aangetrokken en zal het gebouw herstellen met behoud van de historische kenmerken.

Wie denkt dat oplichters nog altijd alleen met telefoontjes en mooie praatjes te werk gaan, moet wakker worden. De digitale wereld heeft fraudeurs een arsenaal gegeven waarmee zij steeds professioneler en overtuigender te werk gaan. Nepaccounts, valse trading-aanbiedingen, phishingberichten over verkeersboetes en meldingen over zogenaamde problemen met bankpassen of ATM-transacties:

Waarschijnlijk wel, maar de vraag is vooral of we dat nog zouden willen. AI is in korte tijd doorgedrongen tot bijna ieder onderdeel van ons dagelijks leven. We gebruiken het om informatie te zoeken, teksten te schrijven, beelden te maken, problemen op te lossen en werkzaamheden sneller uit te voeren. De technologie is efficiënt en vaak indrukwekkend. Maar achter dat gemak schuilt een on-gemakkelijke vraag:

De komst van zwaar mijnbouwmaterieel naar het Surinaamse binnenland is geen beeld dat we voor het eerst zien. Surinamers kennen dit soort enorme trucks uit de periode waarin op grote schaal bauxiet werd gezocht en gewonnen. De afgelopen jaren zijn vergelijkbare machines opnieuw in het binnenland verschenen, maar ditmaal voor de zoektocht naar goud. Wie dergelijke zware machines naar Suriname haalt, doet dat niet om een paar klompjes goud uit de grond te halen.

De overeenkomst van Guyana met de Verenigde Staten om tijdelijk door de VS uitgezette buitenlanders op te vangen, onderstreept een ontwikkeling die ook voor Suriname relevant is. Migratie is in het Caribisch gebied en Zuid-Amerika al jaren een belangrijk beleidsvraagstuk. Suriname heeft daarbij zelf te maken met een aanzienlijke instroom van buitenlanders, onder anderen uit Cuba, Venezuela, Haïti en Brazilië.

De financiële verantwoording van staatsbedrijven blijft in Suriname een hardnekkig probleem. Terwijl wet- en regelgeving financiële verslaglegging voorschrijven, kunnen ondernemingen jarenlang zonder actuele jaarrekeningen functioneren en tegelijkertijd rekenen op financiële steun van de overheid. Dat roept niet alleen vragen op over transparantie, maar ook over de manier waarop de staat toezicht houdt op ondernemingen waarvoor uiteindelijk de belastingbetaler opdraait.

De snelle groei van de oliesector in Guyana laat zien dat hoge olie-inkomsten niet automatisch leiden tot een evenwichtige economie. Voor Suriname, dat aan de vooravond staat van grootschalige offshore-olieproductie, is dit een relevant aandachtspunt. De vraag is niet alleen hoeveel inkomsten de olie zal opleveren, maar vooral hoe deze in-komsten worden ingezet zonder dat andere economische sectoren worden verdrongen.

De klok tikt voor Suriname en ons bankverkeer. Het stroperige tempo waarop wij met anti-witwassen zijn omgegaan, houden we niet langer vol. Het doek zal vallen en een bureaucratisch betaalverkeer van ‘centrale bank tot centrale bank’ en ‘overheid tot overheid’ staat ons te wachten, waarbij ondernemerschap en dienstenverkeer, in een coma terecht zullen komen. Het is tijd om te stoppen met de naïviteit dat de belangen van alle partijen daarin gelijk liggen. Vrij handelsverkeer is goed voor de samenleving, goed voor ondernemerschap en goed voor de gewone Surinamer.

Er worden opnieuw honderden miljoenen Surinaamse dollars in het Academisch Ziekenhuis Paramaribo (AZP) gepompt. Ruim SRD 635 miljoen voor renovaties en verbeteringen van verschillende afdelingen. Mooie bedragen, indrukwekkende plannen en ongetwijfeld ook broodnodige werkzaamheden. Maar ondertussen ontbreekt op de werkvloer materiaal om patiënten daadwerkelijk te behandelen.

Eindelijk lijkt er beweging te komen in een probleem, waar Surinamers al jaren dagelijks mee worden geconfronteerd: afval. Het wordt langs de weg gedumpt, percelen veranderen in vuilstortplaatsen en bermen worden nauwelijks onderhouden. Met boetes die kunnen oplopen tot SRD 10.000, wordt er nu een duidelijk signaal gegeven, dat vervuiling niet langer zonder gevolgen blijft.

De doorsnee burger hoort al enige tijd dat hij of zij, de riem strakker moeten aanhalen. Voor veel Surinamers begint elke dag met dezelfde rekensom: wat moet er deze maand betaald worden, en wat blijft er daarna nog over? Boodschappen, vervoer, elektriciteit, huur, schoolkosten en medische uitgaven, drukken steeds zwaarder op het huishoudbudget. Zelfs wanneer het inkomen stijgt, betekent dat nog niet automatisch, dat een gezin ook meer kan besteden.In juli van dit jaar werd nog een jaar-op-jaar inflatie van 8,9 procent geregistreerd.

We kunnen protesteren tegen buitenlandse mijnbouwbedrijven, eisen dat milieu-effectrapportages worden uitgevoerd en waarschuwen voor de gevolgen van grootschalige landbouw. Maar ondertussen wordt ons milieu niet alleen door grote bedrijven aangetast. De vernietiging vindt ook dagelijks dichtbij huis plaats en wordt vaak mogelijk gemaakt door Surinamers zelf.