De opmerkingen van Baitali-CEO Farsi Khudabux tijdens de CEO Talk van de Vereniging van Economisten in Suriname (VES), verdienen iedere bijval. Hij heeft het beestje bij de naam genoemd: in Suriname betaalt het zich vaak uit om de regels te negeren. Handhaving bestaat in de praktijk vrijwel niet voor partijpolitieke loyalisten. Wie de juiste politieke kleur draagt, geniet een de facto immuniteit en onaantastbaarheid.

Er is weinig dat de afgelopen jaren zoveel verwachtingen heeft opgewekt als de olie- en gassector. Vanaf 2028 worden grote inkomsten uit de offshore productie verwacht en vrijwel iedere sector schijnt inmiddels na te denken, over wat die ontwikkeling voor hem kan betekenen.

Deze president houdt niet van beloftes, zegt zij. Waar zij wel voor te vinden is, is een brede uitspraak, verpakt in beleidstaal, die een drastische afwijking van hoe zaken in het verleden liepen, moet signaleren aan een samenleving die daar meer dan genoeg versies van gehoord heeft van haar voorgangers.

De tijd dat er uitsluitend fysieke kranten gelezen werden, ligt (ver) achter ons. Dat betekent niet dat de krant verdwijnt. Integendeel: nieuwsorganisaties die zich aanpassen aan het veranderende mediagedrag, kunnen juist een veel groter publiek bereiken.

De kennismaking van Suriname met de mennonieten was een charmeoffensief. Albert Ramdin en Chan Santokhi stonden als kooplieden in de frontlinie. Zij prezen de harde werkers en grote oogsten. Zij spraken over voedsel en groei. De boodschap klonk lief en open. Lokale handlangers hielpen mee. Zij strooiden beloften rond. Goede verwachtingen werden gewekt. PR was sterk en glad.

De strijd tegen corruptie begint niet met mooie woorden over transparantie, maar met de bereidheid van degenen die het land besturen, zich aan dezelfde regels te onderwerpen als die zij van anderen verlangen. Daarom dringt zich een eenvoudige, maar belangrijke vraag op: heeft president Jennifer Simons haar Verklaring van Inkomen en Vermogen (VIV) ingediend? Dat is geen beschuldiging.

Suriname heeft een verkeersprobleem, dat allang niet meer als irrelevant kan worden afgedaan, als een paar ongelukken die toevallig hebben plaatsgevonden. Van januari tot en met juli 2026 zijn al 57 mensen omgekomen in het verkeer. In dezelfde periode kwamen 2.259 mensen na een verkeersongeval terecht op de Spoedeisende Hulp. Dat betekent gemiddeld bijna elf verkeersslachtoffers per dag.

Het klinkt bijna als goed nieuws, Surinaamse verpleegkundigen die naar Nederland zijn vertrokken, zouden terug willen keren naar Suriname. De minister van Volksgezondheid, André Misiekaba, heeft gezegd, dat een aantal verpleegkundigen heeft laten weten, terug te willen komen.

De veerverbinding tussen Albina en Saint-Laurent-du-Maroni, lijkt steeds meer op een infrastructurele mislukking zonder einde. Terwijl de oude La Gabrielle opnieuw wegens motorproblemen uit de vaart is genomen, zorgt de Malani, die juist als oplossing voor deze problemen moest dienen, inmiddels voor nieuwe zorgen.

De aankondiging van parlementariër Aziez Salarbaks dat het brutosalaris van de procureur-generaal van ongeveer 1,4 miljoen SRD per maand wordt teruggebracht naar rond de 400.000 à 500.000 SRD, klinkt voor velen als een daad van rechtvaardigheid. De verhoudingen zijn immers scheef. De PG verdient ongeveer honderdvijfentwintig keer het salaris van de laagste ambtelijke schaal, ongeveer twintig keer een doorsnee directeursloon,

De discussie over de aanwezigheid van mennonieten in Suriname, dreigt steeds meer te veranderen in een debat over de mennonieten zelf. Daarmee wordt de kern van de kwestie uit het oog verloren. Want de meest prangende vraag is niet alleen waarom de regering-Simons/Rusland nu kritisch staat tegenover hun verdere vestiging, maar vooral, hoe deze situatie überhaupt heeft kunnen ontstaan.

De brandstofsubsidie van de Surinaamse overheid, lijkt zijn langste tijd te hebben gehad. Financiënminister Adelien Wijnerman heeft inmiddels duidelijk gemaakt, dat de regering de brandstofprijs niet onbeperkt kan blijven subsidiëren. Zonder subsidie zou diesel volgens haar, rond SRD 64 per liter en unleaded rond SRD 62 kosten.

De Indira Gandhiweg, het Garnizoenspad en de Martin Luther Kingweg komen volgens het Verkeersveiligheidsinstituut (VVI), vaker voor in de registraties van dodelijke verkeersongevallen. Dat zou voldoende reden moeten zijn om deze wegen grondig onder de loep te nemen. Niet pas nadat er opnieuw een dodelijk ongeval heeft plaatsgevonden, maar voordat er nog meer slachtoffers vallen.

Een eigen huis bouwen wordt voor steeds meer Surinamers een onbereikbaar streven. Voor veel Surinamers was dat jarenlang een belangrijk onderdeel van het toekomstbeeld, een stuk grond, langzaam bouwen, steen voor steen, totdat er een woning staat die zekerheid moet bieden voor het gezin.

Je zou denken dat als het geld op jouw rekening staat, moet je er gewoon over kunnen beschikken. Maar in Suriname wordt zelfs dat steeds duurder. Vanaf 1 augustus kost een geldopname bij een CASHPNT-automaat geen SRD 11 meer, maar SRD 17,60. Voor alleen het opvragen van je saldo, betaal je inmiddels SRD 1,10. Je hebt je geld op de bank staan, je gaat naar een ATM om het op te nemen, en voordat je het in handen hebt, is er alweer een bedrag vanaf.

Steeds vaker horen we berichten over jongeren die betrokken zijn bij berovingen, geweld en andere strafbare feiten. Jeugdwerkers hebben opnieuw aan de bel getrokken over de ontwikkeling van de jeugdcriminaliteit. Vooral op scholen, zouden jongeren steeds vaker te maken krijgen met leeftijdgenoten die betrokken zijn bij strafbare feiten.

Tijdens de regeringspersconferentie begin augustus, herhaalden zich twee bekende patronen van regeringen, maar vooral van deze regering en deze president. Het eerste patroon is de vaste techniek van verslaggevers om presidenten hun verkiezingsbeloften voor te houden en te wijzen op het gebrek aan resultaten - of zelfs het verslechteren van een situatie - onder het bewind van de zittende regering.

De strafzaken rond de voormalige leiding van de Centrale Bank van Suriname (CBvS) blijven de samenleving bezighouden. Niet alleen vanwege de veroordelingen en de langdurige juridische procedures, maar vooral vanwege de vraag of de kern van het probleem, wel voldoende is blootgelegd.

In internationale media leest men er steeds vaker over: het fenomeen van de volwassene die halverwege de veertig, nog steeds bij zijn of haar ouders woont. In rijkere landen wordt dit breed uitgemeten als een opvallende maatschappelijke trend of een manier om samen de kosten te delen. Maar waar het in het buitenland vaak een herontdekking van het gezinsleven wordt genoemd,

Met de SLM vliegen begint steeds meer te lijken op een gok: je koopt een ticket, maar weet nooit zeker of je op tijd en volgens planning, op je bestemming aankomt. Voor passagiers die het afgelopen weekend strandden, was het helaas geen kwestie van pech, maar opnieuw een confrontatie met de kwetsbaarheid van de nationale luchtvaartmaatschappij. Een technisch probleem.

Suriname wordt vaak neergezet als een van de groenste landen ter wereld. Met ongeveer 93 procent bosbedekking, hebben we een rijkdom waar veel landen alleen maar van kunnen dromen. Maar de vraag die gelijk gesteld moet worden is: hoe lang kunnen we die positie behouden, als we niet zuinig omgaan met wat we hebben? De zorgen over ontbossing, illegale mijnbouw en vervuiling nemen toe.

Het besluit van de Hakrinbank om haar belang van bijna 18 procent in De Surinaamsche Bank (DSB) via een openbare digitale inschrijving te verkopen, markeert een historisch ‘keerpunt’ in het financiële landschap van Suriname. Deze ingrijpende stap hertekent niet alleen de krachtsverhoudingen binnen de bancaire sector,

Suriname praat al jaren over economische diversificatie. Over minder afhankelijk worden van goud, olie en hout. Over nieuwe inkomstenbronnen, werkgelegenheid en duurzame ontwikkeling. Maar terwijl beleidsmakers blijven zoeken naar nieuwe sectoren, ligt een van de grootste economische kansen letterlijk op straat. Elke dag verdwijnen er tonnen plastic, rubber, hout, elektronisch en organisch afval naar stortplaatsen of worden ze verbrand.

Het is allang niet merkwaardig meer, maar overal waar de overheid een dikke vinger in de pap heeft, heerst verwaarlozing, achteruitgang en in veel gevallen totale verpaupering. De Centrale Markt aan de Waterkant is daar geen uitzondering op. Deze foto’s werden gemaakt op de bovenverdieping van de markt.

De regering lijkt de komst en vestiging van mennonieten in Suriname, een halt te willen toeroepen. President Jennifer Simons heeft onlangs duidelijk gemaakt dat personen die zich niet aan de Surinaamse wet- en regelgeving houden, niet op bescherming van de overheid hoeven te rekenen. Tegen de mennonieten die zich illegaal in het land hebben gevestigd, wordt volgens haar, actie ondernomen.

Robert van Trikt is woensdag 12 augustus, vervroegd vrijgekomen uit de gevangenis. Hij zat een meerjarige straf uit voor malversaties in zijn functie als governor van de Centrale Bank. De toekomst ziet er niet rooskleurig uit voor Van Trikt. Er loopt nog een strafzaak tegen hem vanwege vermeend misbruik van de kasreserves van de algemene banken.

Een regering valt zelden door economische problemen alleen. Zij valt pas wanneer een georganiseerde oppositie erin slaagt, maatschappelijke onvrede om te zetten in politieke actie. En juist daar ontbreekt het vandaag aan. De grootste politieke overwinning van de NDP vond misschien wel ná de verkiezingen plaats.

De regering wil de algemene subsidies op water en elektriciteit geleidelijk afbouwen. Dat is op zich geen onredelijk uitgangspunt. Subsidies moeten terecht komen bij mensen die ze echt nodig hebben. Ook moeten controlemechanismen ingebouwd worden, waarbij men kan zien, dat het ook echt komt bij mensen die het nodig hebben.

Reeds jaren wordt er gesproken over een te groot ambtenarenapparaat, een hoge loonbelasting en de druk die dit legt op de overheidsfinanciën. Maar hoeveel mensen eigenlijk op de loonlijst staan voor de overheid, weten we tot nu toe niet precies. Met de onthulling dat inmiddels 1.448 salarissen van langdurig afwezige ambtenaren zijn geblokkeerd of dat betrokkenen uit overheidsdienst zijn verwijderd, schijnt de regering eindelijk werk te maken met het bestrijden van het vraagstuk dat al jaren bekend is.

De lancering van MapBiomas Suriname is zonder twijfel een belangrijke mijlpaal. Voor het eerst beschikt Suriname over een systematisch en gedetailleerd overzicht van hoe het landschap zich de afgelopen veertig jaar heeft ontwikkeld. Satellietbeelden brengen niet alleen veranderingen in kaart, maar leggen ook een ongemakkelijke realiteit bloot: terwijl Suriname zich internationaal presenteert als een van de meest beboste landen ter wereld, verandert het landschap

De president van de Republiek Suriname en de leden van De Nationale Assemblée zijn verantwoording verschuldigd aan het volk dat hen verkozen heeft. In juli is de president afgereisd naar het Verenigd Koninkrijk voor gesprekken met de partij die de obligatielening van 2025 heeft gearrangeerd.

Suriname is een gastvrij land met een vriendelijke bevolking die menig buitenlander op haar geëigende wijze verwelkomt en accepteert. Deze sociaal-maatschappelijke benadering van onze mensen ten opzichte van de buitenlander, is niet onbekend gebleven. Een enorm pluspunt voor Suriname en zijn bevolking, maar die heeft ook tot gevolg dat steeds meer mensen uit voornamelijk de regio, hier voor korte of langere tijd neerstrijken.

Op de regeringspersconferentie van maandag 3 augustus, die werd voorgezeten door ons staatshoofd Jennifer Simons, kwam onder meer naar voren, dat uit een diepgaand journalistiek onderzoek met betrekking tot migratie was voortgevloeid, dat er momenteel 60.000 Cubaanse migranten in ons midden zouden vertoeven. Als dit cijfer op waarheid berust, dan zouden deze grotendeels illegaal in Suriname verblijvende mensen, 10 procent van de bevolking uitmaken. Mocht dit cijfer kloppen, dan geeft dat ook meteen glashard aan, dat ons migratiesysteem van geen kant klopt en dat wij vooral gefaald hebben, de toevloed van Cubanen goed te reguleren en op zijn minst in staat moeten zijn geweest, ze op een moderne wijze te registreren.

Vanmorgen vroeg is een autobestuurder, om nog onbekende redenen, met zijn voertuig in de haag van het Presidentieel Paleis terechtgekomen. De schade is inmiddels zichtbaar. Maar de vraag die telkens weer rijst: wie draait hiervoor op?

Een recente aanval op de Vereniging van Economisten in Su-riname (VES) in een ingezonden bijdrage op een online nieuwsplatform, deed ons als redactie, de wenkbrauwen fronsen. De auteur schetst een overzicht van verschillende economische stromingen, zoals de nieuw-klassieke, keynesiaanse en monetaristische benaderingen.

Het dossier rond de ratificatie van het grensprotocol met Frankrijk, legt een pijnlijk gebrek aan bestuurlijke volwassenheid en politieke wil bloot. Al in februari 2021 ondertekende de Surinaamse regering het protocol in Parijs, met de belofte de gezamenlijke controle op de Marowijne- en Lawarivier te effectueren en illegale activiteiten vastberaden aan te pakken. Nu, jaren later, ligt het akkoord nog altijd te verstoffen in De Nationale Assemblée.

"We zijn begonnen aan een reparatiefase." Met die woorden schetste president Jennifer Simons de koers van het kabinet Simons-Rusland, tijdens de recente persconferentie. Er werd gesproken over hervormingen, een ontwikkelingsplan, verbetering van de gezondheidszorg, onderwijs, grondenrechten, staatsbedrijven en de voorbereiding op toekomstige olie-inkomsten.

De Nationale Milieu Autoriteit (NMA) meldt, dat de eerste laboratoriumresultaten van het onderzoek naar de massale vissterfte in de Boven-Saramacca binnen zijn. Toch blijft een definitieve conclusie voorlopig uit. Aanvullende analyses van sediment- en vismonsters zouden nog moeten volgen en pas daarna kan worden vastgesteld, wat de oorzaak van de ramp is. Een zorgvuldig onderzoek is belangrijk.

De recente versterking van de samenwerking tussen Suriname en het United Nations Office on Drugs and Crime (UNODC), komt op een moment waarop de noodzaak voor een betere controle op de grensoverschrijdende criminaliteit steeds duidelijker wordt. De uitbreiding van het Container Control Programme, de komst van nieuwe scanners en de plannen voor strengere controles op havens en luchthavens zijn belangrijke stappen.

Kritische burgers worden nog steeds uitgemaakt voor tegenstanders van de regering. Het moment dat je een bepaald beleid of een activiteit van de regering bekritiseert, behoor je tot de tegenpartij. En zo gaat het dus ook binnen de politiek; ben je aan het ‘zeiken’ over de NDP, dan ben volgens haar van de VHP en ga zo maar verder.

‘Snitches get stitches.’ Deze bekende uitspraak uit de straatcultuur verwijst naar de angst voor vergelding, wanneer iemand informatie deelt over anderen. Juist daarom is de introductie van een anonieme meldlijn binnen de overheid een ontwikkeling die niet alleen enthousiasme oproept, maar ook de mensen aan het denken zet die overwegen te ‘klikken’.

"Wij waren al op de hoogte, maar er wordt onderzoek verricht." Het is een cd die Surinamers de afgelopen jaren, vaker hebben gehoord. Of het nu gaat om problemen binnen een school, achterstallig onderhoud aan overheidsgebouwen, defecte sluizen, slecht onderhouden wegen of financiële onregelmatigheden bij een instelling, achteraf blijkt regelmatig, dat de verantwoordelijke autoriteiten al langer wisten, dat er iets mis was.

Met de behandeling van de ´Plukwet´, wordt er een belangrijke stap gezet in de richting van strijd tegen georganiseerde criminaliteit. Het uitgangspunt van de wet is eenvoudig, met andere woorden mogen mensen niet profiteren van geld of bezittingen die met misdrijf zijn verkregen. Toch is wetgeving slechts een onderdeel van een effectieve aanpak.

In principe kan je na een jaar Simons haar niet beoordelen langs een beleidsplan, want dat is er niet. Dat op zich is een bewijs van onvermogen, een brevet van onvermogen om te mogen besturen. Zelfs een padvindersclub heeft een plan. Maar Simons kwam met veel bravoure binnen en dacht zonder een plan te kunnen. Mislukking op alle fronten.

Met de ratificatie van het protocol van de Verenigde Naties tegen de doodstraf, is dat botte en bloederige instrument nu definitief ten grave gedragen. Het is ongeveer een eeuw geleden sinds de straf voor het laatst uitgevoerd werd hier te lande. De dode letter werd een fatale verwonding toegebracht in 2015 en een paar jaar geleden, formeel afgeschaft.

Het behoort het mooiste en prachtig onderhouden plein van een land te zijn. Vooral als je de staatkundige soevereiniteit van de natie verbindt aan dit oudste en mooiste plein tegenover je Presidentieel Paleis. Maar als je dat niet weet, beseft of zelfs ontkent, dan maak je er een rommel van en ontkracht je de benaming Onafhankelijkheidsplein op een vreselijke wijze.

Rashied Doekhie, voormalig NDP-presidentskandidaat, stelde in een interview, dat hij wel wat budgettips heeft voor Surinamers, om ze te leren met hun geld om te gaan, in plaats van er altijd over te klagen. Het is een vast patroon van zittende regeringspartijen om de indruk te wekken, dat het gejammer van het volk met een korreltje zout genomen moet worden en dat het met de persoonlijke armoede wel meevalt. Iedereen is vanuit de oppositie betrokken, een armoedebestrijder en half activist.

Goud weg. Kwik weg -meer dan 500 kilo uit een politieopslag. Arrestanten weg. En vorige maand nog: tien politiemensen opgepakt in een cocaïnezaak, onder wie zeven leden van het Arrestatieteam. Wie de afgelopen weken het nieuws volgde, ziet een patroon: het Korps Politie Suriname (KPS) worstelt met integriteit.

Vrijwel ieder schooljaar worden dezelfde problemen opnieuw zichtbaar. Scholen kampen met achterstallig onderhoud, lesuitval, een tekort aan leerkrachten, administratieve knelpunten en financiële vraagstukken. En al vele jaren een tekort aan leslokalen. Telkens worden maatregelen aangekondigd, maar structurele oplossingen blijven steeds uit. Een belangrijke oorzaak is dat het onderwijsbeleid vaak reactief is.

De plaatsing van de historische binnenstad van Paramaribo op de Lijst van Bedreigd Werelderfgoed van de UNESCO, moet niet worden gezien als een aanval op ontwikkeling of modernisering. De discussie gaat niet over de vraag óf Paramaribo mag veranderen, maar vooral over de manier waarop die verandering plaatsvindt. Een stad die leeft, moet zich kunnen aanpassen aan nieuwe behoeften. Er moet ruimte zijn voor economische activiteiten, moderne voorzieningen en investeringen.