Het bezoek van de hoogste diplomaat van India, minister Jaishankar, maakt duidelijk dat de relatie met India intact is. Tijdens en na de verkiezingen heeft een deel van de achterban van de huidige oppositie een doemscenario willen schetsen langs etnische lijnen. Alsof de sprongen vooruit in ontwikkeling en de relatie met onder meer India het effect waren van onvervangbare persoonlijke en partijrelaties, en op het spel stonden als herverkiezing uitbleef.

In Suriname heeft het er steeds meer van dat problemen pas serieus worden genomen, als zij volledig uit de hand zijn gelopen. Of het nu gaat om wateroverlast, infrastructuur, criminaliteit, onderwijs of de afvalproblematiek wanneer de vuilophaaldienst staakt. Simpel gezegd, structurele oplossingen blijven vaak uit, terwijl noodmaatregelen worden genomen. Daarmee is een cultuur ontstaan, waarin reageren belangrijker lijkt geworden, dan planmatig te werken. Maar de verantwoordelijkheid daarvoor ligt niet alleen bij de overheid.

Het Surinaamse ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Arbeid, startte begin mei een landelijke campagne om hiv-testen te stimuleren. Starnieuws berichtte hierover op 6 mei. Aanleiding was de toename van het aantal besmettingen en dat nog veel Surinamers hun hiv-status niet kennen. Volgens het ministerie, is het zorgwekkend dat een deel van de bevolking onbewust met hiv leeft en het virus kan overdragen. Daarom wordt vooral seksueel actieve personen, en mensen die dat van plan zijn, geadviseerd om zich samen met hun partner te laten testen. Goed initiatief van een overheid die zijn verantwoordelijkheid neemt, zou je zeggen, maar daar is niet iedereen het mee eens.

In korte tijd is rond meerdere staatsbedrijven en staatsgerelateerde instellingen een opvallende reeks van bestuurswisselingen en koerswijzigingen zichtbaar geworden. Wat bedoeld is als ordelijke governance en zorgvuldig toezicht, begint in de perceptie van velen steeds meer te lijken op een opeenvolging van snelle besluiten, herzieningen en tegenstrijdige signalen over de richting van het beleid. Bij Telesur werd recent goedkeuring verleend door de Raad van Ministers voor de ontslagname van de huidige Raad van Commissarissen en de benoeming van een nieuwe raad.

Het verlies in vertrouwen in de politiek, verdwijnt zelden van de ene op de andere dag. Het brokkelt langzaam af, beetje bij beetje, wanneer burgers keer op keer het gevoel krijgen, dat niet deskundigheid, maar connecties, de doorslag geven bij benoemingen binnen de publieke instituten. De samenleving ziet het steeds voor haar gebeuren, steeds dezelfde namen keren terug in adviesfuncties en directieposten,

De aanhoudende wateroverlast in Paramaribo, Wanica, Saramacca en andere delen van het land is opnieuw uitgemond in een nationale crisis. De regering heeft inmiddels een crisiscommissie ingesteld om de situatie te beheersen, maar achter de huidige noodmaatregelen schuilt een veel fundamenteler probleem:

Het gezegde ‘in het land der blinden is éénoog koning’ krijgt in Suriname een wrange en pijnlijke actualiteit. Waar het ooit stond voor relatieve voorsprong in een omgeving van tekort, lijkt het vandaag een schrijnende metafoor te zijn geworden voor een zorgsysteem dat er steeds minder in slaagt om letterlijk én figuurlijk zicht te bieden op herstel.

In tijden waarin informatie zich razendsnel verspreidt, is het des te belangrijker om feiten scherp te houden, zeker als het gaat om de volksgezondheid. Toch worden infectieziekten nog vaak met elkaar verward, wat kan leiden tot onnodige angst of juist onderschatting van risico’s. Een goed voorbeeld daarvan is de verwarring tussen het hantavirus en de ziekte van Weil.

De stijgende trend van seksueel overdraagbare aandoeningen, en in het bijzonder hiv, is een ontwikkeling waarbij alle alarmbellen zouden moeten afgaan binnen de samenleving en de gezondheidszorg. Dat het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Arbeid samen met zorginstellingen een landelijke hiv-testcampagne organiseert, is daarom niet slechts een medische actie, maar een noodzakelijke maatschappelijke interventie.

Wie in Suriname zijn of haar rijbewijs moet verlengen, weet dat dit proces alles behalve eenvoudig is. In de praktijk komt het erop neer, dat men eerst drie afzonderlijke strookjes moet halen, waarbij elk strookje staat voor één jaar verlenging. Pas na drie jaar, komt men in aanmerking voor een nieuw rijbewijs dat tien jaar geldig is. Hoewel het eindresultaat uiteindelijk een tienjarig rijbewijs is, wordt die geldigheidsduur in feite stap voor stap ‘opgeknipt’ via een omslachtig tussenproces. 

De brief die de International Air Transport Association (IATA) op 11 februari 2025 stuurde aan minister Raymond Landveld van Transport, Communicatie en Toerisme, was geen vrijblijvende waarschuwing. Het was een ernstige internationale vingerwijzing over de staat van de Surinaamse luchtvaartsector. Ruim een jaar later dringt zich echter de vraag op of de minister de inhoud van die brief ooit werkelijk serieus heeft genomen. De waarschuwingen waren immers glashelder.

Na zes jaar stilte lijken de bouwwerkzaamheden naast de Palmentuin opnieuw te zijn hervat. Daarmee keert niet alleen fysiek de activiteit terug op een omstreden locatie, maar ook een fundamentele vraag die Suriname nog altijd onvoldoende heeft beantwoord: van wie is publieke ruimte eigenlijk, en wie waakt over ons nationaal erfgoed?

Een klein jaar na het aantreden van de regering Simons-Rusland, kunnen we optekenen, dat we te maken hebben met de meest stijlloze transitie in de geschiedenis van dit land, staatsgrepen daarbij meegerekend. Deze transitieperiode heeft zich gekenmerkt door kennisvernietiging, kapitaalvernietiging en giftige partijdigheid. Een horde bloeddorstige en rancuneuze figuren die rekeningen te vereffenen hebben,

Van lezerszijde is Keerpunt erop gewezen, dat het goed fout zit met de vuilophaal. Op verschillende plekken in  en buiten onze hoofdstad, blijft vuilnis dagen achtereen liggen en is het geenszins duidelijk, wanneer de ophaal wederom langskomt. Deze foto werd gemaakt op de hoek van de Willem Campagnestraat en de Van ‘t Hogerhuysstraat.

De minister van JusPol meende transparant te handelen, toen hij openlijk toegaf, dat hij een persoon met een bevlekt verleden had aangesteld als adviseur. In zijn optiek was de kwestie daarmee afgedaan als een vorm van openheid. De maatschappelijke en parlementaire reactie liet echter iets anders zien: transparantie is niet alleen het geven van informatie, maar ook het afleggen van verantwoording over keuzes en de onderbouwing daarvan. Wij van Keerpunt kijken niet eens vreemd op van deze gebeurtenis, want het verleden kent genoeg voorbeelden van mensen met een beladen verleden die posities hebben bekleed binnen de regering.

Wat zich de laatste tijd afspeelt rond de raden van commissarissen bij bedrijven waarin de overheid een aandeel heeft, begint zorgwekkende vormen aan te nemen. Wat zou moeten getuigen van zorgvuldig toezicht en stabiel bestuur, ontaardt steeds vaker in een aaneenschakeling van abrupte besluiten, terugtrekkingen en onduidelijke koerswijzigingen.

Ministeries behoren plekken te zijn waar deskundigheid, verantwoordelijkheid en beleidsvorming, centraal staan. Toch ontstaat binnen de samenleving steeds vaker de indruk, dat tegenwoordig bijna iedereen zichzelf adviseur kan noemen of zonder duidelijke structuur of opleiding die kennis en kunde verrijken, toegang kan krijgen tot ministeries. Dat roept terechte vragen op over professionaliteit binnen het staatsbestuur. Een adviseur op ministerieel niveau, vervult immers geen gewone functie. Het gaat niet om simpele administratieve taken of vrijblijvende ondersteuning.

Artikel 19 van de Surinaamse grondwet is helder. Eenieder heeft het recht om door drukpers of andere communicatiemiddelen, gedachten, gevoelens en meningen te uiten, met inachtneming van ieders verantwoordelijkheid volgens de wet. Op papier is de persvrijheid daarmee verankerd als een fundamenteel grondrecht. Maar in de praktijk blijkt de uitoefening ervan complexer en gevoeliger.

Gelukkig lijden wij bij deze krant niet aan amnesie en hebben genoeg data opgeslagen om te herleiden, wat zich in de afgelopen vijftig jaar na de staatkundige onafhankelijkheid van dit land, hier in de politiek heeft afgespeeld. Vooral wat zich heeft voorgedaan na februari 1980, december 1982 en ook in de periode van 1991 tot 1996 en daarna 1996 tot 2000. Je moet dan ook van goede huize komen, om ons ‘BS’ voor te houden en trachten, zodanig te verdraaien, dat derden het allemaal aannemelijk zouden kunnen gaan vinden, maar niet bij dit medium.

Dat er maandelijks twintig tot dertig ambtenaren vertrekken bij het Korps Politie Suriname, is een serieus alarmsignaal voor een organisatie, die nu al kampt met onderbemanning. Waarom vertrekken er zoveel mensen? En belangrijker nog, waarom blijven zoveel politiemensen zich ondergewaardeerd voelen? JusPol- minister Monorath zei onlangs, dat maandelijks tientallen leden het korps verlaten.

In een samenleving waar burgers dagelijks geconfronteerd worden met berichten over stijgende criminaliteit, geweld en onrust, rust er een zware verantwoordelijkheid op de schouders van de minister van Justitie en Politie. Niet alleen moet hij beleid voeren, maar hij moet ook vertrouwen uitstralen. Wanneer een minister belast met veiligheid ongeloofwaardig overkomt, ontstaat er méér dan kritiek alleen, er ontstaat onzekerheid binnen de samenleving.