De Staatsbegroting 2026 is aangenomen. Daarmee heeft de regering het wettelijke mandaat gekregen, haar plannen voor het komende jaar, uit te voeren. Tijdens de behandeling in De Nationale Assemblée werd gesproken over economisch herstel, investeringen in onderwijs, gezondheidszorg, woningbouw en de voorbereiding op de olie- en gasinkomsten. Maar de vraag blijft, is deze begroting een van hoop, of van uitstel? Hoop is belangrijk. Een land dat jarenlang economische tegenslagen heeft geïncasseerd, heeft behoefte aan perspectief. De regering wijst terecht op de ruimte die is ontstaan door de schuldherschikking. Daardoor kan meer geld worden vrijgemaakt voor voorzieningen, die direct van invloed zijn op het leven van burgers. Dat is een positieve ontwikkeling.

Maar hoop alleen betaalt geen boodschappen, verlaagt de huur niet en zorgt er niet automatisch voor, dat ziekenhuizen beter functioneren of scholen worden gerenoveerd. De Surinamer zal deze begroting uiteindelijk niet beoordelen op de cijfers in het document, maar op de resultaten, die in het dagelijks leven zichtbaar worden.

Tijdens de begrotingsbehandeling werd meermaals benadrukt, dat de uitvoering de grootste uitdaging is. Die constatering is terecht. Suriname kent geen tekort aan beleidsplannen, maar wel een geschiedenis van plannen die slechts gedeeltelijk of helemaal niet werden uitgevoerd.

Juist daarom zal deze begroting moeten bewijzen, dat het dit keer anders kan. Daar komt bij dat de begrotingsbehandeling vragen oproept over wijzigingen die op het laatste moment werden ingediend. Wanneer volksvertegenwoordigers onvoldoende tijd krijgen om aanpassingen zorgvuldig te bestuderen, ontstaat het risico, dat belangrijke besluiten worden genomen zonder volledige parlementaire controle. Dat is niet alleen een politiek vraagstuk, maar ook een kwestie van falend bestuur.

De begroting van 2026 biedt ongetwijfeld kansen. Investeringen in onderwijs, gezondheidszorg, landbouw en woningbouw, zijn noodzakelijk. Ook de voorbereiding op de olie-economie verdient aandacht. Toch zal het succes niet worden bepaald door wat er op papier staat, maar door wat daadwerkelijk wordt gerealiseerd.

De regering heeft de bevolking gevraagd om vertrouwen.  Dat vertrouwen zal zij de komende maanden moeten verdienen. Niet met nieuwe beloften, maar met zichtbare resultaten. Pas wanneer burgers merken dat hun koopkracht verbetert, de dienstverlening efficiënter wordt en projecten daadwerkelijk worden uitgevoerd, kan deze begroting worden gezien als een begroting van hoop. Tot dan blijft ook de vraag open of het opnieuw een begroting van uitstel wordt.