Slachtoffers van geweld, ontvoering en onderdrukking ontwikkelen vreemd genoeg, soms sympathie voor de daders: het Stockholm syndroom. Dat lijkt de relatie te zijn die de kiezer heeft ontwikkeld met de vele gezichten en gedaanten waarin de coupplegers zich keer op keer ten tonele begeven. Van 1980 tot 1987 tot de naweeën van Kerstmis 1990, de kapitaalcoup van 1996, de ‘kruistocht tegen corruptie’ van 2010 en de tien ‘precaire’ jaren die erna volgden.

De SEOGS 2025 lijkt opnieuw een succes in aantallen, aankondigingen en internationale belangstelling. Groots in opkomst, rijk aan beloftes, maar arm aan bindende kaders. Terwijl bedrijven miljoenenprojecten aankondigen en leiders spreken over een “energie-toekomst voor Suriname”, blijft de basisinfrastructuur voor echte nationale meerwaarde pijnlijk achter.

De recente uitbarsting van geweld tussen Israël en Iran vormt een sluimerend conflict dat steeds meer internationale trekken krijgt. Wat begon als een wederzijdse provocatie tussen twee aartsvijanden in het Midden-Oosten, is inmiddels uitgegroeid tot een explosieve confrontatie waarin ook de Verenigde Staten en Europa niet meer langs de zijlijn staan.

"Wij moeten zo snel mogelijk na de bestuursovername, een goed beeld krijgen van waar we daadwerkelijk staan.” Die uitspraak van NPS-voorzitter Gregory Rusland in het programma Q&A, vat de collectieve bezorgdheid van een heel volk, treffend samen. De financiële situatie van Suriname is alarmerend en toch blijft het angstvalig stil.

Een dertienjarig meisje steekt een leeftijdsgenoot neer, niet in een film, geen gerucht, maar een gebeurtenis in onze eigen samenleving. Het is een alarmerend signaal, dat de huidige ontsporing van jeugdigen niet langer iets is dat zich ‘elders’ afspeelt. Het gebeurt hier, vlak onder onze ogen.

De komkommertijd van de politiek, de demissionaire periode, is wanneer de ware aard van de zittende eendjes naar boven komt. De staat mag opdraaien voor volstrekt nutteloze dienstreizen, zoals van de demissionaire minister van Openbare Werken naar China en van de demissionaire minister van Arbeid, MacAndrew, naar Genève.

De brandweer verkeert in een moeilijke situatie, met als gevolg dat het werk moeizaam verloopt. Het werk van brandweerlieden vereist naast vakmanschap, een bepaalde inborst. Een inborst die zich niet verhoudt met klagen, zuchten of uit de school klappen. Wanneer de brandweer dan meermaals de noodklok luidt, moeten we als samenleving daar aandacht aan besteden.

De Surinaamse Luchtvaart Maatschappij (SLM) blijft in zwaar weer verkeren. De benoeming van een nieuwe CEO zou een kans kunnen zijn om het tij te keren, maar volgens oud-piloot Romeo Stienstra, is het slechts een schijnvertoning. Hij noemt het proces “window dressing” en stelt dat de kern van het probleem - structurele politieke bemoeienis - onaangetast blijft. Zijn uitspraken snijden hout

De VHP probeert het geleden verlies te bedekken. De zilveren medaille zou voor haar van grote betekenis zijn, vanwege de dikte van de plak. Het podium zou nagenoeg gelijk zijn qua hoogte. Het volk moet er vooral niet te veel van maken. De enige reden dat de schade nog enigszins bedekt is, is vanwege het geheel nieuwe kiesstelsel.

De Surinaamse dollar verkeert opnieuw in zwaar weer. Sinds de verkiezingen is de koers van de USD ten opzichte van de SRD fors gestegen, met als direct gevolg een nieuwe golf van prijsverhogingen in winkels en op markten. Volgens de officiële koers van de Centrale Bank van Suriname (CBvS, de Bank), is de Amerikaanse dollar momenteel SRD 38,90 bij aankoop en SRD 39,36 bij verkoop.

In een indrukwekkende reportage van Nieuwsuur enkele weken terug, bracht NOS-correspondent Nina Jurna de ontbossing aan het licht die veroorzaakt wordt door mennonitische landbouwkolonies in Latijns-Amerika. De ultraconservatieve geloofsgemeenschap heeft in korte tijd 214 agrarische nederzettingen gesticht en daarbij 4 miljoen hectare tropisch regenwoud omgezet in landbouwgrond.

Weer slaat het slechte nieuws in als een bom: een politiebrigadier betrokken bij een georganiseerde beroving. En alsof dat nog niet genoeg is, blijkt het bij nader onderzoek, om een druggerelateerde zaak te gaan. Terwijl het land vecht tegen de georganiseerde criminaliteit, valt een van haar 'bewakers van de veiligheid' nu onder verdenking van medeplichtigheid, aan precies datgene waartegen hij geacht wordt te strijden.

‘Bestendig gebruik’ noemt de missive, getekend ‘Chandrikapersad Santokhi' . Een missive waarin de gelegenheid geboden wordt aan ministers om het dienstvoertuig over te kopen tegen een kwart van de waarde. De president en vicepresident mogen dat met twee voertuigen doen, volgens deze missive.

 Zoals Hans Breeveld het publiek in herinnering bracht met zijn welkom commentaar via Starnieuws op de recente ontwikkelingen rondom de NPS, heeft Henck Arron nooit aan het kortste eind getrokken bij Surinaamse verkiezingen. Jaren, in de bloei van deze politieke leider, zijn hem ontnomen door wat hij te verduren heeft gehad door het militaire regime.

Instituten en beroepsgroepen zijn compleet overrompeld en ontregeld door de invoering van het Nieuw Burgerlijk Wetboek. Santokhi haalde zijn prestigeproject tijdens zijn campagne-tournee veelvuldig aan als een van zijn verworvenheden. Als zodanig heeft hij met een keukenmes een keizersnee aangebracht in de civiele rechtspleging van dit land, zonder hechtingen aan te brengen.

De presumptieve presidentskandidaat Jennifer Simons, sprak via de zender ATV in een uitzending van vrijdag 6 juni, politieke woorden die zo correct en zo vroom klonken, dat wij er de meetlat van ervaring bij moeten halen.

Kort voor de verkiezingen leek president Santokhi plotseling de redder van het volk. Ambtenaren kregen loonsverhoging, de studietoelage werd verhoogd, en andere sociale maatregelen volgden in rap tempo. Het leek de opleving van betrokken leiderschap, alsof de president eindelijk gehoor gaf aan de noden van de samenleving.

NDP, NPS, PL, A20, BEP en ABOP hebben de kiezer overtuigd van het draagvlak dat nodig was om in een positie te zijn, een coalitie te vormen. Ze hebben dat grotendeels gedaan door Santokhi en de VHP hoorntjes aan te praten. Na al die moeite van stigmatiseren, kan de samenwerking dus moeizaam uitgebreid worden met de VHP als geheel.

Wat ooit een bruisende plek van handel, ontmoeting en cultuur moest worden, is vandaag de dag verworden tot een schamele verzameling van roestige kraampjes en half loshangende zinken platen. De Haïtiaanse markt aan de Drambranders-gracht is niet alleen een doorn in het oog van velen, maar roept ook serieuze vragen op over de menswaardigheid, veiligheid en verantwoordelijkheid.

 In 2020 maakte president Santokhi grotendeels een einde aan de cultuur van reshufflen, die hij overnam van Bouterse. Santokhi werd bij aantreden alom gezien als een man van wet en recht. Iemand die met goed begrip van opsporing, drugsbestrijding en de sociale factoren om criminaliteit heen, Suriname tijdens zijn beleidsperiode als bewindsman, tot een veiliger land had gemaakt na jaren van toenemende gewelddadige criminaliteit.

Er zijn formatiefouten gemaakt die ons inzage geven in hoe er geregeerd zal worden als de partijen die nu handjes vasthouden, inderdaad samen aan de startlijn verschijnen. Laten we wel wezen: de presumptieve president-elect is niet in het huwelijksbootje getreden, nadat journalisten hebben gezegd dat er geen first-gentleman is en er geen nieuwe ministeries geschapen zijn om politieke chanteurs mee te krijgen.

De samenleving staat nu op het punt om te zien, welke verkiezingsbeloftes echt waargemaakt zullen worden in de komende periode. De verkiezingen zijn achter de rug, de stemmen zijn geteld, en de contouren van een nieuw bestuur, worden duidelijker afgaande op de ondertekening van een regeerakkoord.

De NDP-campagne en het NDP-regeerplan staan bol van de gedachte dat ‘het systeem moet veranderen’. Maar het systeem dat wij hebben, is grotendeels het NDP-systeem. De NDP en haar oprichters hebben meer dan wie dan ook, vorm gegeven aan dit systeem en het in stand gehouden.

De Surinaamse samenleving lijkt zich in  een ‘sneltreinvaart’ te verharden. Waar geweld en berovingen ooit als incidenten werden gezien, is het nu een alledaagse realiteit, die jammer genoeg steeds dichter bij huis komt. Op klaarlichte dag, in aanwezigheid van derden, werd eerder deze week nog een burger onder schot gehouden beroofd.

Inmiddels zijn er twee partijen die naakt en onverholen voor twee zaken uitkomen. PL en ABOP willen altijd regeermacht en schromen etnische politiekvoering niet. Dat geeft ze een afgekaderde doelgroep en een heldere doelstelling. Daarom is het vreemd dat op lijst na lijst en in coalitie na coalitie, de ABOP het klaarspeelt, partners baldadig te overvragen.

De VHP wil nog niet naar huis (nog lang niet, nog lang niet). De inzet van sociale media en exponenten die de regering goed gezind zijn, om te mopperen over zowel de uitslag als de formatie, siert de partij geenszins. In een tijdspanne van slechts 24 uur, heeft men buitenlandse juristen, een oud-president en buitenlandse columnisten van stal gehaald om in globale bewoordingen, de bezwaren tegen de NDP, de NPS en hun voorzitters, af te keuren.

De wijze waarop oud-president en erevoorzitter van de Nationale Partij Suriname (NPS), Ronald Venetiaan, vorige week na zijn interview met ABC-radio werd bejegend op sociale media, is niet minder dan schokkend. Zijn genuanceerde en correcte reactie op het besluit van partijvoorzitter Gregory Rusland, om samen te werken met de Nationale Democratische Partij (NDP), werd niet ontvangen met de waardigheid die zijn staat van dienst verdient.

Nieuwe volksvertegenwoordigers, nieuwe bewindslieden en waarschijnlijk nieuwe topfunctionarissen bij parastatale instellingen, klimmen straks in gloednieuwe zetels. Het is een goed moment om al deze nieuwelingen (inclusief de zeventigplussers) te herinneren aan de Anti-corruptiewet en de verplichting om het vermogen en de inkomen vast te laten leggen bij notariële akte en ter registratie aan te bieden bij de Anti-corruptie Commissie.

Het blijft ongemakkelijk koorddansen voor onze politici als het om de integriteit van de verkiezingen en het bindend karakter van de uitslag gaat. President Santokhi, oppermachtig en machtsdronken, bulderde vanaf het podium van De Olifant op 23 mei, dat alle andere politieke partijen hun verlies zouden moeten accepteren en niet moesten huilen over de verkiezingen.

Gregory Rusland beweert, dat aan hem het presidentschap is aangeboden in onderhandelingen met de VHP, en het aanbod af te hebben gewezen. Daarmee heeft het schip de haven verlaten: Gregory Rusland gaat de geschiedenis in als de eerste NPS-voorzitter in een halve eeuw, die het niet klaargespeeld heeft regeringsleider te worden.

Mocht het zo zijn dat de VHP uiteindelijk in de oppositiebanken belandt, dan staat de nieuwe regering, een formidabele oppositie te wachten. Niet alleen arriveert de oppositie met diepgaande dossierkennis, sublieme internationale contacten en een landelijke politieke machine, de partij beschikt ook over het vertrouwen van de zakenwereld, de diplomatieke missies en de internationale ratingbureaus.

Met grofweg SRD 700 miljoen aan winst over het boekjaar 2023, gerapporteerd in de eerste helft van het kalenderjaar 2025, heeft De Surinaamsche Bank (DSB), een succesvolle terugkeer gemaakt. Die terugkeer staat symbool voor een terugkeer van vertrouwen in het banklandschap, waarin de reus ontwaakt en actief is. De marktleider heeft een indrukwekkende transformatie ondergaan en is centraal geweest in de belangrijkste financiering voor ons nationale belang, namelijk Staatsolies rol in het GranMorgu-project.

Het stof van de parlementsverkiezingen in Suriname dwarrelt geleidelijk neer. De schermutselingen over coalitievorming zijn in volle gang. Alle politieke partijen kijken door hun gekleurde bril naar de uitkomsten van de verkiezingen en trekken daaruit hun conclusies. Daarbij wordt niet altijd rekening gehouden met de gewijzigde omstandigheden.

Je kunt geen wijsheid van een volk verwachten dat je geen wijsheid aanleert. Benjamin Disraeli merkte lang geleden op, dat van een volk verstandigheid verwacht kan worden, maar dat wijsheid veel zeldzamer is. De reactie op een verkiezingswinst van een politieke beweging, die om een kort overzicht te geven, massamoord, moord, het systematisch kweken van een narcostaat, burgeroorlog, grondroof en vier economische recessies, compleet met hyperinflatie als track record heeft, is vanuit de rest van het volk onbegrip.

De politieke organisatie OPTSU, vier kandidaten namens de partij en DTV-Express, hebben op 21 mei 2025, een spoed kort geding aangespannen tegen mediabedrijf RAPAR Broadcasting Network NV (RBN) en president Chandrikapersad Santokhi met als inzet: het verbieden van een geplande televisieuitzending op 24 mei, waarin president Santokhi als gast zou optreden in het gespreksprogramma Kal Aaj Aur Kal.

Stel je eens voor, een president die Suriname vertegenwoordigt in al zijn belangen. Eentje die niet alleen staat voor een politieke kleur, populistische schijnredenen of zelfs alleen maar voor eigen voordeel. Je kent het wel, de machtsbeluste leiders die ons steeds weer weten te verrassen door zieltjes te winnen. Hoe zou dat zijn? En nu terug naar de realiteit, een nieuwe dag, de dag na de verkiezingen.

Een nieuwe regering treedt aan met een schuldenlast van USD 400 miljoen aan aflossingen, die voor 31 december 2025 gedaan moeten worden en zonder een goedgekeurde begroting. Er is geen IMF-programma dat klaar staat en er is geen stijging aan inkomsten vanwege offshore, die in de komende twee of drie jaren, groene inkt op de staatsbegroting brengt.

De verkiezingskoorts is nog maar nauwelijks gezakt, of het politieke toneel toont alweer tekenen van oude voordrachten. Terwijl de verkiezingsuitslagen nog niet juridisch bindend zijn verklaard, hebben zes partijen, NDP, NPS, ABOP, PL, BEP en A20, reeds een intentieverklaring ondertekend, om samen een coalitie te vormen. Dat klinkt daadkrachtig, maar roept ook vragen op.

Econoom en oud-minister van Financiën, Subhaas Mungra, DNA-kandidaten en medisch specialisten Jerrel Pawiroredjo en Keshawpersad Goerdat, hebben de aandacht gevestigd op brain drain als aanslag op de Surinaamse economie, met voorbeelden uit de zorg. Het beleid dat de regering Santokhi heeft gevoerd, beperkte zich tot zorgpersoneel en heeft een bestraffend en benauwend karakter.

Het is uiteraard het goed recht van NPS en Rusland, om samen te werken met wie zij willen en hun mening aan te passen, wanneer zij dat willen. Dat is een open deur, maar toch belangrijk om daarmee te beginnen, want anders steigeren de kortzichtige Surinamers al bij de titel van het artikel.

Chandrikapersad Santokhi is de populairste politicus in de geschiedenis van Suriname. Nog nooit heeft een kandidaat zoveel stemmen behaald als Santokhi in de laatste verkiezingen en er is geen enkele politicus, die zijn gemiddelde aantal stemmen per verkiezing, heeft behaald.

Wat zich dinsdagavond afspeelde in Courtyard by Marriott, verdient nauwelijks de benaming ‘politiek overleg’. De partijen NDP,NPS,BEP, PL, ABOP en A20, kwamen er bijeen om een zogenoemde intentieverklaring te ondertekenen, nog voordat de officiële uitslag van de verkiezingen bekend is. De uitnodiging aan de media kwam pas op de dag zelf, alsof men plots overvallen werd door een golf van politieke ijver.

Ik was donderdag 22 mei 2025 bij de uitvaartdienst van Roberto Baptista in het Pandit Paragh crematorium aan de dokter Sophie Redmondstraat.  Ik ontmoette daar een kennis die mij een compliment gaf over mijn wekelijkse column in De West. Ik vertelde hem dat ik de columns wil bundelen in boekvorm.  De titel van de eerste bundel moet worden “In defense of the Creole”. In die bundel wil ik een aantal columns bijeen brengen die gaan over de creoolse cultuur. 

Santokhi heeft door dik en dun gekozen voor Brunswijk. Hij deed dat met open (en droge) ogen en uiteindelijk is wat begon als ‘de samenwerkende partijen’, geëindigd als de regering VHP-ABOP. Het is van belang te weten dat de VHP ruime keuzemogelijkheden had om te regeren zonder de ABOP. Er waren in De Nationale Assemblee andere wegen naar de meerderheid en in de VVV had de VHP zonder vorm van samenwerking, een eigen meerderheid.

Hardeo Ramadhin heeft bij verschillende verkiezingen met cijfermatige analyses, inzichten en verwachtingen gedeeld. Zijn onderbouwing is vaak gestoeld op volgbare logica. Wat keer op keer door hem aangegeven wordt, is dat veranderingen mogelijk zijn, maar dat grote omwentelingen bijna niet voorkomen, in ieder geval niet zonder een merkbaar spoor achter te laten in de periode daarvoor.

Nadat meer dan USD 20 miljoen aan infrastructureel werk onder een vergrootglas belandde bij de verkaveling van Jarikaba, maakte de president een resolute indruk door opschorting en onderzoek aan te kondigen. Terecht merkte oud-minister Somohardjo op, dat als onderzoek reden was voor zijn non-actiefstelling, de verantwoordelijke minister, die van LVV, betrokken bij Jarikaba, net zo goed thuis het onderzoek zou moeten afwachten.

Recent daagde de president economen uit om één land te noemen waar de inflatie binnen twee jaar van 60 procent naar 6 procent is gebracht. Grappig. Ik vertel ook vaak een inflatiegrap: “Inflatie is een vernietigend beest met veel ouders.’’ Dan volgt een rij van huidige en vorige leiders en burgers die wij benoemen tot papa, opa, peetvader, oppas, enzovoorts. Maar grappig is dit eigenlijk niet. 

Eenheid van bestuur was compleet zoek in de laatste regeertermijn. Dit heeft de kapitein van het schip met zoveel woorden gezegd, op een toon alsof hij over anderen klaagde. De stand van zaken bij de grote kanshebbers deze verkiezingen is van een dusdanige onderlinge verdeeldheid, dat wij ons afvragen, hoe men hopen los zand van plan is aan elkaar te lijmen. Binnen de VHP zelf heeft Chan op zijn linkervleugel een luitenant die een integriteitsargument maakt. Het is Mathoera allerminst in dank afgenomen dat zij in de regeringsvergadering projecten goedkeurt, maar bij het minste zuchtje wind, haar partij, haar coalitie en haar president, publiekelijk voor de feiten stelt en zich keert tegen projecten die zij met haar goedkeuring ondersteund heeft. Onder deze druk heeft Santokhi geloofwaardigheid ingeleverd, grote sponsoren van de partij op een kritiek moment in de verkiezingen in onzekerheid en verlegenheid gebracht, en verder stemmen verloren van kiezers die weten dat hij bij overwinning in nieuwe vorm, gewoon weer groen licht geeft om de zakken van dezelfde belanghebbenden te spekken. Daarnaast heeft Mathoera vroeger, luider, gedisciplineerder en met meer toewijding en verve, een campagne gestart met een duidelijke boodschap en een duidelijke ambitie: de president vervangen, overschaduwen en vroegtijdig als tussenpaus de geschiedenisboeken ingaan. De sfeer is te snijden in De Olifant, te meer omdat het geweten van de partij die Chan en zijn bewezen liefde voor de Sorabhkhans en de Saya’s van de wereld reeds de rug toe had gekeerd, wel op camera en in persoon, zich sterk maakt voor Mathoera als de integere leider van de toekomst. De NDP heeft een vergelijkbaar gebrek aan cohesie, nu zij met vier dagen te gaan, geen presidentskandidaat of beter gezegd, twee en een halve presidentskandidaat heeft, wat de kiezer, de vrijwilligers en de loyalisten, compleet verward. Waar Simons gelooft dat de partijleiding, die haar overweldigend is toebedeeld, de structuren en de interne regels haar redding zullen zijn, heeft Adhin zich ontpopt tot een mediamagneet, die zelfs in het hol van de leeuw nieuwe verzinsels weet te lanceren. Hij is afgegleden van technocraat tot de meest donkerpaarse verdediger van de regeertermijnen die zijn signatuur dragen. Hij komt pennen tekort om de geschiedenis te herschrijven in fantasieën die geen enkele Surinamer die het meegemaakt heeft, zich zo kan herinneren. In Adhins verhaal over de periode 2015 t/m 2020, was er meer dan genoeg geld, een stabiele koers en heeft Bouterse keer op keer Suriname gered, jawel, gered, van frontbeleid. Beide splijtzwammen delen eenzelfde strategie, namelijk het kiezersaantal bepalend te laten zijn voor wie de partij en moge-het-zo-zijn, het land Suriname mag gaan leiden. De derde intrigant speelt echter een sluwer, meer geslepen spelletje, met een hoger risico, maar een hogere beloning. Ingrid Bouterse heeft haar zinnen gezet op de chaos van de VVV. Zij maakt zich geen illusies om als populairste NDP’er de stembus aan te voeren. Maar zij heeft uit eerste hand meegemaakt, hoe de Bouterse-koorts het verstand kan laten benevelen onder een bepaald gedeelte van het volk. Zij weet bliksemsgoed dat dat gedeelte ook de meerderheid vormt van de VVV, onder welke vlag zij het instituut ook binnengestroomd zijn. De campagnevoering van de NPS, de VHP, de officiële kanalen van de NDP, BEP, A20 en DA’91 reikt maar tot 25 mei 23.59 uur. Maandag is een vrije dag en dinsdag zal bezinken wat de VHP allemaal verborgen heeft gehouden. Het feit dat Staatsolie inmiddels een bedrijf is met meer schulden dan bezittingen op de balans. Het feit dat SLM een daverend hoog seizoen nodig heeft om te kunnen vliegen. Het feit dat de koers in vrije val is en de monetaire autoriteiten de middelen niet hebben voor interventie. Het feit dat veel van de verhogingen die Santokhi beloofd heeft en in werking stelt zonder een aangenomen begroting, rechtskracht missen. Hoeveel leningen er in de periode sinds het vertrek van IMF in maart niet genomen zijn. Dit alles gaat het nieuws rondom formatie en transitie domineren, want die doofpot borrelt nu al over. Als het Chan, Jenny of Ashwin niet lukt om in De Nationale Assemblee als president verkozen te worden, dreigt een glibberig moddergevecht in de VVV, waar niet alleen die drie kandidaten, maar ook Krishna en Ingrid, kandidaten aan zich kunnen binden, blokken kunnen vormen en zand aan elkaar proberen te lijmen. Zelfs de relatief stille Ronnie en zijn wortelgoud komen dan om de hoek kijken. Dan gaat plotseling blijken dat een coalitie zonder cohesie een gevaarlijk ding is en de overgelopen overlopers enorm vatbaar zijn om terug over te steken. Denk aan al de blokken die van paars naar groep Djojo, naar geel, terug naar paars gedreven zijn. Denk aan al dat geschuif in het oosten dat voor generator djugu djugu en een rapshow, als knipperlicht van kleur gewisseld heeft. enk aan alles wat los komt en al die figuren waarvan men zegt: DNA is misschien hoog gegrepen, maar kijk hoe hard ze gewerkt hebben, hoeveel meerderjarige kinderen die familie heeft in de buurt en hoeveel vlaggen men niet voor ons opgehangen heeft. En zo kruipen en slidderen elk van hen naar Bethlehem: Chan met zijn ‘verworvenheden’ en zijn geheimen, Krishna met haar interne kompas, Ronnie met zijn opportunisme, Jenny met haar regeltjes, Adhin met zijn alternatieve werkelijkheid en Ingrid met haar achternaam en nostalgie. De coalities zonder cohesie, intern en extern, geven de garantie op een moddergevecht. En daarna moet dat samenraapsel dat elkaar niet lust, vijf jaar lang beleid gaan maken. Met de moddervlekken nog op de vlaggen. God zij met ons Suriname.