‘Ad verbatim’ waren de woorden van president Simons bij de beëdiging van haar ministersteam anderhalve maand geleden:

‘Er is niemand in het land. Geen persoon op het kabinet van de president; geen persoon die lid is van enige politieke organisatie, die aan u moet komen voorhouden dat de president of de vicepresident of een minister u een opdracht geeft om iets uit te voeren wat niet correct is. Van mij krijgt u een opdracht als minister, onderminister, rechtstreeks.

De regering krijgt die opdracht. En als ik u niet rechtstreeks de opdracht kan geven, een verzoek kan doen, dan zal het zwart op wit getekend zijn door mij. Niemand moet u iets vragen in naam van de president. Ik zal niemand die bevoegdheid geven. Niemand!’

Wat stemde dat het volk toch hoopvol. ‘The buck stops here’, zoals dat op het bureau van president Truman als plakkaat prijkte. Een president is meer begaan met verantwoordelijkheid dan met bevoegdheid, zouden we haast gaan denken. Maar net zo min als een zebra van haar strepen afkomt of een vos sneller haren dan streken verliest, is in ons achterhoofd nog het één en ander, en zwijmelen wij niet zo snel weg. Daden zullen spreken waar woorden tekortschieten. En die frisse wind heeft niet heel lang geduurd.

De oud-woordvoerder van het Korps Politie Suriname en kandidaat namens de VHP voor De Nationale Assemblee, meende zijn talent voor communicatie en beleid, voortaan via het Kabinet van de President in te zullen zetten. Er zou daar zelfs een resolutie voor zijn of in ieder geval een document, dat dat bewees.

Een behoorlijke transfer in zowel politieke als in carrière-technische zin. Simons heeft, ondanks haar goede voornemens, niet kunnen achterhalen waar dat idee vandaan komt. Ze gaat dat allemaal nog natrekken, maar meent zich niet te herinneren, iets te hebben getekend.

Een ander moment dat niet te rijmen is met haar eerdere woorden, is de knipperlichtschorsing van waarnemend SLM-directeur Gonesh.

De NDP is dol op ‘die stoel’ bij dat bedrijf en heeft een geschiedenis van partijloyaliteit als hoofdmotivatie voor het SLM-personeelsbeleid, maar bleek wat overhaast in het opleggen van een schorsing vanwege vermoedens van onregelmatigheden. Nog dezelfde dag werd de schorsing teruggedraaid, maar niet helemaal. Een soort van pauzeren van de pauzeknop. Een correctie van de correctie.

Ondertussen heeft ‘Chief of Staff’ Akiemboto voor ambtenaren tot de middelste schaal, tekeningsbevoegdheid gekregen.

Een ontdekking die niet op enige persconferentie bekendgemaakt is, maar door een ander medium via onderzoeksjournalistiek.

Ook ten aanzien van het vervolgen van corruptie, zingt de president een toontje lager. En wel exact op de toonhoogte van haar voorganger. Haar opmerkingen dat de regering slechts dossiers aan het Openbaar Ministerie kan aanleveren, komen inhoudelijk overeen met die van president Santokhi bij de Dave podcast, toen hij kritisch bevraagd werd over corruptie. Als kandidaat waren beide politici boordevol beloften over vervolgingen.

Als president zijn beide politici terughoudend en formeel over het vervolgen van corruptie.