De angst zit er weer goed in. Berovingen, geweldsincidenten en huiselijke conflicten, die uit de hand lopen zijn, zullen er altijd zijn. Voor veel Surinamers is het geen ver-van-mijn-bed-show meer, maar dagelijkse realiteit. Maar zoveel als nu, had men kunnen voorkomen. De vraag die Keerpunt stelt, is: wanneer grijpt de overheid echt in? Veiligheid is één van de basisverantwoordelijkheden van de staat.

Het is een beeld dat nu nadrukkelijk opduikt in de binnenstad: bermen en stoepen die nog maar net zijn gerestaureerd, worden opnieuw opengebroken. Gewoon liggen looppaden weer bezaaid met zandhopen en losse tegels. Wie dagelijks door het centrum gaat, ziet het met lede ogen aan. Wat moet doorgaan voor ontwikkeling, voelt in de praktijk pure wanorde.

Er wordt vaak gezegd dat onderwijs de sleutel is tot ontwikkeling. Het is een gezegde dat in regeringsverklaringen en toespraken met grote regelmaat wordt gebezigd. Onderwijs wordt wereldwijd gezien als motor achter economische groei, sociale mobiliteit en maatschappelijke vooruitgang. Onderwijs biedt jongeren de kans, hun talenten te ontwikkelen, hun positie op de arbeidsmarkt te versterken en een bijdrage te leveren aan de samenleving.

Terwijl de verkiezingen van 2025 alweer bijna een jaar in de achteruitkijkspiegel zijn, zijn er nog geen verworvenheden in zicht. De huidige regering kwam aan de macht met een flinterdun mandaat, na een verkiezing met een zeer lage opkomst en haastige onderhandelingen. Of het nou ontevredenheid of onverschilligheid genoemd wordt, draagvlak konden noch de recent overleden ex-president noch de huidige regeringsleiders met de brede kant van hun mond opeisen.

Volgens professor Jack Menke blijft Suriname sinds de eerste verkiezingen in 1949, gevangen in oude hits, telkens opnieuw gebracht in een nieuw jasje. Vandaag klinkt diezelfde melodie in de offshore oliehit van de Staatsolie-directeur, ‘Nooit meer arm’, terwijl de nieuwe regering probeert de oude noten van ‘bedeling’ te recyclen onder het mom van armoedebestrijding via het ministerie van Sociale Zaken en Volkshuisvesting.

Na geproefd te hebben van de glorie, kijken Chery, Margaret, Misidjan, Vaessen en Van der Kust nu de onzekerheid in de ogen wat betreft hun status als profvoetballer in de competities waar zij hun brood verdienen. Uitgerekend na de uitgebreide rapportages en zelfs een live-uitzending op de Nederlandse televisie. Paspoortgate bevat een vervelende boodschap en deze jonge talenten worden misbruikt als het medium van de boodschap.

Met een nieuwe benoeming, dit keer voor veiligheid in de luchtvaartsector, kiest de NDP steeds weer voor de eigen vertrouwelingen. Brunswijk zei het voor de camera wat platter: “Den man na gangster.” De NDP heeft het over partners en zit in een coalitie, maar houdt de andere partijen tevreden met kruimels.

De recente beelden waarop de districtsplannen voor 2027 door de districtscommissarissen aan de minister van Regionale Ontwikkeling en Sport werden overhandigd, ogen op het eerste gezicht als een succesvol moment van bestuurlijke voortvarendheid.

De krediet rating van Suriname blijft ongewijzigd bij het bureau Moody’s en het vooruitzicht blijft positief. Hiermee wordt de kredietwaardigheid van Suriname nog steeds als speculatief beschouwd, met een hoog risico en een zeer matig betaalgedrag. Desondanks zijn wij al enige tijd geklauterd uit het diepe dal van default, plat gezegd ‘bankroet’

Wat ooit begon als een nobel initiatief om de meest kwetsbaren in Suriname te ondersteunen, is uitgegroeid tot een systeem dat steeds vaker wordt geassocieerd met politieke bevoordeling en misbruik. De Moni Karta, geïntroduceerd in 2018 om financiële inclusie te bevorderen, dreigt haar geloofwaardigheid volledig te verliezen.

De toelichting van het Openbaar Ministerie bij het verzoek tot in staat van beschuldigingstelling van Bronto Somohardjo, schetst een beeld van de inzet van personeel, materieel en geld van de staat voor het partijbelang van Pertjajah Luhur, het persoonlijke voordeel van partijtoppers en het zakelijke belang van de oud-minister.

Chan Santokhi had een speciale plek in mijn hart. Hij heeft mij jaren geleden, toen hij minister van Justitie was, geholpen met een persoonlijk probleem. Dat zat zo. Mijn geesteszieke jongere broer had in een vlaag van waanzin, onze moeder vermoord. Hij zat maandenlang in het cellenhuis van Geyervlijt en daarna acht jaar in Santo Boma.

Het wegdek aan de Middenstandspolder in Nickerie verkeert in een vreselijke staat. Hier kan slechts stapvoets gereden worden, wil de bestuurder geen zware schade aan het onderstel van het voertuig veroorzaken.

Suriname wordt te vaak neergezet als een land dat pech heeft gehad, alsof omstandigheden ons hebben ingehaald en externe krachten ons klein hebben gehouden, maar wie eerlijk durft te kijken, ziet iets veel ongemakkelijkers en fundamentelers: Suriname is geen slachtoffer,

Chandrikapersad Santokhi heeft in de afgelopen jaren het politieke landschap meerdere keren veranderd en laat nationaal en internationaal onuitwisbare sporen achter met zijn plotselinge heengaan. Santokhi is onlosmakelijk verbonden geweest met het gezicht van een VHP, die hij van een etnisch gestuurde partij naar een nationaal draagvlak toe wilde werken.

Twee dodelijke aanrijdingen met e-bikers op één dag. Twee levens verloren in het verkeer. Twee momenten die opnieuw blootleggen wat al langer zichtbaar is: het Surinaamse verkeer is geen systeem meer, maar een risicozone waar regels vervagen en handhaving tekortschiet.

In onze relatie met onze westerburen, maakt regering na regering, zich schuldig aan poëzie. Een sentiment van hoe wij graag zouden willen dat het moet zijn. De realiteit waar politici voor wegrennen, is de volgende. Ten eerste zijn wij territoriaal gerechtigd tot de volledige Corantijnrivier, het gehele stroomgebied daarvan en de volledige hoogwaterlijn die vanuit de linkeroever door de maritieme zones loopt.

Suriname staat momenteel op een punt waar het niet terug kan naar tien jaar geleden. In toespraken en beleidsdocumenten klinken ambitie, want het land moet een energiehub worden, een speler van betekenis in de regio.

Elke verkiezingsperiode brengt nieuwe gezichten, nieuwe beloften en nieuwe hoop. Maar zodra de politieke stofwolken zijn opgetrokken, blijft één ding onveranderd: de problemen. Transparantie blijft een struikelblok. Financiële duidelijkheid komt vaak te laat of helemaal niet. Politieke benoemingen blijven onderwerp van discussie, waarbij deskundigheid niet altijd leidend blijkt. En binnen coalities ontstaan steeds opnieuw spanningen die het bestuur verlammen.

Een poging om een botsing met jongeren op e-bikes te vermijden, liep onlangs uit op een harde klap tegen een EBS-mast aan de Hannaslustweg. De mast brak zelfs in tweeën. De bestuurder van de auto bleef ongedeerd, maar de materiële schade en het gevaar voor betrokkenen waren aanzienlijk.

Wanneer het enkele dagen stevig heeft geregend, is het resultaat in Suriname voorspelbaar: ondergelopen straten, blanke erven en bewoners die opnieuw de schade opnemen. Wat zich voltrekt, is geen natuurramp, maar een bestuurlijk patroon. Elke zware regenval legt dezelfde zwakke plekken bloot en elke keer blijkt dat er weinig wezenlijk is veranderd.