Voor veel jongeren in Suriname lijkt het pad duidelijk: naar school gaan, studeren, afstuderen en vervolgens een stabiele baan zoeken en vinden. Maar de realiteit na het behalen van een diploma, blijkt vaak een stuk minder rooskleurig. Voor een groeiende groep jongeren, begint de onzekerheid juist op het moment dat zij hun opleiding hebben afgerond. Onlangs pleegde een student van de Academie voor Hogere Kunst en Cultuur Onderwijs, AHKCO, een onderzoek waaruit is gebleken, dat een groot deel van studenten in een branche zit, waarvoor het niet heeft gestudeerd.

De aansluiting tussen onderwijs en arbeidsmarkt laat te wensen over. Veel afgestudeerden ontdekken, dat hun kennis en vaardigheden niet goed aansluiten bij wat werkgevers verlangen. Tegelijkertijd stellen vacatures eisen, die moeilijk haalbaar zijn voor starters, zoals de jarenlange werkervaring. Het resultaat is een aanwezige generatie die wel gekwalificeerd is, maar moeite heeft om een passende werkplek te vinden. Een andere groep is er wel die aansluit, maar kan niet een baan vinden, die past bij de studie die gedaan is. Of ze moeten iemand binnen de politiek kennen, om aan die baan te komen. Daar komt bij dat kansen niet altijd gelijk verdeeld zijn. Netwerken en connecties spelen vaak een doorslaggevende rol bij het verkrijgen van werk. Voor jongeren zonder toegang tot zulke connecties, voelt de arbeidsmarkt daardoor gesloten en ontmoedigend aan.

Deze situatie heeft bredere gevolgen. Sommigen accepteren banen onder hun niveau, wat leidt tot onderbenutting van talent. Anderen raken gedemotiveerd en verliezen hun ambitie. Een aanzienlijk deel kiest ervoor om het land te verlaten, op zoek naar betere vooruitzichten elders. Het probleem is niet alleen individueel, maar structureel. Wanneer jongeren hun kennis en kunde niet kunnen benutten, verliest de samenleving waardevolle energie, innovatie en toekomstkracht. Dit ondermijnt niet alleen economische groei, maar ook sociale stabiliteit.

De oplossing ligt niet in het simpelweg aansporen van jongeren om harder te werken. Het vraagt om een herziening van het systeem van werk en zijn verhoudingen. Onderwijs moet beter aansluiten op de praktijk. Werkgevers moeten ruimte creëren voor starters. En beleid moet gericht zijn op het ontwikkelen van kansen, niet alleen op het produceren van diploma’s. Want zonder perspectief, wordt een diploma geen belofte, maar een bron van frustratie.