De Surinaamse politiek heeft de afgelopen maanden een ontwikkeling doorgemaakt die veel verder gaat dan de dagelijkse discussies over begrotingen, benoemingen en politieke verklaringen. Achter de schermen speelde zich een machtsstrijd af, die uiteindelijk draaide om één fundamentele vraag: wie controleert de belangrijkste democratische instituties van het land? Wie de gebeurtenissen zorgvuldig analyseert, kan moeilijk ontkennen, dat er sprake was van een poging om niet alleen de uitvoerende macht, maar ook de wetgevende macht stevig onder politieke controle te brengen.

De goudwinning in Suriname is op twee manieren verbonden met Afrikaanse bronnen: geologisch, omdat de goudrijke afzettingen dezelfde formatie delen als West-Afrika, en cultureel, via de Marrons van Afrikaanse afkomst die de ambachtelijke mijnbouwsector draaiende houden. Suriname ligt in het sterk gemineraliseerde Guiana-schild, dat oude, precambrische gesteenteformaties bevat. Geologisch gezien waren deze gesteenten miljarden jaren geleden fysiek verbonden met het goudrijke West-Afrikaanse kraton, voordat de Atlantische Oceaan zich opende.

Ondanks schokkende gebeurtenissen uit het recente verleden, staan wij steeds weer verbaasd, hoe gemakkelijk onze nationale veiligheid in gevaar wordt gebracht en dat onze autoriteiten, daar geen antwoord op schijnen te vinden of bewust wegens bepaalde belangen, de andere kant opkijken.

Het is in principe niet slecht dat de overheid tracht te anticiperen op het tekort aan leslokalen door containers in te zetten. Maar wanneer de overheid moet terugvallen op containerlokalen om duizenden leerlingen onder te brengen, is dat niet juiste maatregel. Het is ook een teken dat er iets fundamenteel mis is gegaan in de planning en ontwikkeling van het onderwijs. En dan praten we niet over nu, er is jaren achteren geen adequate investering gepleegd in het onderwijs.

Nadat duizenden US-dollars door een jong NDP-talentje betaald werden om thuis te vergaderen met de Raad van Commissarissen, nota bene een Raad van Commissarissen waarin niet één, maar twee gerenommeerde juristen zitting hadden, is de TAS wederom in opspraak.

De voorzitter van De Nationale Assemblee heeft het Reglement van Orde overtreden, overboord geworpen en als dweil gebruikt in diens vertoon van machtspolitiek ten opzichte van de oppositie bij de vergadering van 22 juni 2026. Zijn mening heeft hij geventileerd in een persverklaring die start met:

De Guyaanse minister van Natuurlijke Hulpbronnen, Vickram Bharrat, te gast in ons land en aanwezig op de Suriname Energy Oil and Gas Summit (SEOGS), heeft aanstoot genomen aan de op de summit getoonde landkaart van de Republiek Suriname, waarop de delta, gelegen tussen Coeroeni Cutari, het Acarai gebergte en de Boven-Corantijn, het zogeheten Tigri-gebied, als Surinaams territoir wordt afgebeeld.

De minister van Financiën en Planning gaat voorlopig door met de OMO’s. Dezelfde OMO’s waar haar eigen partij, geen goed woord voor over had tijdens de vorige regering en onder het bewind van haar voorganger. De Nationale Assemblee voelde haar niet aan de tand, maar stelde met behulp van een rapportage van een onderzoekscommissie, speciaal daarvoor ingesteld, en de nodige cijfers, die miljardenverliezen aantonen, gerichte vragen.

Suriname heeft er weer een ambassadeur bij. Apostel Steve Meye is onlangs beëdigd als ambassadeur met accreditatie voor Israël. Op zichzelf hoeft daar niets mis mee te zijn. Landen benoemen immers regelmatig niet-residerende ambassadeurs die vanuit hun thuisland opereren. De vraag die echter gesteld moet worden, is niet waar de ambassadeur woont, maar wie wij als land benoemen om de Republiek Suriname te vertegenwoordigen.

De huidige strijd tegen illegale goudwinning en kwikvervuiling in de Amazone lijkt vaak een reactie op recente criminaliteit, maar de wortels van het probleem reiken decennia terug en laten een patroon zien, dat steeds duidelijker en verontrustender wordt. De historische basis van de hedendaagse kwikproblematiek ligt in de Minamata-ramp in Japan in de jaren vijftig.

Het beleid van de regering Simons-Rusland is volgens de regering zelf, vooral gericht geweest op het stabiliseren van de economie. Dat is mooie politieke taal voor het beteugelen van de wisselkoers. Als wij niets anders willen erkennen, kunnen wij daar ruimhartig en erkentelijk over zijn. Het is ze een jaar na de verkiezingen gelukt. De wisselkoersen zijn acceptabel gelijkmatig gebleven.

Hoe kan je in hemelsnaam iets goed behouden, als je nauwelijks of helemaal geen aandacht besteedt aan het onderhoud. Voor ons is het devies altijd geweest: onderhoud is behoud. Maar bij de overheid heeft men al decennialang geen kaas gegeten van het onderhoud van alles wat haar vastgoed betreft en natuurlijk geldt dat ook voor al haar civiele werken.

In een democratische rechtsstaat draait vertrouwen niet alleen om wetten en procedures, maar ook om de signalen die bestuurders uitzenden. Juist daarom verdient de vermeende terugkeer van voormalig adviseur Bernard Fritz-Krockow naar het ministerie van Financiën, serieuze aandacht. Fritz-Krockow was geen onbekende figuur binnen het netwerk rond de voormalige minister van Financiën, Gillmore Hoefdraad.

Minister Soeropawiro van Grondzaken en Bosbeheer, vond het begin juni nodig om de grondconversie, zoals toegepast tijdens de regering Santokhi, onder vuur te nemen tijdens de persconferentie behorende bij de vergadering van de Raad van Ministers. De PL kan alle afleiding voor de strafrechtelijke perikelen van haar fractievoorzitter gebruiken en de uitspraken hebben de nodige controverse opgeroepen.

Er zijn beleidsdossiers die door hun complexiteit vragen om zorgvuldige communicatie en strakke regie. En er zijn dossiers die door de manier waarop ze worden gepresenteerd vooral verwarring oproepen. Het grondbeleid in Suriname lijkt steeds vaker in die laatste categorie te vallen. Wat een ernstig en financieel zwaarbeladen beleidsdomein zou moeten zijn, krijgt door opeenvolgende verklaringen en bijstellingen het imago van een verhaal waarin de lijn zoek is geraakt.

Het heeft er alles van dat het smijten van vuil, epidemische vormen heeft aangenomen.  Vooral langs de weg en in de begroeide bermen, wordt met vuil gesmeten. Voetgangers smijten lege cups, petflessen, blikjes van aluminium en wat dies meer zij, neer. Ook uit voertuigen wordt rommel langs de weg neergekwakt.

De president en vicepresident en hun entourages, smijten vanuit de kabinetten met geld. De begrotingen voor hun kabinetten, die grondwettelijk geen enkele plaats in het staatsbestuur kennen, zijn bodemloze putten. Gemeten naar de maatstaven en standaarden van andere essentiële bestuursorganen, vallen wij steil achterover van wat wij lezen over de uitgaven die worden gedaan in naam van de twee coalitieleiders, die tijdens de verkiezingen, nog verandering en zuinigheid predikten.

Het Internationaal Monetair Fonds (IMF) heeft Suriname opnieuw een duidelijke waarschuwing gegeven. Hoewel de economie buiten de olie- en mijnbouwsector blijft groeien, constateert het fonds dat de inflatie weer in dubbele cijfers is beland en dat de hervormingsagenda van de overheid aan kracht heeft verloren. Daarmee lijken enkele van de zwaarbevochten resultaten van het IMF-programma onder druk te komen staan. Uit de recente Post-Financing Assessment (PFA) van het IMF blijkt dat de niet-grondstoffeneconomie in 2025 naar schatting met 4,4 procent groeide.

Het bericht dat de Spoed Eisende Hulp (SEH) van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo (AZP) mogelijk in een code zwart-situatie zou verkeren, raakte de samenleving diep. Niet alleen als nieuwsfeit, maar vooral omdat zoveel mensen duidelijk hebben ervaren hoe de medische zorg in rap tempo achteruit is gegaan.