Bijna een jaar na de regeringswisseling, groeit bij een aanmerkelijk deel van de samenleving, de vraag of Suriname daadwerkelijk een nieuwe koers is ingeslagen. Een ieder heeft er wel aan gedacht, maar één persoon durfde het publiekelijk te zeggen. De uitspraken van DA’91-voorzitster Angelic del Castilho, raken daarom een gevoelige snaar. De analyse van deze politica is voor discussie vatbaar, want zij legt de vinger op de wonde die steeds vaker wordt aangehaald, namelijk waar is het concrete ontwikkelingsplan van deze regering?

Voor veel Surinamers is de vraag niet langer hoe zij vooruit kunnen komen, maar hoe zij de maand financieel doorkomen. De stijgende kosten van levensonderhoud zetten huishoudens steeds verder onder druk. Of het nu gaat om boodschappen, transport, huishuur, nutsvoorzieningen of schoolkosten, vrijwel alles lijkt duurder te worden.

Elke keer wanneer zware regenval delen van Suriname treft, klinkt dezelfde verklaring: het heeft uitzonderlijk veel geregend. En hoewel extreme weersomstandigheden inderdaad een belangrijke rol spelen, vertelt die uitleg slechts een deel van het verhaal. Wateroverlast is namelijk niet alleen een natuurverschijnsel, maar ook een bestuursvraagstuk. Regen kunnen we niet voorkomen.

In een democratische samenleving vervult de journalistiek een zeer belangrijke rol. Wij denken dat geen enkele gerenommeerde journalist, de overheid of de burger ongenuanceerd zou aanvallen..Journalisten informeren burgers, controleren machthebbers en brengen kwesties onder de aandacht, die anders mogelijk onbesproken zouden blijven. Toch wordt kritische berichtgeving veel te vaak gezien als een aanval op de overheid of als politieke tegenwerking of zelfs een aanval op een individu. Dat is een totale misvatting.

Nu het politieke akkoord over het rommelig houden van de financiële huishouding is beklonken, trekt de regering eindelijk het huishoudboekje open. Sinds haar aantreden heeft de regering Simons-Rusland in overtreding van de regels van comptabiliteit, begroting en schuldenlast geleefd en veel van de wetgevingsagenda is een inhaalslag geweest om de schaamte te bedekken. Nu men van de laatste bewakers van fiscale verantwoordelijkheid – de ontbroederde NPS aan de coalitiekant en de stuurloze VHP aan de oppositiekant –

Vakbondsleiders die zich pas in de oppositie hun activisme herinneren, zijn niets nieuws. Zeker niet in de Surinaamse politiek. Jopie Pengel had zijn Moederbond-pet niet vaak op als premier. En ook hedendaagse politici voelen zich veel meer geroepen op de barricade te springen, wanneer ze daarmee hun plekje in de zittende coalitie, hun privileges bij parastatalen en hun politieke broodheren, niet tegen de haren in strijken.

In Suriname lijken zaken pas opgelost te worden, als men in merkbaar verzet komt. De recente ontwikkelingen rond de onderwijsbonden, roepen een vraag op die veel Surinamers zich al jarenlang stellen: waarom moeten mensen in dit land altijd eerst protesteren, voordat er naar hen wordt geluisterd?  Maandenlang en zelfs jaren daarvoor, hebben leerkrachten hun zorgen geuit.

Suriname kan het zich niet langer permitteren om rechtsongelijkheid weg te poetsen met mooie woorden. Voor inheemse en tribale groepen is de belofte van gelijke bescherming al te lang een belofte gebleven, terwijl de werkelijkheid nog altijd wordt gekenmerkt door achterstelling, traagheid en onvoldoende rechtsbescherming.

De voormalige minister van Openbare Werken, Riad Nurmohamed, is door de onderzoekscommissie van De Nationale Assemblee gehoord over Pan-American. Dit is op zijn verzoek, gebeurd achter gesloten deuren. De aangever heeft het dossier destijds publiekelijk gedeeld en de documentatie wijst niet alleen in de richting van deze functionaris.

Zoals verwacht is de regering Simons niet minder zachtaardig tegen Guyana dan de regering Santokhi was. De eerste tekenen aan de wand daarover waren aanwezig, toen de nieuwe regering langzaam en zwak was in ontkenningen en afwijzingen van misinformatie over de illegale visserij en de hoop van Guyanese vissers op vergunningen die de Surinaamse wetgeving niet toestaat.

Al bijna tien jaar wordt de modernisering van de Johan Adolf Pengel International Airport aangekondigd in termen van vooruitgang, internationale standaarden en een betere passagierservaring. Maar achter die opeenvolgende beleidsverklaringen en projectnamen, schuilt een hardnekkige realiteit: de beloofde transformatie blijft grotendeels op papier bestaan.

De veerdienst Canawaima tussen Suriname en Guyana, wordt door velen aangehaald als een voorbeeld van hoe grensoverschrijdend vervoer over een grote rivier, succesvol kan functioneren. Dit roept volgens de Franse krant France-Guyane de vraag op, waarom een vergelijkbare oplossing op de Marowijnerivier, tussen Frans-Guyana en Suriname, na veertien jaar van studies, projecten en werkzaamheden, nog steeds niet operationeel is.

De commissiekoorts heeft zodanig om zich heen gegrepen, dat men niet meer schijnt te begrijpen dat in tijden van crisis, een commissie het laatste is waar je aan zou moeten denken. Commissies vergaderen, onderzoeken en rapporteren.

De inflatie in Suriname is in april 2026 uitgekomen op 10,9 procent op jaarbasis. Op maandbasis stegen de prijzen met gemiddeld 0,8 procent, ten opzichte van de maand maart. Achter deze cijfers schuilt een realiteit die vrijwel iedere Surinamer dagelijks voelt: boodschappen worden duurder, vaste lasten stijgen en de koopkracht van gezinnen, blijft zwaar onder druk staan.

We gaan in Suriname naar een historisch punt, want namelijk over enkele jaren, zullen de eerste substantiële grote olie-inkomsten werkelijkheid worden. Dat vooruitzicht biedt enorme kansen voor onze economische groei, armoedebestrijding en nationale ontwikkeling. Maar dezelfde olie-inkomsten kunnen ook uitgroeien tot een vloek, als het land niet tijdig zorgt voor sterke financiële controle, transparantie en verantwoord bestuur.

Een samenleving, en in het verlengde daarvan een economie, organiseert zich op de lange termijn intern. Dat kan op heel veel verschillende manieren, en in de laatste vierhonderd jaar, lijkt er een voorkeur te zijn ontstaan voor de democratie en de rechtsstaatgedachte, in ieder geval op papier.

In Suriname is het duidelijk dat niet voor elke burger, dezelfde regels gelden. Er bestaan duidelijk twee systemen naast elkaar: één voor de gewone burger en één voor de politieke ambtsdrager. Die discussie kreeg recent opnieuw voeding tijdens de strategische dialoogsessie van de Vereniging Surinaams Bedrijfsleven (VSB), waar econoom en IMF-adviseur Karel Eckhorst, pleitte voor stevige institutionele hervormingen om transparantie en goed bestuur,

Hoelang blijven we ons nog vastklampen aan afspraken uit 1975? Dat is de vraag die Rajendre Khargi, voormalig ambassadeur van Suriname in Nederland, recent op LinkedIn stelde. Een recente uitspraak van de Raad van State, zet opnieuw de spotlight op iets wat we al te lang voor ons uitschuiven: de regels rondom nationaliteit voor mensen met wortels in zowel Nederland als Suriname.

De minister van Volksgezondheid, Welzijn en Arbeid, heeft verbetering beloofd bij de medicatievoorziening. Die moet beter beschikbaar en betaalbaarder worden. Na het vaste ‘vorige regering refrein’, volgde zijn couplet over de herstelmaatregelen. Geen van beide klonken erg geloofwaardig. Het is stuitend om te zien hoe de minister van Volksgezondheid, de aanhoudende crisis in de medicatievoorziening opnieuw probeert te sussen met nietszeggende kretologie en loze verwachtingen.

Het is goed om te onthouden, wie wie is in de Surinaamse politiek. De glibberige natuur van de politicus in het algemeen, komt nog sterker tot uiting in een tijd waarin online nieuws, een wildgroei aan mediaplatformen en de mogelijkheid om vrijwel gratis te herhalen en te verkondigen wat men wil, ervoor hebben gezorgd dat schaamte kan worden bedekt en gecamoufleerd op manieren die eerdere generaties niet ter beschikking stonden.

De vervanger van wijlen Chandrikapersad Santokhi in De Nationale Assemblee, Johnny Kasdjo, lijkt bij zijn eerste optredens vooral in de rol van ontdekker te zijn gekropen. In zijn bijdrage schetste hij een reeks maatschappelijke problemen alsof het nieuwe inzichten betreft: jongeren die vertrekken omdat zij geen toekomst zien, ouderen die na een leven lang werken nauwelijks kunnen rondkomen, en ondernemers die vastlopen in bureaucratie en onzekerheid.