In een democratische samenleving vervult de journalistiek een zeer belangrijke rol. Wij denken dat geen enkele gerenommeerde journalist, de overheid of de burger ongenuanceerd zou aanvallen..

Journalisten informeren burgers, controleren machthebbers en brengen kwesties onder de aandacht, die anders mogelijk onbesproken zouden blijven. Toch wordt kritische berichtgeving veel te vaak gezien als een aanval op de overheid of als politieke tegenwerking of zelfs een aanval op een individu. Dat is een totale misvatting.

De taak van een journalist is niet om een regering te beschermen, maar om vragen te stellen als voorhoedespeler van de samenleving. Wanneer journalisten doorvragen over beleid, uitgaven van publieke middelen of niet nagekomen beloften, doen zij hun werk. Kritische journalistiek is geen vorm van oppositie voeren, maar een essentieel onderdeel van de democratische beleving. Juist regeringen die transparantie en goed bestuur hoog in het vaandel hebben staan, zouden kritische vragen moeten verwelkomen. Verantwoording afleggen aan de samenleving, hoort immers bij het besturen van een land. Wanneer vragen worden gezien als aanvallen, ontstaat het risico, dat kritiek wordt ontmoedigd en de publieke controle verzwakt. Daarnaast hebben de burgers recht op volledige en objectieve informatie. Zij moeten weten, waarom bepaalde besluiten worden genomen, welke gevolgen een bepaald beleid heeft en of verkiezingsbeloften worden nagekomen. Journalisten fungeren daarbij als brug tussen overheid en samenleving. In Suriname wordt de relatie tussen overheid en media soms gekenmerkt door wrijving en spanning. Dat is niet uniek, maar het mag nooit leiden tot een situatie, waarin journalisten terughoudend worden uit angst voor kritiek, uitsluiting of represaille. Een vrije pers kan alleen functioneren wanneer zij onafhankelijk is en blijft. Kritische journalistiek betekent ook niet dat alles negatief moet worden belicht. Goede prestaties verdienen erkenning en loftuitingen, terwijl tekortkomingen aandacht vragen. Het gaat uiteindelijk om evenwichtige verslaggeving gebaseerd op feiten. Een sterke democratie heeft geen behoefte aan volgzame media, maar aan onafhankelijke journalisten die durven door te vragen. Niet omdat zij tegen de overheid zijn, maar omdat zij vóór transparantie, verantwoording en het recht van burgers op informatie zijn. Kritische journalistiek is daarom geen bedreiging van de democratie. Zij is juist een van haar belangrijkste beschermingsmechanismen.