De twee grootste coalitiepartijen hebben een campagne van verandering gevoerd. Zowel NDP-lijsttrekker Simons, met meer dan dertig jaar in publieke functies, als NPS-lijsttrekker Rusland, met meer dan twintig jaar in publieke functies achter de rug, beiden ruimschoots pensioengerechtigd, herhaalden slogans over verandering. Het zou allemaal heel anders gedaan worden dan daarvoor.

De prioriteiten van de overheid lijken steeds verder af te staan van de dagelijkse realiteit van de burger. Er blijken middelen beschikbaar te zijn voor de aankoop van uitzendrechten van een wereldkampioenschap ter waarde van ongeveer USD 500.000, terwijl leerkrachten nog altijd moeten strijden voor een waardering die in verhouding staat tot hun maatschappelijke bijdrage.

Bijna een jaar na de regeringswisseling, groeit bij een aanmerkelijk deel van de samenleving, de vraag of Suriname daadwerkelijk een nieuwe koers is ingeslagen. Een ieder heeft er wel aan gedacht, maar één persoon durfde het publiekelijk te zeggen. De uitspraken van DA’91-voorzitster Angelic del Castilho, raken daarom een gevoelige snaar. De analyse van deze politica is voor discussie vatbaar, want zij legt de vinger op de wonde die steeds vaker wordt aangehaald, namelijk waar is het concrete ontwikkelingsplan van deze regering?

Voor veel Surinamers is de vraag niet langer hoe zij vooruit kunnen komen, maar hoe zij de maand financieel doorkomen. De stijgende kosten van levensonderhoud zetten huishoudens steeds verder onder druk. Of het nu gaat om boodschappen, transport, huishuur, nutsvoorzieningen of schoolkosten, vrijwel alles lijkt duurder te worden.

Elke keer wanneer zware regenval delen van Suriname treft, klinkt dezelfde verklaring: het heeft uitzonderlijk veel geregend. En hoewel extreme weersomstandigheden inderdaad een belangrijke rol spelen, vertelt die uitleg slechts een deel van het verhaal. Wateroverlast is namelijk niet alleen een natuurverschijnsel, maar ook een bestuursvraagstuk. Regen kunnen we niet voorkomen.

In een democratische samenleving vervult de journalistiek een zeer belangrijke rol. Wij denken dat geen enkele gerenommeerde journalist, de overheid of de burger ongenuanceerd zou aanvallen..Journalisten informeren burgers, controleren machthebbers en brengen kwesties onder de aandacht, die anders mogelijk onbesproken zouden blijven. Toch wordt kritische berichtgeving veel te vaak gezien als een aanval op de overheid of als politieke tegenwerking of zelfs een aanval op een individu. Dat is een totale misvatting.

Nu het politieke akkoord over het rommelig houden van de financiële huishouding is beklonken, trekt de regering eindelijk het huishoudboekje open. Sinds haar aantreden heeft de regering Simons-Rusland in overtreding van de regels van comptabiliteit, begroting en schuldenlast geleefd en veel van de wetgevingsagenda is een inhaalslag geweest om de schaamte te bedekken. Nu men van de laatste bewakers van fiscale verantwoordelijkheid - de ontbroederde NPS aan de coalitiekant en de stuurloze VHP aan de oppositiekant -

Vakbondsleiders die zich pas in de oppositie hun activisme herinneren, zijn niets nieuws. Zeker niet in de Surinaamse politiek. Jopie Pengel had zijn Moederbond-pet niet vaak op als premier. En ook hedendaagse politici voelen zich veel meer geroepen op de barricade te springen, wanneer ze daarmee hun plekje in de zittende coalitie, hun privileges bij parastatalen en hun politieke broodheren, niet tegen de haren in strijken.

In Suriname lijken zaken pas opgelost te worden, als men in merkbaar verzet komt. De recente ontwikkelingen rond de onderwijsbonden, roepen een vraag op die veel Surinamers zich al jarenlang stellen: waarom moeten mensen in dit land altijd eerst protesteren, voordat er naar hen wordt geluisterd?  Maandenlang en zelfs jaren daarvoor, hebben leerkrachten hun zorgen geuit.

Suriname kan het zich niet langer permitteren om rechtsongelijkheid weg te poetsen met mooie woorden. Voor inheemse en tribale groepen is de belofte van gelijke bescherming al te lang een belofte gebleven, terwijl de werkelijkheid nog altijd wordt gekenmerkt door achterstelling, traagheid en onvoldoende rechtsbescherming.