January 19, 2015


Parasitaire huidinfectie wezenlijk probleem


January 19, 2015

De parasitaire huidinfectie cutane leishmaniasis (cl), vormt nog een wezenlijk probleem in Suriname. Dit blijkt uit het academisch proefschrift ‘Perceptions and treatment of cutaneous leishmaniasis in Suriname: a medical-anthropological perspective’ dat Sahienshadebie Ramdas donderdag jongstleden verdedigde ter verkrijging van de graad van doctor aan de Universiteit van Amsterdam. Haar onderwerp betreft één van de ernstigste huidziekten in ontwikkelingslanden, die overgebracht wordt via een geïnfecteerde zandvlieg. Ramdas beschrijft en analyseert vanuit een medisch-antropologisch perspectief de ziekte die veel voorkomt in het binnenland, waarbij ze het hulpzoekgedrag van Surinaamse patiënten nader heeft onderzocht. Er hebben 205 CL-patiënten (183 mannen en 89 vrouwen) die biomedische behandeling zochten bij de Dermatologische Dienst en 321 mensen in het binnenland (Godo-olo, Pelele-Tepu, Brokopondo Centrum, Donderskamp en Benzdorp) geparticipeerd in het onderzoek dat Ramdas verrichtte. De CL-patiënten bij de Dermatologische Dienst betroffen circa 52% Marron, 16% Hindostaan, 10% Javaan, 8% gemengd, 5% Creool, 5% Braziliaan/-Dominicaan en 3% Inheems. Haar studie wijst uit dat CL-patiënten en anderen, die geconfronteerd worden met de ziekte in het binnenland, veel weten over de symptomatische ontwikkeling en het verloop van CL, maar dat de oorzaak veelal een mysterie is voor hen. Velen denken dat CL besmettelijk is, maar men is het meest bang voor de ziekte vanwege de biomedische behandeling en het risico op amputaties indien de wonden niet genezen. Tevens komt naar voren dat de meerderheid van de CL-patiënten zelfmedicatie geprobeerd heeft met een grote variëteit aan – vaak pijnlijke of zelfs schadelijke –medicijnen: bosmedicijnen en hete behandelingen, chemicaliën en zelfinjecties. Dieetbeperkingen en ‘culturele regels’ zijn ook onderdeel van de complexe zoektocht naar genezing. Men gebruikt een duizelingwekkende variëteit aan behandelingen en medicijnen en geen enkel experiment met zelfmedicatie wordt gespaard in de poging om het ‘juiste’ medicijn te vinden. Fnuikend is, dat ondanks gratis biomedische behandeling in het binnenland door de Medische Zending, vele patiënten toch trachten zichzelf te genezen. Leishmaniasis2