De voorzitter van De Nationale Assemblee heeft het Reglement van Orde overtreden, overboord geworpen en als dweil gebruikt in diens vertoon van machtspolitiek ten opzichte van de oppositie bij de vergadering van 22 juni 2026. Zijn mening heeft hij geventileerd in een persverklaring die start met: “De presentielijst is een administratief instrument dat dient ter vaststelling van het quorum en als grondslag voor het officieel verslag. Zij is geen constitutieve voorwaarde voor de uitoefening van individuele rechten van leden of voor de bevoegdheid van de voorzitter om de vergadering te leiden. Het Reglement van Orde kent geen bepaling die de voorzitter verplicht zijn naam op de presentielijst te plaatsen alvorens de vergadering te openen.” Dit is onzin, onwaarheid en juridische onjuistheid ten top. Het is een constitutief vereiste voor deelname aan een vergadering om aan de formele registratie te voldoen. Wie niet deel kan en mag nemen, kan en mag een vergadering niet leiden.
Het is een raadsel voor veel van de negentienduizend kiezers, die vanwege oppervlakkige redenen, deze voorzitter het vertrouwen van hun stem geschonken hebben, waarom De Nationale Assemblee onder zijn leiderschap zo ineffectief, onbeschaafd en chaotisch geworden is. Men had van hem andere verwachtingen, op grond van zijn educatie, zijn welbespraaktheid, zijn persoonlijke discipline, zijn beleefde omgangsvormen, zijn vernuft in het manoeuvreren rondom de Bouterses en Hoefdraads, zijn doortastendheid in de strafrechtelijke procedure tegen hem, en zijn weg naar de overwinning. Er was respect voor de studentikoze jongeling, die niet overliep van testosteron in dat nest aan de berm, om te midden van de stank van militarisme, moordlust en drugsveroordelingen, beleidsmatig eerst als vakminister en later als bestuurder met een beschaafd temperament, zich te handhaven en het oor van de machtige koningmakers zien te verwerven.
Wat ons parlement verworden is, is niet te wijten aan het ontbreken van bepaalde kwaliteiten bij deze voorzitter, maar het overschatten en overwaarderen van die persoonlijke kwaliteiten in zichzelf en het missen van een belangrijke kerncompetentie, die van technocraten leiders kan maken en van intelligente lui staatsmannen: nederigheid.
Het tijdperk Adhin in De Nationale Assemblee kenmerkte zich online door een paginagrote foto op de website van een instituut dat symbool staat voor de democratie en de stem van de eenenvijftig, niet voor het gezicht van de toevallige hamerdrager. De functionaris, voor wie dit voorzitterschap een stille troostprijs en een persoonlijke degradatie was, probeerde daarmee te omarmen wat hem toebedeeld was in achterkameronderhandelingen.
Intussen is de staat van dienst pover en abominabel. Minder dan een inhoudelijk wetsproduct per jaar en op de helft van het lopende jaar nog geen aangenomen begroting. Het lukt de voorzitter en diens vele waarnemers nauwelijks om sprekers hun zin af te laten maken, vanwege het rumoer in de zaal. En met deze laatste zet van niet alleen machtsvertoon, maar de weigering tot correctie tijdens en na de vergadering, is er sprake van een parlementair dieptepunt en het einde van onze democratie zoals wij die gekend hebben.
Het is geen wonder dat tegen deze achtergrond, de partijleiding naarstig een alternatief aan het inleggen en voorkoken is.
