De verkiezingskoorts is nog maar nauwelijks gezakt, of het politieke toneel toont alweer tekenen van oude voordrachten. Terwijl de verkiezingsuitslagen nog niet juridisch bindend zijn verklaard, hebben zes partijen, NDP, NPS, ABOP, PL, BEP en A20, reeds een intentieverklaring ondertekend, om samen een coalitie te vormen. Dat klinkt daadkrachtig, maar roept ook vragen op. Want op welk fundament wordt deze samenwerking gebouwd? Het mag duidelijk zijn, dat geen enkele partij in haar eentje het land kan besturen. Samenwerking is noodzakelijk, maar samenwerking omwille van verkrijging van de macht, is niet hetzelfde als samenwerking omwille van vooruitgang. In een tijd waarin Suriname gebukt gaat onder economische druk, institutionele zwakte en een groeiend wantrouwen van burgers tegenover de politiek, is het onverantwoord om weer een coalitie op te tuigen, die vooral gericht is op partijbelangen.

We moeten wel heel eerlijk zijn, Suriname kan zich geen partijbelang dienende regering meer veroorloven. We hebben geen tijd meer voor politieke spelletjes, onderlinge vetes of het verdelen van plekken. Wat het land nodig heeft is leiderschap met visie, moed en oprechte dienstbaarheid. Een coalitie bestaande uit zes partijen klinkt indrukwekkend, maar vormt ook een bestuurlijke uitdaging. Verschillen in ideologie, geschiedenis en achterban, zijn reëel. Dat hoeft geen probleem te zijn, behalve als men boven zichzelf weet uit te stijgen. Maar zodra het onderlinge vertrouwen fragiel is en de samenwerking slechts gebaseerd is op het tellen van zetels, zal het beleid even wankel zijn als de basis waarop het rust. De politiek is geen podium voor persoonlijke ambities, maar een plicht tegenover de samenleving. Elke minister, elk assembleelid, elke partijvoorzitter die straks de eed aflegt, doet dat niet voor de partij, maar voor het volk. Het wordt tijd dat dit gegeven opnieuw centraal komt te staan.

Een intentieverklaring is een begin, maar geen eindpunt. De echte toets komt straks, als de keuzes gemaakt moeten worden. Kiest men dan voor korte termijn politieke winst of voor lange termijn nationale stabiliteit? Durft men pijnlijke, maar noodzakelijke beslissingen te nemen in het belang van het land, of blijft men hangen in het oude patroon van de behartiging van de belangenpolitiek? Wat zijn jullie, als jullie straks regeren, machthebbers of dienaars? Vertegenwoordi-gers van partijen of vertegenwoordigers van het volk? Het antwoord op die vraag zal bepalen of deze nieuwe coalitie geschiedenis schrijft, of slechts de geschiedenis herhaalt.