In Suriname maakt men zich nog schuldig sommige bezittingen te koppelen aan status. Wanneer iemand een nieuwe auto koopt, een huis bouwt, of met de nieuwste telefoon rondloopt, wordt al snel gezegd: ‘Met die gaat het goed.’ Maar weten we dat eigenlijk wel? De meeste dingen die gekoppeld worden aan status, zijn geen luxe meer. Iemand die een auto aanschaft, geen SUV, hoeft niet rijk te zijn.

Jaren achtereeen wordt jongeren verteld, dat een diploma de sleutel is tot een betere toekomst. Ouders sparen, kinderen studeren en jongeren besteden jaren van hun jeugd aan een opleiding met de verwachting, dat er daarna een passende baan voor hen ter beschikking is. Maar wat gebeurt er wanneer dat diploma eenmaal is behaald? Dan begint voor velen pas de echte frustratie.

Een NDP-voorzitter op een NPS-podium. Een jaarrede volledig in lijn met de regeervisie van Chandrikapersad Santokhi. Een sober temperament dat doet denken aan Ronald Venetiaan, "nie-waar?"

President Simons wil een deel van de olie-inkomsten inzetten voor huisvesting en zorg, zodat expats Surinamers niet verdringen op de woningmarkt. Dat uitgangspunt is een politieke realiteit, want de komst van nieuwe welvaart mag niet betekenen dat de eigen bevolking wordt weggedrukt. Zeker niet met twee partijen die vanwege hun visie op sociale huisvesting regeermacht verkregen hebben.

Recentelijk las ik Carlo Jadnanansinghs recensie van een bijdrage van Hugo Fernandes Mendes (HFM) in het Surinaams Juristenblad.  Daarin worden als gebreken van de grondwet onder andere aangehaald: ‘Anders dan in 1975 was er geen gekozen parlement en dus geen parlementair debat. Ook ontbrak een MvT … [en] … Zo ontbreekt een regeling voor tussentijdse ontbinding van DNA’.

Nog voordat een onderzoek is afgerond, heeft men op het internet vaak al een oordeel uitgesproken. Een filmpje verschijnt op Facebook, of een bericht wordt doorgestuurd via WhatsApp en binnen enkele minuten hebben tientallen, soms wel honderden hun mening klaar. Mensen wachten tegenwoordig niet eens meer op officiele verklaringen.

 Een formulier invullen, een afspraak maken, een rekening betalen of informatie opvragen, schijnt nu de norm te zijn geworden. Steeds meer zaken kunnen tegenwoordig met een smart phone worden geregeld. Dat klinkt als vooruitgang en dat is het ook. Maar er is één vraag die we te weinig stellen: kan iedereen eigenlijk wel meekomen? In de directe omgeving merken velen dat de iets ouderen, deze verandering niet altijd kunnen bijbenen.

De komende jaren zal Suriname niet alleen meer olie produceren, maar ook een grotere vraag naar personeel krijgen. De Wereldbank verwacht richting 2030 meer dan 15.000 nieuwe of veranderde functies in olie en gas, toerisme en agribusiness. Tegelijkertijd blijkt uit het rapport Jobs and Skills Radar 2030 dat Suriname onvoldoende mensen opleidt die voor deze functies direct inzetbaar zijn.

We kijken er niet eens vreemd meer van op, als er weer eens een bericht komt, dat het zoveelste vliegtuig wel of niet uitgebrand wordt gevonden in het district Para, en wel in de omgeving van de Goliathberg. Een bekende omgeving binnen onze opsporings- en inlichtingendiensten, waar er drugsdroppings en landingen plaatsvinden. Volgens het meest recente bericht, is de justitie het uitgebrande vliegtuig en de landingsbaan op het spoor gekomen, na uitgewerkte informatie. Men zegt er uit bepaalde overwegingen en veiligheid van bijvoorbeeld tipgevers niet bij, hoe men aan die informatie is gekomen.