Bijna een jaar na de regeringswisseling, groeit bij een aanmerkelijk deel van de samenleving, de vraag of Suriname daadwerkelijk een nieuwe koers is ingeslagen. Een ieder heeft er wel aan gedacht, maar één persoon durfde het publiekelijk te zeggen. De uitspraken van DA’91-voorzitster Angelic del Castilho, raken daarom een gevoelige snaar. De analyse van deze politica is voor discussie vatbaar, want zij legt de vinger op de wonde die steeds vaker wordt aangehaald, namelijk waar is het concrete ontwikkelingsplan van deze regering? De uitslag van de verkiezingen was zonder meer historisch en opmerkelijk. Voor het eerst staat een vrouw aan het hoofd van de Surinaamse staat. Dat is een belangrijke mijlpaal voor de democratie en voor de vertegenwoordiging van vrouwen in bestuurlijke functies.
Maar symboliek alleen is niet voldoende om de verwachtingen van de bevolking, waar te maken.
Burgers willen meer dan inspirerende toespraken en diplomatieke bezoekjes. Zij willen weten, welke richting het land opgaat, welke doelen worden nagestreefd en binnen welke termijn, resultaten mogen worden verwacht. Een regering moet zich immers laten toetsen op haar prestaties. Zonder duidelijke doelstellingen, meetpunten en deadlines, wordt het moeilijk om vast te stellen, of beleid succesvol is of niet. Juist daarop richt de kern van de kritiek van Del Castilho zich. Wanneer de president buitenlandse bezoeken aflegt of nieuwe initiatieven aankondigt, moet helder zijn wat het beoogde resultaat is. Wat levert zo’n bezoek op voor de economie? Welke investeringen worden nagestreefd? Welke afspraken worden gemaakt? En wanneer mogen burgers de eerste resultaten verwachten? Tot nu toe schijnt de regering vooral bezig te zijn met het consolideren van haar positie en het managen van de dagelijkse bestuurlijke uitdagingen.
Dat is begrijpelijk, maar na bijna een jaar mag de samenleving meer verwachten dan alleen goede intenties. Kiezers stemden immers niet voor een voortzetting van het oude politieke patroon, maar voor verandering. Daar komt bij dat veel benoemingen en politieke keuzes de indruk wekken dat traditionele bestuursculturen en gewoonten, nog steeds voortleven. De beloofde vernieuwing lijkt vooralsnog beperkt zichtbaar. Dat voedt de perceptie, dat afgezien van het feit dat Suriname nu een vrouwelijke president heeft, het bestuur inhoudelijk weinig verschilt van eerdere regeringen.
De komende periode zal daarom cruciaal zijn. President Simons heeft nog voldoende tijd om haar visie concreet te maken en resultaten te boeken. Maar hoe langer een duidelijk ontwikkelingsplan uitblijft, hoe groter het risico dat met name het historische karakter van haar presidentschap wordt herinnerd, en niet de daadwerkelijke veranderingen die zij heeft beloofd en gerealiseerd.
