Er is witte rook. Een tussenpaus zal een tussenpauze van het jaar afmaken als voorzitter van de VHP. Glenn Oehlers moet leiding geven aan een partij die een zetel groter is, dan het aantal dat Ronald Venetiaan ooit onder zich gehad heeft als voorzitter van de NPS. Hij doet dat met nul stemmen van een electoraat dat hem op de eerste plaats kent als een medisch specialist en bestuurder uit de gezondheidszorg.

De twee levende stemkanonnen van de VHP, Marciano Dasai en Krishna Mathoera, krijgen net als strateeg Gajadien, populist Jogi en de intellectuelen Orie, Ajodhia en Achaibersing, een klein jaar de tijd, om de structuren van de partij te overtuigen of hen te laten overtuigen, van hun rol en plaats in de VHP voor het olie- en gastijdperk. Twee belangrijke kroonprinsen, Ramadhin en Nurmohamed, een jaar geleden nog geacht als de toekomst van de partij, zijn vanwege geruchten rondom strafrechtelijke vervolging, vooralsnog buitenspel.

De gedachtegang is dat Oehlers de Santokhi-jaren, van oppositie tot coalitie actief en vrij intensief heeft meegemaakt, zelfverzekerd genoeg is voor de voorgrond, maar geen koortsdromen over machtswellust koestert. Zijn eerste publieke optredens zijn scherp en beheerst geweest, maar niet sensationeel of onderscheidend. Ingewijden binnen de VHP beseffen ook wel, dat het in principe geen jaar zal worden van opzichtige successen of een kleurrijke confrontatie met de hemelsbrede coalitie van los zand. Maar tegelijkertijd verwacht men geen grote brokken of misstappen. Het alternatief, van een bloedige interne strijd, waarin de vuile was op straat belandt, is na vijf jaar regeren en de keerzijde van een ooit warme band met het openbaar ministerie en de zittende magistratuur, een zorgpunt. Het laatste wat de partij nodig heeft is dat de Phoepha Panday’s, de Peppie’s, de Saya’s en de Richano’s van de wereld, kant beginnen te kiezen in een oranje moddergevecht.

Tegelijkertijd kan de VHP alleen terrein winnen op de hakkelende, stotterende en struikelende coalitie, als de leiding, zelfs de tijdelijke leiding, aan de hand van discipline, onderlinge eenheid en coördinatie van woordvoerders op onderwerpen, het beleid en de inhoud onder vuur neemt in haar positievoering.

Aan de pretendenten en de aarzelende consensuskandidaten, is het de taak om de geschiedenis niet te vergeten. Van Abraham Lincoln tot Theodore Roosevelt tot Joeseph Stalin tot Nicholas Maduro tot Vladimir Putin, zijn wij allemaal bekend met bestuurders wier associatie met een grotere machine als relatief onbekend rustpunt en anker in de storm, van tijdelijk tot langdurig uitgroeide. Iedere dag dat Oehlers in functie blijft, groeit zijn invloed en zijn marktwaarde als de toekomstige, presumptieve presidentskandidaat. Vooral gezien het feit hij met zoveel woorden te kennen heeft gegeven, geen enkele uitdaging uit de weg te zullen gaan.