Het begrip ‘schaduwkabinet’ wordt verkeerd gebruikt in commentaar en analyse in de Surinaamse context. Onterecht wordt er een sinister sfeertje toegekend aan het organiseren van oppositie op een wijze die machtsbehoud, machtsovername en het aanbieden van een politiek alternatief aanmoedigen. De vrees daarvoor komt voort uit een tijd waarin de dictatuur de grenzen van regeren zonder legitimiteit, mandaat, publieke en internationale ondersteuning ondervond.

‘Ad verbatim’ waren de woorden van president Simons bij de beëdiging van haar ministersteam anderhalve maand geleden: ‘Er is niemand in het land. Geen persoon op het kabinet van de president; geen persoon die lid is van enige politieke organisatie, die aan u moet komen voorhouden dat de president of de vicepresident of een minister u een opdracht geeft om iets uit te voeren wat niet correct is. Van mij krijgt u een opdracht als minister, onderminister, rechtstreeks.

 De keuze van het Hof van Justitie om een blijk van waardering toe te kennen aan een reeks politici binnen de wetgevende en uitvoerende macht, valt niet bij eenieder in goede aarde. De rand van het toelaatbare binnen de scheiding der machten wordt opgezocht, bovendien op een politiek kritiek moment.

Op 17 april van dit jaar gingen zeker vier woningen, waaronder wederom een deel van ons cultureel erfgoed, door een grote brand aan de Henck Arronstraat, verloren. Het had een haartje gescheeld of het historische pand van de Hendrikschool voor mulo-onderwijs, was ook in vlammen opgegaan.

Suriname staat op een belangrijk kruispunt. Met de oprichting van de Raad Internationale Sancties (RIS), wil Suriname zich scharen onder de staten die internationale verplichtingen serieus nemen. De RIS coördineert en voert het beleid uit rond sancties die voortvloeien uit resoluties van de Verenigde Naties, de Europese Unie en andere multilaterale instellingen.

Cubaanse arbeiders en hun werkgevers verkeren al geruime tijd in onzekerheid over een betere regeling met betrekking tot de verlenging en snellere verstrekking van verblijfs- en werkvergunningen in Suriname. Vanuit verschillende districten komen meldingen dat aanvragen voor de voormelde vergunningen al geruime tijd blijven liggen, zonder dat betrokkenen duidelijkheid krijgen over een snellere en betere afhandeling.

Al vijftig jaar onafhankelijk en nog steeds moeten de oorspronkelijke bewoners van Suriname om erkenning smeken. Vrijwel alle inheemse dorpshoofden hebben onlangs hun grieven wederom kenbaar gemaakt en gebundeld in een resolutie en aangeboden aan parlementsvoorzitter Michael Adhin. Donderdagochtend hebben zij ook een petitie ingediend bij president Simons. Hun boodschap is helder, er zijn tot nu toe geen fundamentele verbeteringen gerealiseerd.