Nadat de vorige maand de wisselkoersen van de SRD ten opzichte van de Amerikaanse dollar en de euro vrijwel dagelijks een opwaartse trend vertoonden, zijn ze al langer dan een week tot stilstand gekomen en zelfs ietwat gedaald. De vraag die onmiddellijk bij velen rijst, is waar dat aan zou kunnen liggen. Het zou in verband kunnen worden gebracht met signalen, dat vertegenwoordigers van de regeringen succesvoller zijn geweest bij de meest recentelijk gevoerde besprekingen met het IMF, en dat er nu wat meer zicht is op geldovermakingen vanwege het IMF aan de Centrale Bank en dergelijke geldtranches, wat meer rust op het valutafront kunnen betekenen.
Ook de gesprekken die gevoerd worden met de zogeheten bondholders (Oppenheimer) die tot herschikkingen van de schulden, die meer dan 600 miljoen dollar bedragen zullen leiden, wekken meer vertrouwen binnen onze financiële sector en dan in het bijzonder bij het bedrijfsleven. De jacht op dollars en euro’s zou hierdoor wat afgenomen kunnen zijn, hetgeen te herleiden is in een stabilisatie en kleine daling van de wisselkoersen voor de dollar en de euro. Maar we mogen niet al te optimistisch zijn, want de daling kan kunstmatig zijn en elke eerstvolgende afname in het vertrouwen van de regering en het door haar gevoerde beleid, kan wederom leiden tot een stijging van de wisselkoersen. Politieke rust en stabiliteit alleen kunnen ervoor zorgen dat de jacht op dollars en euro’s, niet wederom in alle hevigheid toeneemt. Wat natuurlijk ook speelt, is dat door de verarming en ook afname van bedrijvigheid en productie, de beschikbaarheid van voldoende SRD om dollars en euro’s te kopen, zwaar is verminderd.
De vraag naar vreemde valuta neemt dan automatisch af en veroorzaakt stilstand in de valutakoersen. Niet alleen dat de rek er helemaal uit is bij het overgrote deel van de samenleving, ook de rek en beschikbaarheid van SRD om valuta te kunnen bemachtigen, is afgenomen. Velen zien ook in, dat valuta inkopen voor een hoge koers, groot verlies zou kunnen opleveren als er ineens sprake is van een aanmerkelijke daling. Vooral kapitaalkrachtigen die groot inkopen, lopen dan het risico groot koersverlies te lijden. De vraag die bij velen rijst, is wanneer we van deze koersellende afkomen en terug kunnen naar een periode waarin de Centrale Bank van Suriname genoeg monetaire reserves heeft, om de wisselkoersen via het bankwezen te kunnen dicteren en cambio’s en andere geldwisselkantoren hun bepalende rol uit handen wordt geslagen. Het kan namelijk nimmer zo zijn dat cambio’s met hun enorme hoeveelheden aan informeel verkregen kapitaal, een hele economie in gijzeling houden en een geheel volk uit puur winstbejag en egoïsme benadelen en doen verpauperen, en dat een overheid uit zelfbehoud, dat allemaal blijft gedogen.
