Dat is de regering van Chandrikapersad Santokhi, zeker aan het doen in het kader van haar buitenlandse politiek en dan vooral wanneer het gaat om een stellingname ten opzichte van Venezuela en wat zich daar de afgelopen week aan farce heeft voltrokken. Daar werden algemene verkiezingen gehouden  die  door de oppositionele partijen werden geboycot, omdat die bij voorbaat zeker wisten dat erop grote schaal gefraudeerd zou worden om de zittende president Nicolás Maduro en zijn chavistische kliek, in het zadel te houden. De verkiezingen werden, ofschoon de oppositiepartijen tot een boycot hadden opgeroepen, toch gehouden en natuurlijk zijn Maduro en zijn bende als winnaars uit de volksraadpleging gekomen. Maar zotter kan de overwinning van Maduro niet genoemd worden, gegeven het feit dat slechts 31 procent van het electoraat heeft geparticipeerd bij de stemming. Gevoeglijk kan dus worden aangenomen dat zeker 60 procent van de kiesgerechtigden, gevolg heeft gegeven aan de oproep van de oppositionele partijen niet naar de stembus is gegaan. Dus Maduro kan absoluut niet gezien worden als de ware vertegenwoordiger van het Venezolaanse volk. Het moet voor eenieder in Venezuela en daarbuiten, duidelijk zijn dat de despoot Maduro, bereid is de democratie op allerlei manieren geweld aan te doen en zijn dictatuur voor langere tijd wenst te vestigen. Daarbij leunt de dictator zwaar op de schurkstaat Rusland, de Communistische Partij van China, het dictatoriale bewind op Cuba en het bewind van de islamitische geestelijken in Iran. Dat de verkiezingen in Venezuela van de afgelopen week een farce waren, is voor de lidlanden van de Europese Unie duidelijk en daarom erkennen ze Maduro niet als president van Venezuela en zullen de sancties van deze landen, onverkort worden gecontinueerd. De Verenigde Staten van Amerika hebben reeds verklaard, op geen enkele wijze Maduro te zullen erkennen en vinden Juan Guaidó nog steeds de ware vertegenwoordiger van Venezuela. Na de verkiezingsuitslag kwam er ook een scherpe veroordeling van 15 landen op ons continent en het Caribisch gebied en werd de zogenaamde overwinning van Maduro, resoluut afgewezen. Deze landen zijn: Brazilië, Colombia, Chili, Canada, Costa Rica, Equador, El Salvador, Guatemala, Haïti, Guyana, Honduras, Panama, Paraguay, Peru, Santo Domingo en St. Lucia. Opvallend genoeg hebben alle buurlanden van Venezuela zich tegen het regiem Maduro gekeerd. Guyana heeft zich hierbij niet onbetuigd gelaten, gezien het feit dat dit land ook te maken heeft met een stroom Venezolanen die de ellende veroorzaakt door het regiem Maduro, niet langer kan dragen. Dat Maduro en zijn kliek niet kunnen inzien dat hun dictatuur en verdere mishandeling van het Venezolaanse volk niet zo door kan gaan, begrijpt een groot deel van deze wereld niet. Het lijden van het Venezolaanse volk gaat gestadig verder en recentelijk werd bekend dat Venezolanen wederom bij de duizenden de grens oversteken, richting Brazilië en Colombia. Deze influx van Venezolanen zorgt al geruime tijd voor grote spanningen in de laatstgenoemde landen die zelf ook grote problemen hebben in de regio’s waar de vluchtelingen arriveren. Bijvoorbeeld in Colombia heerst grote werkloosheid en die is mede het gevolg van de COVID-19-pandemie. De Venezolanen worden dan ook zeker niet gezien als welkome gasten. Maar terwijl  meer dan 50 landen het regiem van Maduro niet wensen te erkennen en bepaalde staten zelfs helemaal geen zaken meer met de Venezolaanse despoot wensen te doen, heeft Suriname met zijn buitenlandse politiek richting het regiem van Maduro en de gebeurtenissen in dat land, nauwelijks een visie of durft daartegen geen stelling te nemen. Suriname schaart zich niet achter de 15 landen die resoluut de frauduleus gehouden verkiezingen die de afgelopen week in Venezuela zijn gehouden, van de hand wezen. Wij houden het maar op het niet willen bemoeien in de interne aangelegenheden van een bevriende natie. Een vlees noch vis benadering die door de overige 15 landen, zeker niet zal worden gewaardeerd en als zeer slap en niet vastberaden zal worden aangemerkt. Misschien zal de houding van Suriname wel als zeer opportunistisch worden bestempeld. Onze minister van Buitenlandse Zaken, kwam dan wel met een reactie in een lokaal dagblad, dat hij overduidelijk wel te woord wenst te staan wanneer het om heikele kwesties gaat. Suriname zit duidelijk met de bilaterale relatie in zijn maag en schijnt niet de euvele moed te kunnen opbrengen het regiem Maduro nu eens en voor altijd, af te willen wijzen.

Misschien is de afname van rijst door Venezuela daar wel de oorzaak van. Minister Ramdin stelt in de lokale krant: “Ik stel vast dat  de verkiezingen  in het land met  een langdurig politiek intern conflict onder veel spanningen zijn georganiseerd met serieuze  twijfels over de organisatie en brede maatschappelijke participatie. Dat is niet goed.” Ook stelt Ramdin het jammer te vinden dat respectabele internationale waarnemers er niet waren om mogelijke onregelmatigheden te kunnen vastleggen. Ramdin: “De oproep tot boycot van de verkiezingen door de oppositie, wordt mijnerzijds ook beschouwd als een negatief signaal welke aanleiding had moeten zijn voor de regering om met deze groep om de tafel te zitten. Met inachtneming van mijn eerdergenoemde punten, gecombineerd met een opkomst van nauwelijks 30 procent, kan de vraag gesteld worden of er voldoende draagvlak is voor de zittende politieke constellatie. Verkiezingen kunnen democratisch gewonnen worden, maar of dat resulteert in een legitieme regeermacht, kan betwijfeld worden.” Tot zover minister Ramdin in de lokale krant afgelopen donderdag. Uit het relaas van de minister kan zeker worden opgemaakt, dat hij de overwinning van Maduro ernstig in twijfel trekt en gevoeglijk zou een openlijke Surinaamse diplomatieke reactie kunnen worden verwacht, zoals ons buurland Guyana dat wel gelijk deed en zich schaarde bij de 14 overige landen zoals voormeld. Maar hier heeft Suriname om wat voor duistere reden dan ook, de indruk gewekt besluiteloos te zijn en vermoedelijk bepaalde belangen te willen beschermen en behartigen. Ook heeft Suriname met zijn huidig buitenlands beleid ten opzichte van de buitenwacht, tegenover alle democratisch gezinden op deze aardbol, een flater geslagen. Wij moeten nu goed uitkijken dat wij op het westelijk halfrond niet zullen worden gezien als een pariastaat, zoals Venezuela dat vele jaren is. Ook is het geen positieve notering wanneer kapitaalkrachtige buitenlandse investeerders die hier willen komen investeren, zien wat de positie van dit land ten opzichte van het criminele regiem in Caracas is. Op de  Verenigde Staten, Brazilië en Canada, de reuzen op dit halfrond, hebben we in ieder geval in deze kwestie, nu reeds een zeer bedenkelijke indruk gemaakt. Keerpunt is en blijft van mening, dat Maduro een dictator is die zijn volk laat pinaren en dat Suriname hem nimmer kan blijven ondersteunen of zich verschuilen achter niet-inmenging van de binnenlandse aangelegenheden van een bevriende staat waar wij diplomatieke relaties mee onderhouden. Blijven we dit misdadige regiem ondersteunen door ons op de vlakte te houden, dan wedden we zeker op het verkeerde paard en dat zal ons duur komen te staan.