De afgelopen week is de gemeenschap geconfronteerd geworden met een complete lamlegging van werknemers van de Royal Bank of Canada (RBC), waarbij uiteindelijk is gebleken dat deze buitenlandse bankinstelling geen duimbreed heeft geweken voor de arbeidseisen, waardoor alle bankfilialen dagenlang dicht zijn gebleven. Dat er meer aan de hand is dan een regulier conflict om betere arbeidsvoorwaarden, is evident. De RBC is drukdoende haar Caribische vestigingen af te stoten. In dit kader zal per 1 juli de Surinaamse tak worden overgenomen door de Trinidadiaanse Republic Bank. Waar het tijdens het conflict op lijkt, is dat RBC liever vandaag dan morgen uit Suriname vertrekt. De Trinidadianen mogen de vakbondsperikelen dan maar als erfenis mee krijgen. Het is overduidelijk, dat noch de Canadezen, noch de Trinidadianen, zich thuis voelen in het bancair spectrum van Suriname en er niet voor te vinden zijn al te grote investeringen en uitgaven te plegen. Zij weten immers, dat met name de grote speler in de nationale financiële sector, de Surinaamse overheid, een zeer onbetrouwbare factor is. Deze regering heeft het gepresteerd om de goede economische indicatoren om zeep te helpen en heeft onder meer een staatsschuld opgebouwd van meer dan SRD 6 miljard en de meer dan een miljard Amerikaanse dollars aan monetaire reserves doen halveren en in de gevarenzone gebracht. In diverse recente bankjaarverslagen, is de overheid er voor gewaarschuwd dat het overheidstekort veel te groot is, er te veel krediet in de private sector wordt genomen en dat bedrijven in grote problemen zijn gekomen door flagrante wanbetaling van de overheid. Deze paarse regering heeft een tijdbom in de financiële sector geplaatst. Er zijn enorme kredieten genomen bij de banken, de nieuwste trend daarbij is het uitgeven van miljoenen aan schatkistpapier. Buitenlandse investeerders worden erg onrustig van het idee van een Staat die overal schulden maakt, zonder dat er structurele terugbetaling geschiedt aan ondernemers, bedrijven en wat dies meer zij. Bovendien hangt als een zwaard van Damocles boven de Surinaamse economie, het vertrek van Alcoa uit Suriname, drastisch teruglopende staatsinkomsten uit de goud -, bauxiet-, en oliesector en toenemende staatsuitgaven vanwege populistische aankondigingen als verhoging van de kinderbijslag. Al enige jaren staat daarenboven de invoering van de bruto toegevoegde waarde (btw) op het verlanglijstje van deze paarse regering. Deze overheidsbeslissing zal grote nadelige gevolgen hebben voor de consumenten, echter zal dit slechts een van de vele draconische maatregelen zijn die doorgevoerd zullen worden. De paarse econoom had reeds tijdens het VES-debat aangekondigd dat er een honderd dagenplan geïmplementeerd zal worden, waarbij allerhande saneringen in het verschiet liggen. Tariefsverhoging van nutsvoorzieningen, nog hogere government take, de burger mag zijn borst natmaken. Paars heeft de verkiezingen misschien wel gewonnen, maar het is de vraag hoe de paarse regering zonder geld in de staatskas van plan is de komende vijf jaar vol te maken.
