‘Elke keer als de VHP aan de macht komt, moet er puin worden geruimd’, stelde voormalig president Chandrikapersad Santokhi afgelopen week in het tv-programma ‘To The Point’. Volgens Santokhi, treedt zijn partij steevast aan na perioden van chaos. Financiële chaos, een rechtsstatelijke crisis of zelfs een machtscrisis, volgens Santokhi liet men de VHP steeds een land achter dat in de problemen verkeerde.

Daar gaan we weer, de oude cassette staat op replay. Niet alleen voorgaande regeringen, maar ook de huidige heeft er klaarblijkelijk niets van geleerd, om salarissen op tijd uit te betalen. Het blijft een hardnekkig probleem. Het lijkt inmiddels een structureel patroon te zijn geworden.

Het is een schok om te beseffen dat in slechts één maand tijd, vijftien levens verloren zijn gegaan op de wegen van Suriname. Vijftien mensen die nooit meer hun familie zullen knuffelen, nooit meer hun werk zullen hervatten, nooit meer een avond met vrienden zullen doorbrengen. Het zijn geen cijfers op papier, maar gezichten, verhalen, dromen die abrupt zijn geëindigd.

Onlangs lichtte het Hof van Justitie de uitspraken in hoger beroep toe tegen de verdachten Gillmore Hoefdraad, Robert van Trikt, Faranaz Hausil, Ashween Angnoe en Ginmardo Kromosoeto. Wat begon als een onderzoek naar vermeende corruptie bij de Centrale Bank van Suriname (CBvS), is inmiddels uitgegroeid tot een breder maatschappelijk debat over de grenzen van strafrechtelijke aansprakelijkheid bij beleidsbeslissingen.

De autoriteiten hebben in het binnenland weer eens een illegaal vliegtuigje op een illegale landingsbaan ontdekt. Een bekende landingsbaan die tot verbazing en ontsteltenis van de autoriteiten, beter onderhouden en operatie klaar was dan menige legale landingsbaan. De drugstransport hekelende burger kan echter gerust slapen: op oude illegale landingsbanen wordt regelmatig een oogje gehouden, zo laten zij ons trots in de berichtgeving weten.

De Jules Wijdenboschbrug die Commewijne met Paramaribo verbindt, begint ernstige tekenen van verwaarlozing te vertonen. Hoewel sinds 2020 herhaaldelijk melding is gemaakt van onderhoudswerkzaamheden door de Wegenautoriteit Suriname en het ministerie van Openbare Werken,

Suriname staat aan de vooravond van een historische transformatie met de ontwikkeling van het GranMorgu-veld. Terwijl de euforie over de oliedollars toeneemt, zwelt ook de roep om rigide ‘local content’ regelgeving aan. Maar wat gepresenteerd wordt als een schild voor de nationale ondernemer, dreigt te veranderen in een verstikkend harnas dat onze economie isoleert van de rest van de wereld.

NPS-parlementariër Atompai hield de regering recentelijk een pijnlijke spiegel voor, dat is gebleken dat er wel geld is voor hoge salarissen en toelagen voor regeringsleden, maar niet voor looncorrecties, voor de gewone ambtenaar. Die constatering raakt aan meer dan alleen cijfers. Ze raakt aan vertrouwen.

De militaire decreten, of het nu gaat om domeingrond of mijnbouw, rammelen van alle kanten. Bijna dertig jaar na de laatste keer dat er een decreet geslagen werd, is het tijd om af te rekenen met de chaos die het gevolg is van deze producten van de dictatuur. Orde of chaos bij goudwinning is afhankelijk van de politieke wil om domeingrond, landbouwgrond,

Het centrum van Paramaribo is het hart van de stad: het bruisende middelpunt van werk, handel en cultuur. Maar ondanks deze centrale functie wordt het dagelijkse functioneren van deze zone ernstig belemmerd door foutparkeren. Auto’s en bromfietsen die op verboden plekken staan, blokkeren de doorstroming van het verkeer, vormen een gevaar voor voetgangers en fietsers, en veroorzaken frustratie bij bewoners en bezoekers.

Een van de grote Surinaamse politieke partnerschappen aller tijden, lijkt door een moeilijke periode te gaan. Jarenlang heeft in de relatie Saya Patrong en Chan Santokhi de ene hand de andere gewassen. Het vreemde fenomeen van de zogenaamde ‘ghettoleider’ is nooit volledig onderzocht of uitgelegd. Wat wel duidelijk is, is dat ondanks het feit dat Saya nationaal en internationaal in opspraak raakte en in verband gebracht werd en wordt met grootschalige operaties en justitiële onderzoeken, de oud-president zich daar weinig aan stoorde.

Het Hof van Justitie heeft, evenals de Kantonrechter, de betrokkenen bij de malversaties bij de Centrale Bank van Suriname (CBvS) schuldig geacht aan misdrijven en veroordeeld tot gevangenisstraffen. Robert van Trikt is de enige van hen die de gevangenisstraf nog niet volledig heeft uitgezeten. Hij moet nog een tijdje brommen. Het Openbaar Ministerie (OM) heeft Van Trikt inmiddels laten weten dat hij zich moet melden bij de gevangenis te Santo Boma.

Niet meer dan schandelijk dat zoveel ambtenaren bij de gewapende machten, het moeten doen met ondeugdelijke uniformen, waarbij het schoeisel reeds lang aan vervanging toe is en niet meer in overeenstemming is met de rest van het tenue.

Ten zuiden van Nickerie en Coronie zijn de mennonieten naar verluidt, weer bezig met kaalkap. Ondanks een kortgedingvonnis, dat de staat verplicht heeft om milieueffecten en de belangen van inheemsen mee te wegen bij grote bewegingen van de status van bosgrond, hebben politici met dubbele agenda’s onder de vorige regering, niet stil gezeten.

Berichten dat president Simons op uitnodiging van een particuliere ondernemer uit Colombia met een privéjet is afgereisd naar een ziekenhuis in Colombia om daar ‘zaken te doen’, roepen fundamentele vragen op. Niet alleen over belangenverstrengeling, maar ook over integriteit aan de top van ons staatsbestel.

Polymaat Ori klom in de pen met een felicitatieboodschap aan de VHP’ers, als van een filosoof-koning, en een plaatje erbij dat statieportret waardigheid uitstraalt. Hij heeft geen enkele persoonlijke aanval onder woorden gebracht. Geen verwijten geuit op de manier waarop partijgenoot Jogi dat al weken lang doet. Maar hij heeft gedegen en indirect zijn kritiek in de mond, of beter gezegd, in de inkt van anderen gelegd.

Dat er problemen zijn in ons wegverkeer, is voor de meeste deelnemers allang geen geheim meer. De vele incidenten met kleine en ernstige blikschade aan verschillende voertuigen en ook ongelukken met dodelijke afloop, komen steeds vaker voor. Het is alsof niemand zich meer aan wet- en regelgeving wenst te houden en daar de controle op de naleving van deze belangrijke regels steeds verder vervaagt, maakt dat ongelukken zeker niet uitblijven.

De overheid pronkt graag met haar sociale vangnetten, maar wie goed kijkt, ziet dat deze netten voor veel mensen veranderen in kooien. Duizenden burgers zijn afhankelijk van sociale steun van het ministerie van Sociale Zaken. Deze mensen met een beperking, of zwakke huishoudens, ontvangen maandelijks een bepaald bedrag.

De vuilcontainers in het onlangs opgeleverde PURP-project aan de Waterkant, worden niet tijdig geledigd. Een smerige toestand dreigt hierdoor te ontstaan. Wat ook is opgevallen, is dat zwervers en andere daklozen, het project nu reeds onveilig maken en bevuilen. Zitbanken worden geoccupeerd door deze lui en ook de stoepen van monumentale panden in de omgeving, worden wederom als slaapplaatsen opgezocht.

In ons land worden loyalisten beloond, terwijl kundige mensen die kritisch durven te zijn, vaak worden overgeslagen. Hebben we dan niets geleerd van het verleden? Het accommoderen van partijmensen tot in de kleinste hoekjes van de politiek heeft, van wat ooit een instrument van structuur en vooruitgang had moeten zijn, een systeem gemaakt waarin politieke vriendjes elkaar bevoordelen.

Minister van Justitie en Politie, Harish Monorath, spreekt over ‘voorzichtig positieve resultaten’ op het gebied van veiligheid. Volgens hem zijn operationele plannen geactiveerd, afdelingen versterkt en is er sprake van een dalende criminaliteit. Maar buiten de vergaderzalen en persmomenten, lijkt die vooruitgang voor veel burgers nauwelijks voelbaar. De vraag dringt zich op: waar zijn deze positieve resultaten concreet zichtbaar?