Wereldwijd kennen economen de gevoelige rekensom van pensioenen. Er vanuit gaande dat de waarde van wat opzijgezet wordt hetzelfde blijft, moet een werkend persoon dertig jaar lang één werkdag of één werkweek sparen, om tien jaren pensioen te kunnen betalen. Als de levensverwachting 70 is, kun je dus prima met 60 stoppen, volgens dit plaatje. Natuurlijk brengt de werkelijkheid harde en pijnlijke termieten, die fantasie doorboren, terwijl u werkt. Uw levensverwachting is niet meer 70, maar rond de 75. U zult dus met dertig werkzame jaren niet meer één derde, maar de helft van dat aantal jaren aan pensioen moeten financieren.

Werknemers van de aannemer Baitali zijn momenteel bezig een deel van de Mr. Dr. J.C. de Mirandastraat nog verder te versmallen. Deze straat moet een eenrichtingswerkeer worden. Het jammere is dat de “slimme “ mensen van het zogeheten PURPproject, niet hebben begrepen wat voor desastreuze gevolgen versmallingen en de “eenrichting”in deze straat, voor de doorstroming van het verkeer zullen hebben.

Bouterse heeft mij leren haten.  Ik kan me niet herinneren dat ik haat gevoeld heb in mijn kinderjaren.  Boosheid, ja, vernedering, ja, angst, ja.  Maar de bewuste beleving van haat ken ik sedert de 8 december moorden. Ik voelde een mengsel van machteloosheid en angst vanaf het moment dat ik in februari 1980 vanuit de Phloxstraat in de buurt van de Watertoren stond te kijken naar de opstijgende rookwolken van het in brand geschoten Hoofdbureau van Politie aan de Waterkant. 

Generatieve kunstmatige intelligentie (AI) zoals ChatGPT, neemt steeds meer denkwerk uit handen. Handig, efficiënt, maar is het ook gevaarlijk? Gaan we er mentaal op achteruit als we deze technologie ons werk laten doen? Volgens Aaron French, hoogleraar Informatiesystemen met meer dan twintig jaar ervaring in AI, ligt het antwoord niet in de technologie zelf, maar in hoe wij ermee omgaan.

 We kunnen op onze achterste poten gaan staan in protest tegen mijnbouwgiganten uit alle windstreken en roepen om milieu-impactstudies, maar we laten personen in de hoogste regionen van bestuurlijke invloed toe, die iedere maand tonnen verdienen aan de verdere vervuiling van ons milieu. Loop door een willekeurige buurt in Groot-Paramaribo en de petflessen, blikjes, glasscherven en autowrakken in de bermen, goten en op lege percelen vallen direct op.

Nooit eerder hadden zoveel mensen toegang tot informatie en toch is de verwarring groter dan ooit. Sociale media en traditionele media zijn inmiddels de twee belangrijkste bronnen van nieuws en publieke opinie. Maar tussen beide gaapt een kloof. Een kloof in tempo, in verantwoordelijkheid en vooral in betrouwbaarheid. Het is tijd om dat verschil onder ogen te zien – niet om te kiezen tussen zwart en wit, maar om te begrijpen waarom de nuances ertoe doen.

Met micro kwijtscheldingen heeft China de nieuwe Surinaamse regering op een schuldendieet geplaatst: ‘IMF China Style’. Ambassadeur Faucher van de Verenigde Staten, verwees in diplomatieke bewoordingen naar het fenomeen van dollar diplomacy. Supermachten die invloed kopen met de portemonnee.

Afrocentrisch icoon Brunswijk heeft keihard gevochten voor het recht om aan tafel te zitten bij ondertekening van de Final Investment Decision met de hoge heren uit Frankrijk en de Verenigde Staten. Mondjesmaat druppelen investeerders binnen in de Zuid-Zuid ontwikkelingssfeer, in de offshore olie- en gaswinning. Links en rechts verschijnen wat Chinese voertuigen mondjesmaat in het straatbeeld.

We leven in een wereld vol verhalen, zichtbaar in oude gebouwen, verborgen in rituelen, voelbaar in tradities en tastbaar in landschappen. Alles om ons heen draagt sporen van wie we zijn geweest en welke weg we hebben afgelegd. Erfgoed is niet zomaar iets uit het verleden, het is de grond onder onze voeten, de herinnering die ons verbindt, de spiegel waarin we onszelf en elkaar kunnen herkennen. Toch lijkt het erop alsof een aantal mensen in onze samenleving, deze band met dat erfgoed loslaat.

Er wordt in talloze kringen en wel herhaaldelijk, gesproken over openbaarheid van bestuur en de wens dat vooral de verantwoordelijken binnen de publieke sector, meer openheid dienen te betrachten en het volk zo snel en openlijk mogelijk vertellen, wat er zoal is beslist en hoe men het land op het juiste spoor wenst te houden en welke richting men op een eerlijke wijze, wil opgaan. Zowel oppositie als coalitie heeft het zo vaak gehad over openbaarheid van bestuur.

 De drugshandel in onze regio is geen ver-van-ons-bed-show. Ze is verankerd in onze samenleving, sluimert door onze grenzen, corrumpeert instellingen en berooft jonge generaties van hun toekomst. Suriname, Guyana, Frans-Guyana en de omliggende Caribische landen, vormen al jaren een strategisch doorvoergebied voor cocaïne uit Zuid-Amerika naar Europa en Noord-Amerika. Maar wat begon als een georganiseerde smokkelroute, is uitgegroeid tot een diepgeworteld veiligheidsprobleem met economische, sociale en politieke gevolgen.

De NDP heeft haar regeringsdeelname onder leiding van president Jennifer Simons en vicepresident Gregory Rusland van de NPS, uitgeroepen tot een ‘historische mijlpaal’. Zestig dagen zonder corruptieschandalen. Maar laten we eerlijk zijn, zestig dagen zonder corruptie is nog geen prestatie, het is een norm die altijd zou moeten gelden. Dat we het überhaupt opmerkelijk vinden, zegt veel over hoe diep het vertrouwen in de politiek is aangetast. De lat wordt momenteel zo laag gelegd, dat normaal gedrag inmiddels als een heldendaad wordt gevierd.

Het ministerie van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur (MinOWC) heeft onlangs een oproep gedaan aan gepensioneerde leerkrachten en docenten, evenals aan onderwijsgevenden die nu in een bureaufunctie werken, tijdelijk terug voor de klas te komen. Met deze maatregel wil het ministerie het nijpende lerarentekort tegengaan en zo de continuïteit en kwaliteit van het onderwijs waarborgen. Dat klinkt op het eerste gezicht als een nobele poging.

Minister Marinus Bee van Binnenlandse Zaken sloeg onlangs de spijker op de kop. Hij onderstreepte duidelijk, dat de functie van beleidsadviseur nooit langer mag worden vertrekt als beloning voor politieke loyaliteit. ‘’Wat in het verleden is gebeurd, is moeilijk terug te draaien, maar het is de hoogste tijd dat we erkennen, dat deze praktijk de overheid en de samenleving ernstige schade toebrengt’’, zei hij.

In Suriname is er een waarheid die velen kennen, maar weinigen hardop durven te zeggen: de Cubanen behoren tot de meest hardwerkende burgers van dit land. Ze zijn actief in de bouw, handel, de dienstverlening, in kleine ondernemingen, en met hun dagelijkse inzet dragen ze bij aan de economische ontwikkeling van Suriname.

De VES waarschuwt voor ‘Dutch disease’. Het is de moeite waard om stil te staan bij wat hiermee bedoeld wordt en waarom we de waarschuwing serieus moeten nemen. Dutch disease is de term die gebruikt wordt om te beschrijven, hoe een economie zich erg eenzijdig ontwikkelt als gevolg van de snelle ontwikkelingen in één sector.

De nieuwe klas van districtcscommissarissen (dc’s) is benoemd. De basis van de Wet Regionale Organen is echter breder dan de commissaris, zoals wij die tot op heden kennen. Huidige dc’s functioneren vaak in zekere zin als burgervader, vertegenwoordiger van de nationale uitvoerende macht en afgevaardigde namens de regering. Dat is niet de rol die de wet voor ogen heeft, althans, niet in volledigheid.

Grofweg 30.000 Latijns-Amerikaanse migranten reisden de afgelopen vijf jaar Suriname binnen en maar grofweg 20.000 verlieten het land weer voor vestiging in andere landen. Van de grofweg 10.000 achterblijvers, zijn minder dan 1000 genaturaliseerd tot Surinamer. Vergelijk dat met het aantal Surinamers dat geboren wordt en ieder jaar komt er voor iedere vier Srananmans, één migrant bij. Als bevolkingsgroep met stemrecht zou men vier zetels bijdragen aan de verkiezingen in 2030.

Minister Adelien Wijnerman van Financiën en Planning is tijdens het persmoment vóór de aanvang van de vergadering van de Raad van Ministers begin september, helder geweest over Santokhi’s Royalty’s Voor Iedereen (RVI) verkiezingsstunt: er wordt voorlopig nog geregistreerd, maar geen cent uitbetaald. Het is een doorn in het oog dat er in Paramaribo, nog steeds billboards hangen om de propaganda voort te zetten, terwijl inmiddels gebleken is, dat er geen enkele rechtszekerheid is voor de farce. Immers, als een nieuwe regering niet uitbetaalt, is het papieren zoethoudertje nooit van behoorlijke betekenis geweest.

De rechtspraak in Suriname bestaat uit twee instanties die zich bezighouden met de feiten: het kantongerecht en het Hof van Justitie. Het Hof oordeelt over uitspraken van het kantongerecht, waartegen burgers, de staat of het Openbaar Ministerie, in hoger beroep kunnen gaan. Het Hof buigt zich ook als enige over ambtenarenzaken, zonder dat lokaal beroep daartegen open staat.

Voor bijna drie decennia was het politieke universum in Suriname vrij overzichtelijk. Het Front, Nieuw Front, V7 en al haar latere mutaties, waren de buitenlandgezinde, etnisch gecodeerde, ietwat saaie verkondigers van degelijkheid. En de revo-beweging, millenniumcombinatie en de NDP-plus varianten, waren de pseudo-revolutionaire, populistische helpende handjes van de ‘god-given’ oud-dictator.