Een NDP-voorzitter op een NPS-podium. Een jaarrede volledig in lijn met de regeervisie van Chandrikapersad Santokhi. Een sober temperament dat doet denken aan Ronald Venetiaan, “nie-waar?”

Het was een surrealistisch moment voor Surinamers met een geheugen. Surinamers die weten dat onderdeel van die tachtigjarige geschiedenis het afzetten van de NPS-voorzitter als regeringsleider is geweest. Surinamers die weten dat onderdeel van die tachtigjarige geschiedenis het beroven van de vrijheid, het vernederen en het martelen van prominente NPS-leden is geweest.

Surinamers die weten dat, iedere keer dat de NPS en haar partners moeizaam puin hadden geruimd, de NDP – jarenlang met haar huidige voorzitter binnen de gelederen – een populistisch beleid van verkwanseling van staatsmiddelen en intimidatie van tegenstanders en de vrije pers voerde. Surinamers die weten dat de NDP niet aan regeermacht komt zonder de actieve inzet en het gebruik, het verontschuldigen en het actief bewieroken van criminelen.

Simons sprak zelf in haar felicitatieboodschap de woorden: “We hebben vaker tegenover elkaar gestaan en dat is onderdeel van de politiek. En vandaag werken we samen, NPS”. Wie is naar wie toegegroeid en waarom?

Arron en Venetiaan hebben als voorzitters keer op keer iedere hand waaraan bloed kleeft geweigerd. Samen regeren met de NDP had bij vrijwel iedere verkiezing in de afgelopen twintig jaar goedkope regeermacht opgeleverd. Maar het ging om meer dan alleen de gewelddadigheid en het gebrek aan een rechtsstatelijke inborst. Deze twee leiders weigerden regeermacht ten koste van principes. De huidige voorzitter is in die zin harder en verder naar de NDP toegegroeid, door de erkenning van politieke samenwerking met een partij waarin de daders van geweldpleging tegen NPS’ers en de schuldigen aan het omverwerpen van de democratie en rechtsstaat klaarblijkelijk acceptabel zijn voor zijn versie van een NPS. Dat stukje van de geschiedenis is door de NPS-voorzitter in alle talen verzwegen tijdens zijn verjaardagstoespraak.

Een fundamenteel begrip van hoe er met geld omgegaan moet worden en hoe opbouw plaats moet vinden, lag ten grondslag aan het onderscheid tussen de twee partijen.

Opbouw kan niet gebaseerd worden op leningen en leningen moet je terugbetalen, volgens de NPS vóór Rusland. Leningen moet je herschikken en uitbreiden, volgens de militaire voorgangers en volgens de NDP, met of zonder Simons. De NDP-visie is gevolgd, want nog geen jaar na aantreden nam de regering de grootste obligatielening in de geschiedenis van ons land. Een bedrag ongeveer net zo groot als de ontwikkelingshulp die bij de onafhankelijkheid werd toegezegd en waarvan de helft meteen besteed is aan het aflossen van schulden die tijdens de Bouterse-regeringen ontstaan zijn.

Waar Simons naar het Venetianisme toe schijnt te zijn gegroeid, is in hoe er met het geleende geld omgegaan moet worden. In tegenstelling tot voorganger Bouterse en de populisten binnen haar partij heeft Simons tot nu toe het geleende geld niet ingezet voor sociale bestedingen en het opkopen van loyaliteit. Haar geloof in het linkse gedachtegoed uit zich in een grote overheid met vertakkingen, een centrale hand in productie en een uitvoerende macht voor wie de andere twee staatsmachten moeten wijken.

Waar zij zich nog niet voor geleend heeft, is het omkopen van het volk met de spiegeltjes en kraaltjes van verhogingen van uitkeringen waar men niets voor hoeft te doen en die een paar maanden later weer keihard ontwaarden door inflatie. Integendeel is in het beteugelen van de koers door interventies en het opzoeken van de internationale gemeenschap een NPS-lijn gevolgd door deze NDP-president. De paarse prijs voor groene regeermacht stemt rond de verjaardag niet iedere NPS’er vrolijk. Er zijn onhoudbare verschillen en genoeg redenen tot zorgen. Maar het paarse hart van de NDP-voorzitter van vandaag leunt meer richting het groene beleid van een NPS-economie dan men van te voren had verwacht.