De verkeersdrukte op de Jules Wijdenboschbrug blijft een dagelijks probleem voor automobilisten die tussen Paramaribo en Meerzorg reizen. Een extra vervoersverbinding over de Surinamerivier zou een deel van die verkeersstroom kunnen opvangen. De plannen van de 73-jarige Nederlandse oud-kapitein Jack Geene om een grote veerpont in te zetten, bieden daarvoor een mogelijke oplossing. Geene probeert echter naar eigen zeggen al vier jaar toestemming van de Surinaamse overheid te krijgen. Dat maakt de vraag relevant waarom een initiatief dat mogelijk verlichting kan bieden voor het verkeer, zo lang op een besluit moet wachten. Het plan voorziet in de inzet van de Staeldiep, een 46,86 meter lange veerpont met capaciteit voor 380 passagiers en 39 auto’s. Het schip is opgeknapt en getest en kan volgens Geene binnen ongeveer een maand naar Suriname worden vervoerd. Zodra de overheid groen licht geeft, zou de verbinding binnen zes maanden tot een jaar operationeel kunnen zijn. Geene wil wel eerst zekerheid over de vergunning en de looptijd daarvan voordat hij investeert in de aanlegplaatsen. Hij vermoedt dat de belangen van bestaande kleine bootondernemers mogelijk een rol spelen bij het uitblijven van toestemming. Daarvoor is vooralsnog geen bevestiging.
Het initiatief klinkt aantrekkelijk, maar de ervaringen met bestaande veerverbindingen geven reden om ook naar de praktische uitvoering te kijken. De verbinding tussen Albina en Saint-Laurent-du-Maroni is daarvan een duidelijk voorbeeld. De La Gabrielle is al jaren aan vervanging toe. De Malani werd reeds jaren geleden aangeschaft als opvolger, maar kan nog altijd niet worden ingezet omdat in Albina een geschikte aanlegsteiger ontbreekt. De aanleg daarvan is een verantwoordelijkheid van de Surinaamse staat. Intussen is aangekondigd dat de La Gabriel-le vanaf 24 november 2026 vier maanden buiten dienst zal zijn voor groot onderhoud. Daarmee is de veerverbinding ook tijdens de drukke feestdagen niet beschikbaar. Hoewel eerder oktober werd genoemd als mogelijke datum voor de ingebruikname van de Ma-lani, ontbreekt een officiële bevestiging.
Ook de MV Canawaima, die de verbinding tussen Nieuw-Nickerie en Guyana onderhoudt, kampt regelmatig met technische mankementen en andere problemen. Twee belangrijke internationale veerverbindingen zijn daarmee afhankelijk van vaartuigen waarvan de inzetbaarheid niet vanzelfsprekend is. Deze voorbeelden tonen aan dat de aanschaf van een vaartuig weinig oplevert wanneer de noodzakelijke infrastructuur, het onderhoud en de organisatie niet op orde zijn. De Malani is beschikbaar, maar kan door het ontbreken van een geschikte aanlegvoorziening niet worden ingezet. Bij de Canawaima spelen weer andere problemen, terwijl een particulier initiatief voor een nieuwe verbinding al jaren op besluitvorming wacht. Een veerverbinding tussen Parama-ribo en Meerzorg kan een nuttige aanvulling zijn op de bestaande vervoersmogelijkheden. Daarvoor zijn wel duidelijke afspraken nodig over vergunningen, aanlegplaatsen, veiligheid, onderhoud, financiering en exploitatie. Ook de positie van de bestaande bootondernemers moet worden meegenomen.
De vraag is daarom niet alleen of de Stael-diep een goede aanvulling zou zijn op het verkeer tussen Paramaribo en Meerzorg, maar ook of de overheid bereid is het initiatief voortvarend en zorgvuldig te begeleiden. Suriname heeft immers al voldoende ervaring met veerbootprojecten waarbij de uitvoering achterblijft bij de plannen. Een beschikbare veerboot is nog geen functionerende veerdienst.
