Er worden opnieuw honderden miljoenen Surinaamse dollars in het Academisch Ziekenhuis Paramaribo (AZP) gepompt. Ruim SRD 635 miljoen voor renovaties en verbeteringen van verschillende afdelingen. Mooie bedragen, indrukwekkende plannen en ongetwijfeld ook broodnodige werkzaamheden. Maar ondertussen ontbreekt op de werkvloer materiaal om patiënten daadwerkelijk te behandelen. Er is bijvoorbeeld geen gips voor patiënten met fracturen. Die moeten patiënten zelf kopen bij een externe apotheek. Operaties moeten worden afgezegd, omdat noodzakelijke materialen ontbreken. Patiënten en familieleden mogen vervolgens zelf uitzoeken, hoe zij het probleem oplossen. Wie dit naast elkaar legt, kan moeilijk begrijpen, waar de prioriteiten precies liggen. Want wat heeft een prachtig gerenoveerd afdeling voor waarde als de arts vervolgens niet over de noodzakelijke materialen beschikt om een patiënt te behandelen? Wat de situatie nog erger maakt, is wanneer blijkt dat bepaalde afdelingen al voor de tweede of derde keer worden gerenoveerd, terwijl andere delen van het AZP, zichtbaar achteruitgaan. Wij vragen ons dan ook af, hoe het mogelijk is dat dit patroon zich steeds opnieuw kan herhalen.

De Vereniging van Economisten in Suriname (VES) legt precies die vinger op de zere plek. In INZICHT wordt gewezen op de enorme investeringen die de afgelopen jaren in het AZP zijn gedaan, zowel onder de regering-Santokhi als nu onder de regering-Simons. Renovaties, operatiekamers, intensive care, laboratoria, medische apparatuur en gespecialiseerde afdelingen: er is bepaald niet zuinig geïnvesteerd. Maar productie is nog geen kwaliteit.

Dat het AZP dagelijks duizenden patiënten ziet, honderden patiënten opgenomen heeft en een groot deel van de tweedelijns- en hoogcomplexe zorg verzorgt, zegt op zichzelf niets over de kwaliteit van die zorg. De omvang van de dienstverlening is geen garantie voor goede uitkomsten. Er is veel informatie over hoeveel geld wordt geïnvesteerd, welke afdelingen worden gerenoveerd en welke apparatuur wordt aangeschaft. Maar veel minder zicht is er op de concrete resultaten van al die investeringen. De samenleving ziet de miljoenen wel verdwijnen in renovaties en projecten, maar krijgt onvoldoende inzicht in de medische en maatschappelijke opbrengst daarvan.

Wij zijn van mening dat een ziekenhuis geen vastgoedproject is. Het doel is niet om steeds mooiere muren, nieuwe plafonds of gerenoveerde afdelingen te hebben. Het doel is om patiënten tijdig, veilig en kwalitatief goed te behandelen.

Wanneer een patiënt met een fractuur geen gips kan krijgen en operaties worden uitgesteld vanwege ontbrekende materialen, terwijl tegelijkertijd opnieuw honderden miljoenen worden uitgetrokken voor renovaties, is er alle reden om de prioriteiten kritisch tegen het licht te houden.

De vraag is daarom niet of het AZP investeringen nodig heeft. Natuurlijk zijn investeringen nodig. Een ziekenhuis dat verantwoordelijk is voor een groot deel van de complexe zorg kan onmogelijk functioneren zonder goed onderhoud, moderne apparatuur en adequate faciliteiten. Maar investeringen moeten wel onderdeel zijn van een samenhangend beleid. Het heeft weinig zin om steeds opnieuw dezelfde afdelingen te renoveren, als de basisvoorzieningen voor de dagelijkse patiëntenzorg niet gegarandeerd zijn.

De VES pleit terecht voor een andere benadering: niet alleen kijken naar productie en financiële input, maar vooral naar gezondheidsuitkomsten, kwaliteit, patiëntveiligheid en doelmatigheid. Daar hoort ook een onafhankelijke financiële doorlichting van de zorgsector bij. De regering moet daarom niet alleen vertellen, hoeveel geld zij in de gezondheidszorg stopt. Zij moet ook kunnen aantonen, wat de samenleving daarvoor terugkrijgt. Want uiteindelijk heeft een patiënt weinig aan een prachtig gerenoveerde afdeling als de noodzakelijke behandeling niet kan plaatsvinden.

Suriname heeft behoefte aan een zorgsysteem waarin iedere investering uiteindelijk wordt afgemeten aan de kwaliteit van de zorg die de patiënt ontvangt. Niet aan het aantal gerenoveerde ruimtes, niet aan de omvang van de begroting en niet aan mooie openingsceremonies. Want dat er telkens opnieuw miljoenen worden geïnvesteerd, terwijl patiënten en zorgverleners ondertussen met tekorten aan basismaterialen worden geconfronteerd, is niet alleen opmerkelijk. Het is een ontwikkeling die niet eindeloos kan worden gerechtvaardigd. Wij vragen ons dan ook af, hoe lang dit nog kan doorgaan.