Er is weinig dat de afgelopen jaren zoveel verwachtingen heeft opgewekt als de olie- en gassector. Vanaf 2028 worden grote inkomsten uit de offshore productie verwacht en vrijwel iedere sector schijnt inmiddels na te denken, over wat die ontwikkeling voor hem kan betekenen. Dat enthousiasme is begrijpelijk. Suriname worstelt al jarenlang met financiële problemen en veel mensen hopen dat de oliedollars eindelijk ruimte zullen creëren voor verbetering.
Maar er schuilt ook een gevaar bij die verwachting, dat we gaan denken dat olie uiteindelijk alle andere problemen zal oplossen. Maar dat is helaas niet zo, we moeten ook onze huiswerk maken. Ook in de regering wordt gewaarschuwd voor een te grote afhankelijkheid van olie. Minister Patrick Brunings heeft eerder gezegd, dat de inkomsten uit de sector juist gebruikt moeten worden om andere duurzame industrieën op te bouwen. De Staatsraad heeft in een recent advies, eveneens benadrukt, dat Suriname niet uitsluitend moet rekenen op olie, maar tegelijk moet investeren in onder meer landbouw, productie, industrie, toerisme, onderwijs en gezondheidszorg. De olie-inkomsten zijn geen oplossing op zichzelf. Ze geven Suriname vooral een kans om zaken die al jaren niet goed functioneren, eindelijk structureel aan te pakken. Dat betekent dat we nu al moeten bepalen, wat we met die inkomsten gaan doen en bereiken. Niet alleen hoeveel geld er binnenkomt, maar hoeveel daarvan naar onderwijs gaat, hoeveel naar infra-structuur, hoeveel naar gezondheidszorg en hoeveel wordt gereserveerd voor de periode, waarin de olieproductie ooit afneemt en stopt. Een nieuwe generatie kan weinig met een mooi bedrag, dat twintig jaar geleden op een rekening is gezet, als daartegenover geen sterke economie en goed functionerende instellingen staan. Daarom moeten we op-passen dat de oliesector niet alle aandacht opeist. Een bloeiende olie-industrie terwijl andere sectoren achterblijven, maakt Suriname uiteindelijk niet sterker.
Het zou een pijnlijke vergissing zijn, als we straks kunnen zeggen dat Suriname rijk is geworden van olie, maar niet kunnen aantonen, wat die rijkdom structureel voor het land heeft betekend en veranderd. De echte opbrengst van olie moet daarom niet alleen zichtbaar worden in de staatskas. Die moet zichtbaar zijn in de samenleving.
