Deze president houdt niet van beloftes, zegt zij. Waar zij wel voor te vinden is, is een brede uitspraak, verpakt in beleidstaal, die een drastische afwijking van hoe zaken in het verleden liepen, moet signaleren aan een samenleving die daar meer dan genoeg versies van gehoord heeft van haar voorgangers. “Ik ga die koers omlaag brengen, gelooft u mij”, zei haar voorganger en toenmalige voorzitter Desi Bouterse over een koers, die nooit meer omlaag ging. Chan Santokhi, haar andere voorganger, had Sabaku bevroren in afwachting van onderzoek.

Desondanks was het een bevriezing zonder beslaglegging, want de bouw ging verder, de verkoop ging verder en geen van de begunstigden van uitgiften hebben ooit een dag wakker gelegen van de uitspraken van de toenmalige president. Er kwam een bevriezing van ambtenaren, al volgens Bouterse, maar doorgetrokken naar Santokhi. Desondanks namen regeringen van beide voormalige coalities, zonder al te veel oponthoud, mensen aan en is ook deze regering niet gestopt met het aannemen van mensen. Dan was er nog de perceelstop, door deze president en deze minister van GBB aangekondigd en genoemd in verschillende persmomenten. Niet alleen wordt er nog steeds grond uitgegeven, ook dubbele uitgiften behoren niet tot het verleden, getuige de verschillende drama’s omtrent uitgiften waar de kranten bol van staan, ook na 17 juli 2025. Er is niemand van de NDP die geloofwaardig heeft kunnen weerleggen wat Cedric van Samson gezegd heeft over de verkiezingskas en over de belangen van assembleeleden, als het om concessies gaat. Boutisten kunnen nog zoveel foto’s voor de deur van de Anti-corruptie Commissie plaatsen met hun verklaring van vermogen en inkomen, het helpt niets als alleen de commissie en de PG inzage hebben en wij als volk nog steeds niet weten, wie welke concessie waar heeft. Als de president nu zegt dat zij concessies gaat bevriezen, is dat een stap in de juiste richting. Maar een heel kleine. Want wij kunnen nergens controleren of dat zo is of niet. Want ondanks dat de wet voorschrijft dat er een openbaar register moet zijn, heeft niemand er toegang toe. De Wet Openbaarheid van Bestuur is nooit aangenomen, zodat ook de vrije pers het publiek niet kan informeren wat dat betreft. En als morgen ‘bevriezen’, wat in deze context ook beloven is, geen werkelijkheid blijkt, zal deze zelfde president weer zeggen, dat het niet om een belofte ging, want het woord ‘belooft’ is niet gebruikt, maar de politieke beloning van een belofte wordt wel beoogd.