Sampie, de ‘Obama’ van de ABOP, slaat de spijker op de kop. Een paars syndroom, waart door de coalitie en holt de invloed van coalitiepartners uit, vaak genoeg binnen de eigen ministeries en parastatalen. Het boutisme is niet alleen de persoonscultus rondom de geestesvader van de NDP. Het is een handleiding van politieke machtspolitiek, intern en extern. Het draaiboek is bekend en de stappen verlopen vrij openlijk.
De eerste stap is om coalitiepartners in de onderhandelingsfase meer te bieden dan de politieke concurrent, met name de kleintjes. PL, A20 en BEP werd een droom voorgehouden, waarin er geen senioren en junioren zouden bestaan, maar een overleg van gelijken, zonder de toevallige resultaten van de electorale dobbelstenen. Een blok gebaseerd op collegialiteit en de ontwikkeling van het land. Iedereen kan naar ‘Tante Jen’ als iets niet loopt, zoals zij dat willen.
De tweede stap is om volkscontacten, propaganda en herhaling, te baseren rondom populisme en de gezichten van vooral de NDP: de president, de assembleevoorzitter, BIBIS-minister en een handjevol adviseurs, die aan de zijlijn warm lopen voor invalbeurten bij reshuffeling.
De derde stap is om binnen de ministeries bij coalitiepartners, paarse potjes met grote oren te activeren: een informantennetwerk, waarvan een deel hun kleur en gezicht bekent en een ander deel misschien nominaal de partijsympathie met een coalitiepartner wat meer aandikt, dan de werkelijkheid is, maar informatie van allerlei soorten doorspeelt naar de partij politieke top. Blunders en vergissingen, die op iedere werkvloer plaatsvinden, worden opgetekend en doorgespeeld, voor de dag, dat machtspolitiek de boventoon moet voeren.
De vierde stap is om veelbelovende jongeren en populaire figuren uit de andere partijen, te binden aan de NDP. Dit gebeurt via informele bijeenkomsten, kleine en grote persoonlijke genoegens, wat extra privileges hier en daar en schouderklopjes en pluimpjes, die de eigen politieke leider, schaars en mondjesmaat uitdeelt.
Het paarse syndroom is niet alleen echt, het is hetgeen dat de NDP daadwerkelijk haar macht bezorgt en decennialang al in staat stelt concurrenten te verlammen, ook wanneer die zich veilig en collegiaal, in de boezem van een coalitie wanen.
