Geluidsoverlast in woonwijken is geen nieuw probleem, maar de dagelijkse stroom aan klachten die de politie ontvangt, toont aan, dat het fenomeen verontrustend groeit. Wat ooit als incidentele ergernis werd gezien, ontwikkelt zich steeds vaker tot wat het Korps Politie Suriname (KPS) terecht aanduidt als ‘overlastcriminaliteit’. Bewoners die hun nachtrust of vrije tijd niet meer kunnen beschermen, voelen zich machteloos, terwijl de regels die hen zouden moeten beschermen niet altijd effectief worden gehandhaafd.

De recente oproep van het Korps Politie Suriname, na overleg met minister Harish Monorath en de procureur-generaal, legt de nadruk op de wettelijke kant van het probleem. Handhaving zal plaatsvinden, inclusief inbeslagname van geluidsapparatuur bij herhaalde overtredingen. Dat is een duidelijke boodschap: overlast wordt niet langer getolereerd.

Toch rijst de vraag: lost strengere handhaving dit probleem echt op? Geluidsoverlast is vaak een symptoom van bredere maatschappelijke kwesties – van gebrek aan bewustzijn en respect voor de medeburger tot het ontbreken van alternatieve vrijetijdsmogelijkheden in dichtbevolkte wijken. Een strikt juridisch antwoord kan nodig zijn, maar het moet samengaan met preventie, voorlichting en dialoog. Alleen boetes of inbeslagnames veranderen niet vanzelf de cultuur van overlast.

De samenleving moet zich realiseren dat openbare rust niet vanzelfsprekend is; het is een collectieve verantwoordelijkheid. Burgers die zich hinderlijk gedragen, moeten zich bewust worden van de impact op hun buren. Tegelijkertijd is het belangrijk dat de overheid structureel investeert in preventie en handhaving, zodat de rust in onze wijken daadwerkelijk wordt gewaarborgd.

Wie houdt onze nachtrust veilig? Niet alleen de wet, maar ook een samenleving die elkaar respecteert. Zonder respect voor elkaar, blijft geluidsoverlast een voortdurende bron van frustratie en conflict.