Het ontsnappen, vluchten en via corruptie op vrije voet komen van bekende en onbekende criminelen is dusdanig alledaags geworden, dat het nauwelijks meer voorpaginanieuws betreft.

Laten we niet vergeten dat na een bijna twintig jaar durend strafproces en jaren na een veroordeling in eerste aanleg, Bouterse is toegestaan te vluchten na overleg over een ‘zachte landing’, dat Bordo voortvluchtig was tot zijn arrestatie in Brazilië, en dat Hoefdraad tot op de dag van vandaag, in luxe en rust de Surinaamse autoriteiten uitlacht. Aan die lijst mogen inmiddels meerdere mannen en vrouwen uit spraakmakende strafzaken toegevoegd worden en dan hebben we het nog niet eens over figuren die vanwege gezondheidsredenen in voorlopige vrijheid zijn, maar tot in de hoogste politieke kringen hun mondje roeren en over staatsfinanciën adviseren.

Het feit dat strafzaken een eeuwigheid duren, hoe zwaar de rechtspraak ook is belast en hoeveel rechters er ook bijgekomen zijn, lijkt passief voor lief genomen te worden. Als de verdachten en veroordeelden vervolgens op een zondagstempo huizen van bewaring en gevangenis als een hotel of kort verblijf beginnen te beschouwen, is het woord ‘klassenjustitie’ niet ongepast.

Zoals zo vaak bij het falen van de autoriteiten, lijken er ook hier nauwelijks consequenties te zijn voor de verantwoordelijken. De top van de organisaties die moeten toezien op bewaking en opsporing, wordt niet door de volksvertegenwoordiging aan de tand gevoeld en maakt zich geen moment zorgen over het behoud van de functie op basis van hun functioneren. Partijpolitiek en etniciteit schijnen de enige overwegingen te zijn voor personeelsbeslissingen en bemensing.

Het blijft dweilen met de kraan open, als vrijheidsbeneming slechts een suggestie is. Serieuze wetshandhaving begint met consequenties voor degenen op wier schouders de verantwoordelijkheid rust om criminelen, zowel zware als lichte, op te sluiten en achter slot en grendel te houden, maar die slechts af en toe in hun missie slagen en toch zonder gevolgen in functie blijven.