Etnische spanningen vormen wereldwijd een hardnekkig en gevaarlijk probleem, maar in samenlevingen met een diverse bevolkingssamenstelling, kunnen de gevolgen bijzonder ontwrichtend zijn. Ook in ons parlement zien we dat de politieke arena vaak het toneel wordt van etnische profilering en wij-zij-denken. Dit staat haaks op de rol, die een parlement zou moeten vervullen, namelijk het vertegenwoordigen van alle burgers, ongeacht afkomst of etniciteit.

Wanneer parlementariërs elkaar in hokjes plaatsen op basis van etniciteit, zoals wij recentelijk bij twee parlementairs hebben gezien, verliezen inhoudelijke argumenten en constructieve samenwerking hun kracht. Het debat wordt dan niet meer gevoerd op basis van ideeën, maar op basis van afkomst en groepsbelangen. Dit leidt tot polarisatie en wantrouwen, niet alleen binnen de politieke instituties, maar ook in de samenleving, die deze instellingen hoort te vertegenwoordigen.

Het gevaar is, dat de democratie zelf onder druk komt te staan. Burgers raken gedesillusioneerd wanneer zij merken dat hun volksvertegenwoordigers meer bezig zijn met etnische tegenstellingen, dan met oplossingen voor maatschappelijke problemen die aanhoudend spelen. Het parlement moet juist een voorbeeld zijn van eenheid in diversiteit, waar verschillen in achtergrond bijdragen aan een breder perspectief en een inclusieve besluitvorming.

Daarom is het cruciaal, dat politici hun verantwoordelijkheid kennen en nemen en zich losmaken van etnische hokjes. Kritiek, debat en meningsverschillen zijn onmisbaar in een gezonde democratie, maar deze moeten gebaseerd zijn op beleid, visie en feiten en niet op afkomst. Alleen zo kan het parlement zijn geloofwaardigheid behouden en daadwerkelijk bijdragen aan de opbouw van een rechtvaardige samenleving.