De nieuwe regering beloofde geld te zullen putten uit twee bronnen: IMF en diaspora. Twee begrotingen verder, hebben geen van beide bronnen wat opgeleverd, maar wel de meeste tijd en reisbudget van het kabinet opgeslokt. In plaats daarvan is de werkelijke basis van de staatskas nu:

1. Een verwatering en verdamping van de koopkracht naar minder dan een derde van wat die was (een snoepje kostte in 2019 ongeveer 0,35 SRD, nu 1 SRD).
2. De grootste toename van belastingdruk op de WERKENDE klasse (van jouw 1 SRD aan zweet in 2021 belandde na alle heffingen en verhogingen, minder dan 0,70 cent in jouw zak van wat in 2019 voor jou overbleef).
3. De grootste prijsstijging van brandstof, terwijl de wereldmarktprijs in een vrije val is geraakt.

De superkapitalisten vieren hoogtij, want zij worden niet aangepakt. Integendeel, bemoeien zij zich met dikke vingers bij benoemingen, zelfs bij zogenaamde privé-instellingen, zoals onze banken en verzekeraars. Van de drugskartels worden futuboi’s door sociale media veranderd in kopstukken, omdat niemand de broodkruimels die lopen naar de partijtoppers in kaart mag brengen. Internationale partners in de anti-drugsstrijd worden openlijk om wat geduld en begrip van de politieke realiteit gevraagd, wanneer zij bereid zijn partijtoppers op te laten sporen of hun buitenlandse rekeningen te bevriezen. De grotendeels in het buitenland woonachtige milieuvernietigende plunderaars en concessiehouders, worden door de autoriteiten niet in hun zak gepakt, zoals wel met de werkende klasse gebeurd. Of in mooie campagne video’s beloofd werd. Op de eerste ponton aan de ketting wordt met smart gewacht.

De wurgleningen die men gebruikt heeft om Boeffie en Trikkie te demoniseren, lijken een nationaal probleem, terwijl internationaal medeplichtigen ze verstrekt hebben. Vervolgens zitten we aan de onderhandelingstafel met diezelfde parasieten, in plaats van ze onder de aandacht te brengen van instituten in hun eigen land van herkomst, die exact dit soort praktijken onderzoeken en tegengaan. De focus van de sensatie krantenkoppen ligt vaak op de blunders. Waar men werkt, laat men steken vallen. Tot op zekere hoogte is dat menselijk. Men focust op een verlies van fatsoen en normen, maar dat is niet uniek aan Suriname en niet uniek aan 2021. Men focust op corruptie. Aanwezig minstens sinds Alonso de Ojeda zijn verrekijker op de Marowijne richtte. Wat verkeerd gaat, is verkeerd en moet benoemd of aangepakt worden. Alleen lopen wij het risico dat de vergissingen de aandacht afleiden van hoe vernietigend veel van onze dagelijkse achteruitgang de exacte en opzettelijke uitkomst is van het beleid, waar de President trots op is en niet de misstappen waar hij zich voor schaamt. Maar in het dagelijks leven worden we het hardst en het vaakst geraakt, niet door wat NIET volgens plan gaat bij de regering, maar door wat EXACT volgens plan gaat van deze President.

Hij is er trots op.

Wanneer hij het heeft over “op eigen kracht”, heeft hij het over de koopkrachtvermindering en over de verhoogde belastingen. Wanneer hij het heeft over besparingen en bezuinigingen, heeft hij het over verhogingen omdat de overheid niet meer bijdraagt.

Het is jammer dat bij zowel bij coalitie als oppositie, etniciteit zoveel aandacht krijgt. Anders was er ruimte voor de werkelijke conclusie: hoe ideologisch RECHTS deze regering is. Er is nog nooit een regering geweest met een dergelijk openlijk RECHTS beleid. Een President met als echte achterban de HAVE’s en de HAVE MORE’s. Waar rijkdom gelijk staat aan straffeloosheid en uitzonderingen op regels, hoe je er ook aan gekomen bent.

Op de bureaus van de beleidsmakers liggen dikke stapels corruptiedossiers met bewijsmiddelen, over de vorige regering. Niet om door te sturen naar de PG, maar om te lekken naar de media, zodat de samenleving wordt afgeleid van deze regering. Om mee te wapperen in De Nationale Assemblee, wanneer de kritiek van de oppositie te scherp wordt. Ten aanzien van het IMF, waarvan de komst beloofd werd binnen 90 dagen na aantreden, gaan we 2022 in zonder duidelijkheid. We vieren tegenwoordig groot feest, niet alleen bij de opening van wegen die al bestonden, maar we vieren ook alle ‘mijlpalen in de onderhandeling’, elke stap aan vertraging bij het IMF. De hardwerkende spindoctors maken overuren om ons uit te leggen wat een ‘staff level agreement’ of een ‘agendering bij de hoogste meeting’ allemaal niet betekenen en hoe we onze vlaggetjes, koto’s en mondkappen in nationale kleuren gereed moeten houden. Alles behalve daadwerkelijke financiering. Daarnaast, zoals het een werkelijk politicus betaamt, groeit het sprookje van de IMF-bijdrage met de dag. Er is nooit gesproken over meer dan USD 482 miljoen. Toch wappert de President in oktober met een bedrag van USD 1 miljard en in december in het interview in Dubai, zelfs met een bedrag van USD 1,5 miljard. Blijkbaar is de overtreffende trap van veel beloven weinig geven, meer beloven over zogenaamd lenen.Kort gezegd zijn de twee pilaren van de economie van deze President:

1. Hoe weinig van de SRD waarvoor je werkt, door jou besteed mag worden;
2. Hoe weinig je met wat overblijft kan.

Stephano ‘Pakittow’ Biervliet en ik hebben voortdurend aan de regering gevraagd om iets heel simpels:

Toon het volk met berekeningen, hoe een huishouden rond moet komen met:

SRD 4.000

SRD 6.000

SRD 8.000

SRD 10.000

Als de berekeningen realistisch zijn, kunnen wij ontevreden burgers, die erom vragen, uitleggen, waarom geduld op zijn plaats is. We wachten nog altijd.

Antoon Karg