De NDP heeft de verkiezingen gewonnen en kan met 26 zetels in DNA haar werk voortzetten. Of ze met een marginale meerderheid wenst door te regeren, laten we dit keer even in het midden. Wat wel de aandacht verdient, is het feit dat ze tegen een begrotingstekort van 6 miljard SRD aankijkt waar ze een oplossing voor dient te bedenken. Ook voor de steeds verder slinkende deviezenreserve zal ze op korte termijn een oplossing moeten vinden. Bekend is dat de overheid eerder te maken heeft met een afname in de dievezenpot dan een toename. Dit is te wijten aan de sterk teruggelopen goudprijs per troy ounce op de internationale goudmarkt en het kelderen van de aardolieprijs met meer dan 50 procent in de afgelopen anderhalf jaar. Ook voor wat betreft de opbrengsten uit de bauxietsector, kan gesteld worden dat die de afgelopen jaren sterk zijn gedaald tot op een punt dat er meer verdiend wordt uit de goudsector dan uit de bauxiet- en aluinaardesector. Het is bovendien geen geheim meer dat de Suralco doende is op te breken in ons land en dat de staat Suriname zich zal moeten ontfermen over dit gedeelte van de natuurlijke hulpbronnen. Of dat allemaal zal lukken, blijft een levensgrote vraag. Wij, van Keerpunt zijn daar niet bepaald optimistisch over. De regering heeft dus ernstige behoefte aan meer inkomsten om haar grote uitgavenposten te kunnen dekken. Chronisch geldgebrek, daar heeft het kabinet Bouterse mee te maken en het probleem is niet opgelost en als je het Keerpunt vraagt, wordt het vraagstuk met de dag groter c.q. nijpender. Kort voor de verkiezingen hebben we tot onze verbazing gemerkt dat men zich steeds meer vastklampt aan de Chinese Volksrepubliek om uit de financiële problemen te geraken. Via leningen en tal van samenwerkingsverbanden met Beijing, tracht Paramaribo thans het hoofd boven water te houden. China zou thans het enige land zijn dat bereid is Suriname de helpende hand te bieden als het om grote geldinjecties gaat. Suriname houdt dus wederom als een bedelaar de hand op richting Beijing. Schaamteloos eigenlijk, dat we zulks niet verleerd hebben. We hebben een verkwistend beleid gevoerd in de afgelopen vijf jaar en onze deviezenvoorraad op ernstige wijze verminderd en nu we in de problemen dreigen te geraken, gaan we begi begi richting Volksrepubliek China. Wij, van Keerpunt hebben er tot vervelends toe op gewezen dat we ons niet te zwaar moeten committeren aan een buitenlandse mogendheid en juist dat zijn we thans aan het doen met China. De regering Bouterse kan niet aankloppen bij Den Haag vanwege de problemen die Bouterse heeft met de Nederlandse justitie, dus gaan we maar naar China. Ook bij de regering Bouterse dient men de attitude van de Chinese machthebbers in geopolitieke zin goed te bestuderen om te kunnen bevatten wat men in Beijing eigenlijk beoogt. China is bezig zichzelf in hoge mate te voorzien van allerhande grondstoffen die ze in zeer onvoldoende mate in eigen land heeft. Dus moeten andere landen gepaaid worden om vervolgens voor die grondstoffen te zorgen. In China is men vooral geïnteresseerd in het tropisch hout. We zullen daarom scheepsladingen met boomstammen richting China moeten blijven exporteren om in de gunst bij de Chinezen te blijven. Ook is Beijing zwaar geïnteresseerd in invloed op het westelijk halfrond, al was het maar om in China vervaardige producten te kunnen afzetten op ons halfrond en andere delen van de wereld. Als dat niet mogelijk is, zal de Chinese industrie op den duur in elkaar zakken wat tot sociale onrust zou kunnen leiden binnen de eigen grenzen. De Chinese regering bestaat niet uit filantropen en men wenst voor de hulp aan Suriname elke cent terug, laat dat heel duidelijk gesteld worden.

Men geeft met de ene hand en met de andere neemt men keihard terug. In wezen is er thans sprake van een Sino-imperialisme naar de arme ontwikkelingslanden in Zuidoost-Azië, het Caribisch gebied, Latijns-Amerika en Afrika toe. Op allerlei manieren is men aan het binnendringen en zijn omkooppraktijken van regeringen aan de orde van de dag. De regering Bouterse verkeert eigenlijk in een isolement bij het rijke westen en is dan ook noodgedwongen de richting van de Volksrepubliek China opgerend. Waar wij heel goed voor moeten oppassen, is dat wij dit land niet geheel opzadelen aan China en dat ons nageslacht de grootste problemen zal krijgen om de soevereinitieit van dit land te behouden. Nu reeds zijn er tekenen dat we ons in de gevarenzone aan het begeven zijn, alleen is men zich op Buitenlandse Zaken daar niet zo bewust van. Welk land laat zijn ministerie van Buitenlanse Zaken een opknapbeurt bezorgen door een buitenlandse mogendheid? Te gek voor woorden eigenlijk. Oplossingen zoeken voor de deviezenproblematiek door middel van het aangaan van dollarswaps is naar onze mening een ad hoc ingreep. Niet anders dan een doekje voor het bloeden. We zullen het geleende toch terug moeten betalen. De regering die de komende vijf jaar moet regeren over dit land, zal moeten bezuinigen en meer geld moeten zien te verdienen uit export en productie. Geld blijven lenen om de verkwisting te kunnen handhaven, brengt ons zeker naar de bliksem. Alsmaar blijven lenen en van Suriname op den duur een vazal maken, daar zitten wij geen van allen op te wachten. De druk van de Chinese invloed wordt nu reeds door velen gevoeld.