Niet alleen de Van ‘t Hogerhuysstraat verkeert in een vreselijke, bijna onbegaanbare staat. Ook de Willem Campagnestraat zit vol diepe gaten en ook hier dient ten spoedigste te worden ingegrepen. We beseffen wel dat de overheid krap bij kas is, maar sommige zaken verdienen prioriteit, om te voorkomen dat de schade niet aanzienlijker wordt.

Niet alleen de kwestie rond de Surinaamse Luchtvaart Maatschappij (SLM), maar de luchtvaartsector als geheel, is een zaak die de aandacht van de nieuwe regering Simons/Rusland heeft. In een vroeg stadium zijn er reeds gesprekken gevoerd met de SLM en belanghebbenden uit de luchtvaartsector.

Zoals de NDP-regering vóór haar, vertrekt ook de VHP-regering met het ondertekenen van ditjes en datjes op het allerlaatste moment. Zoals de VHP-regering vóór haar, treedt de NDP aan, zich bejammerend en beklagend over hoe ongehoord dergelijk gedrag in de blessuretijd wel niet is.

De brede coalitie leidt tot een behoorlijk aantal nieuwkomers in De Nationale Assemblee. Het begrip ‘verkiesbare plek’ blijkt genuanceerd in de politieke werkelijkheid van vandaag. Het zwaargewicht, de olifant in de zaal, is Chandrikapersad Santokhi. De laatste oud-president die bewilligde en zitting nam in het college, heeft zijn zittingstermijn niet afgemaakt. Santokhi zal naar verwachting, het fractievoorzitterschap overnemen van Asiskumar Gajadien, hetgeen een aderlating zal zijn in de zin van financiën en prestige. Het fractievoorzitterschap voor een fractie van de omvang van de VHP, betaalt bijna net zo goed als het presidentschap.

Het lijkt erop dat wij dezelfde les iedere keer opnieuw moeten leren. Mijnbouw is geen honingpot en net zo min een tovermiddel. Het ontginnen van grondstoffen is een handel van kosten en baten, net zoals ieder ander ambacht. De wereldmarktprijzen en de mogelijkheden qua financiering doen niets af aan het feit dat er een plafond is aan de moeite, investeringen en risico’s die men internationaal bereid is te aanvaarden om binnen jouw landsgrenzen actief te zijn in deze branche.

Het spektakel is voorbij. De vlaggen zijn gestreken, de stoelen van het VIP-podium weggehaald. Suriname keert terug naar de rauwe realiteit van alledag. We hebben een nieuwe regering, een nieuwe coalitie en voor het eerst in onze geschiedenis een vrouwelijke president. Op papier een mijlpaal. Maar de doorsnee burger vraagt zich terecht af: en nu? Wat betekent dit concreet voor mijn toekomst, mijn gezin, mijn land?

De macro-economische cijfers vertellen over de periode Santokhi, een vrij duidelijk verhaal. Het IMF-programma was onmisbaar. Zelfs uit onverwachte richtingen wordt nu erkend, dat een tweede IMF-programma op korte termijn, een noodzaak zou kunnen zijn. Er zijn drie behoeften waarin een dergelijk programma voorziet, terwijl Suriname een periode van herstel, behoud en voorbereidingen doormaakt.

 De recente opzegging van het lidmaatschap van de Nationale Partij Suriname (NPS) door Ivan Fernald heeft geleid tot een overweldigende reactie vanuit diverse hoeken van de samenleving. Fernald heeft in een uitgebreide verklaring onderstreept dat zijn besluit niet slechts een persoonlijke kwestie is, maar een signaal dat de interne problemen van de partij dringend om serieuze aandacht vragen.

Begin dit jaar werd governor Maurice Roemer van de Centrale Bank van Suriname, slechts voor één jaar herbenoemd, hetgeen in strijd is met de wettelijke termijn van zeven jaar volgens de Centrale Bankwet 2022. Dit zette meteen een politiek schaakspel in gang, waarbij de NPS, die volgens de samenwerkingsovereenkomst de voordracht voor deze positie in 2026 zou doen, stevig werd gepositioneerd. In het bijzonder op het gebied van Financiën, monetair beleid en economie.

Regering Simons-Rusland zal het ‘Royalty’s Voor Iedereen’ initiatief, de politieke stunt van Santokhi, evalueren. De geloofwaardigheid van alle betrokkenen in de keten heeft moeten inboeten. Juristen en economen waar het er al roerend over eens, namelijk dat royalty’s niet verdiend worden voorafgaand aan ‘First Oil’ en dat het verdelen van geld dat er niet is aan de bevolking als geheel, te midden van een schuldencrisis en een begrotingstekort, onverantwoord tot illegaal is.

Op woensdag 16 juli 2025 werden president Simons en vice-president Rusland tijdens een plechtige bijeenkomst met pracht en praal ingezworen.  De afgelopen dagen werden de media, met name de sociale media, overspoeld met berichten van mensen die zeggen zielsgelukkig te zijn.

De feestelijke stemming tijdens de inauguratie van president Jenny Geerlings-Simons, markeerde een belangrijk symbolisch moment voor Suriname. Maar zoals de president zelf terecht opmerkte, na vandaag begint het echte werk. De uitdagingen zijn groot, en het vertrouwen van de samenleving broos. Toch gloort er hoop aan de horizon, als woorden worden omgezet in concrete daden.

Terwijl de nieuwe ministers aantreden en er teruggeblikt wordt, zullen de rapportcijfers voor het kabinet Santokhi-Brunswijk uiteenlopen. Ook wij hebben regelmatig kritiek geuit op beleidsniveau, op niveau van de functionaris en op persoonlijke keuzes die de werkprestatie beïnvloeden.

President-elect en vicepresident-elect riepen in koor bij hun verkiezing bij acclamatie, dat regeren aanvoelt als een opdracht, niet als een beloning. Dat thema is niet terug te herkennen in de samenstelling van hun kabinet. Het ministerschap is verdeeld als beloning voor allerlei vogels van diverse pluimage, die niet het hoogste vliegen en ook niet het beste zingen.

President Jennifer Geerlings-Simons heeft aantredende regeringsleden gewaarschuwd, niet in haar naam te handelen. Simons heeft hiermee een belangrijk signaal afgegeven aan de nieuwe regering de participerende, politieke partijen in de coalitie en het volk. Het tijdperk van onzichtbare macht en informele opdrachten, moet volgens Simons, tot het verleden behoren.

Volgens Romeo Stienstra, beoogd minister van TCT in het kabinet van Simons, is de benoeming van Raymond Landveld als minister van Transport, Communicatie en Toerisme (TCT) op het eerste gezicht een verstandige keuze. Landveld beschikt over een degelijke academische achtergrond, internationale ervaring, en heeft, voor zover bekend, geen smetten zoals corruptie, cliëntelisme of belangenverstrengeling die in de Surinaamse politiek helaas vaak voorkomen.

Het is een slepende gewoonte in het nadeel van het land geworden, om bij vertrek door politici, zelfs de deurknop weg te dragen. Het moment dat politiek machtsbehoud buiten bereik raakte, begon in het verleden de zelfverrijking nieuwe vormen aan te nemen. De partij van de nieuwe president nam daar het voortouw in. 2020 is nog vers genoeg in het geheugen om te herinneren hoe er huisgehouden is.

 Er worden internationaal allerlei schaduwspelletjes gespeeld, wanneer het gaat om ons geliefd Suriname. Niet alleen de manier waarop de geopolitieke caroussel ronddraait, maar het moment dat de paardjes kiezen om te hobbelen, is interessant. Marco Rubio, de minister van Buitenlandse Zaken van de Verenigde Staten onder president Trump, waarschuwde ons voor de risico’s van China’s invloed.

 Newmont heeft bekendgemaakt dat sinds 2021, de goudproductie van de Merian operaties met 48 procent is afgenomen, terwijl de kosten met 50 procent gestegen zijn. Een beetje rekenwerk leert ons dat qua investering en winstgevendheid, er nog maar een kwart overblijft ten opzichte van het gouden verleden. In de bekendmaking kan het schrappen van banen misschien de aandacht trekken, maar het kenmerkende is eerder het benoemen van de langetermijnduurzaamheid van de mijn.

De waarschuwing van voormalig financiënminister Stanley Raghoebarsing is duidelijk: de regering moet afblijven van de internationale reserves. En terecht. Jaren achtereen heeft Suriname zich uit een financieel moeras moeten werken. Van een negatieve nettoreserve in 2020 van USD 154 miljoen naar een positief saldo van USD 555 miljoen.

De berichten en beelden over de situatie in Huize Ashiana zijn pijnlijk en beschamend. Niet omdat ze nieuw zijn, maar omdat we ze al te lang normaal zijn gaan vinden. Het grootste verzorgingstehuis van Suriname, waar honderden ouderen hun laatste jaren doorbrengen, bevindt zich in een staat die mensonwaardig is. Gebrekkige hygiëne, tekort aan personeel, vervallen infrastructuur en een sfeer die eerder aan verwaarlozing dan aan verzorging doet denken.