Parkeren hoe het hoort, dat schijnt men maar niet te willen respecteren, noch accepteren. Aan de Waterkant nabij de Centrale Bank, is er een parkeerstrook aangelegd om bezoekers en personeel van de Moederbank te kunnen accommoderen.

“25 november Sranan kis wan pikin. Fa nen? Fa nen? Srefidensi now” zo zong Lieve Hugo, King of Kaseko, voor de komende onafhankelijkheid van Suriname. Hij heeft het moment niet meegemaakt. Hij overleed op 15 november 1975 in Amsterdam. Het was de bedoeling dat hij zou zingen de eerste keer dat de Surinaamse vlag gehesen zou worden. Dat ging niet door. Hij werd een week voor Srefidensi in Suriname begraven.

Hoe verleidelijk de vergelijking met Noorwegen ook is, er zijn grote verschillen die het onmogelijk maken om hun succesverhaal één-op-één te kopiëren. Noorwegen kon zijn welvaartsmodel bouwen vanuit een unieke geografische en geopolitieke positie. Het land ligt strategisch in Noord-Europa, op bevoorradingsroutes die voor het Westen van belang waren in de context van de Koude Oorlog. Als lid van de NAVO genoot Noorwegen veiligheid, stabiliteit en politieke continuïteit, terwijl zijn relaties met buurlanden al decennialang vreedzaam en coöperatief waren. Suriname bevindt zich in een heel andere realiteit.

Steeds vaker raken jongeren betrokken bij criminaliteit. Het gaat niet alleen om geweld of berovingen, maar ook om digitale fraude en andere strafbare feiten. Onlangs werden twee zeventienjarigen aangehouden, nadat ze via sociale media een telefoon verkochten en de koper vervolgens van datzelfde toestel beroofden. Wat gaat er hier grandioos mis?

De recente onthulling dat het ministerie van Justitie en Politie een openstaande schuld van ruim SRD 310 miljoen heeft bij leveranciers, waarmee ook de levering van nieuwe brandweeruitrusting wordt vertraagd, legt opnieuw de kwetsbare staat van onze openbare veiligheidsdiensten bloot. De brandweer, die dagelijks risico’s trotseert om levens en eigendommen te redden, werkt volgens minister Harish Monorath onder omstandigheden, die hij zelf “verouderd” noemt.

De recente uitspraken van VHP-assembleelid Mahinder Jogi over het leiderschap van Chan Santokhi, klinken misschien als een nuchtere analyse van de verkiezingsnederlaag, maar tussen de regels door gelezen betreft het ook een politieke afrekening. Jogi probeert het niet te verbergen, de bundeling van partijen tegen de VHP, was volgens hem niet alleen een afwijzing van de partij,

Het lijkt haast een gewoonte te zijn geworden in dit land, dienstverleners moeten eerst protesteren voordat zij krijgen waar ze recht op hebben. Deze keer zijn het de bus- en boothouders die diensten leveren aan het Nationaal Vervoersbedrijf (NVB). Ze hebben recent nog een prikactie gevoerd omdat hun betalingen al maanden uitblijven. Maar zij zijn niet de enigen. Inmiddels is door de president beloofd dat er spoedig een oplossing komt voor hen.

De minister van JusPol heeft onlangs verklaard, dat de hulp van de samenleving en de media nodig is voor het terugdringen van gewelddadig gedrag in de samenleving. De oproep van de JusPol-minister aan de samenleving en mediabedrijven om “mee te helpen aan het garanderen van veiligheid” klinkt op het eerste gehoor redelijk. Hij stelt dat televisie, muziek en social media een directe invloed kunnen hebben op het gedrag van jongeren en volwassenen.

Heel Suriname heeft de beelden gezien van de man die afgelopen vrijdag werd neergeschoten bij een drive-by shooting aan de Emielaan. Op verschillende filmpjes is te zien hoe hij zwaargewond op de grond ligt, achter zijn voertuig. Een vrouw stond erbij en filmde. In plaats van te helpen, hield ze haar telefoon omhoog. Binnen enkele minuten circuleerden de beelden massaal op sociale media en via WhatsApp, alsof het ging om een scène uit een film, niet om een mens in nood.

Bedrijf na bedrijf komt in opspraak. Het “QST” lijkt behoorlijke bijval te krijgen vanuit de politie, het Openbaar Ministerie en de pers, in het opblazen van schandaal na schandaal. Niet in de laatste plaats om politieke rekeningen te vereffenen en de anti-corruptie strijdbijl heldhaftig rond te zwaaien.

Het ontslag van Mark Goede bij SOL Suriname N.V. benadrukt wederom iets wat in Suriname zelden openlijk wordt besproken: de integriteitscrisis binnen de private sector. Terwijl de publieke opinie vaak de pijlen richt op politiek en overheid, blijkt de schaduw van corruptie net zo goed te hangen boven de bedrijven die zichzelf graag profileren als dragers van internationale standaarden en ethische bedrijfsvoering.

Een NDP-president ontvangt met Oranje voorwerk binnenkort het Nederlandse Koningshuis. Rasechte NDP’ers hinken op twee gedachten. De legitimiteit van hun coalitie is een hai-kis-ie-moi naar de VHP, naar Ramdin en naar het argument van Santokhiaans exceptionalisme. Maar het riekt ook naar kolonialiteit, en de PALU en dergelijke PNR-erfgenamen streven de volkspartij van links voorbij.

VHP dissident Moertabat keert de partij vanuit zijn functie als hoofdbestuurslid resoluut de rug toe. Hij bevestigt dat slechts een kleine groep de touwtjes in handen heeft. De VHP bevindt zich op een dieptepunt, met name omdat de partij weet dat Moertabat niet geheel ongelijk heeft.

Kwik is als de glimlach van vooruitgang met de adem van vergif. Je ziet het niet, je ruikt het niet, maar het kruipt overal, in water, lucht, bladeren, en uiteindelijk in mensen. Wat zich nu in Nigeria afspeelt, weerspiegelt wat Suriname al jaren onder ogen weigert te zien: dat onze goudhonger niet alleen bossen verteert, maar ook levens vergiftigt.

De staat Suriname heeft geadverteerd een bod te doen op iets minder dan USD 700 miljoen aan obligaties, inclusief de achterstallige rente. Het geheel zal de staat een slordige miljard USD kunnen kosten, als de markt erop reageert. Het zal de staat op lange termijn het nodige besparen en opleveren, omdat toekomstige rente bespaard wordt, obligatiehouders met hun handen van onze grondstoffen af zullen moeten blijven en de internationale kapitaalmarkt het signaal krijgt dat Suriname haar verplichtingen nakomt.

Mahinder Jogi is nog nooit een open deur tegengekomen die hij niet wilde intrappen en spreekt dus – zoals gebruikelijk – uit wat iedereen weet, in de meest klare taal mogelijk: het leiderschap van Santokhi staat ‘ter discussie’ in de samenleving en in de partij. Zoals bekend heeft Santokhi het hoofd gebogen voor Gajadien als het om de DNA-fractie aankomt.

Het duo Santokhi-Ramdin en de noodzaak tot steun van het IMF, de IDB en de Wereldbank hebben Suriname en haar instituten onbedoeld voorzien van een reeks aan veiligheidskleppen voor democratie, internationale samenwerking en sterkere instituten.

De grasbrand bij de oude vuilstortplaats aan de Charlesburgweg, liep eergisteren volledig uit de hand. Wat begon als een kleine vuurhaard, veranderde in korte tijd in een dikke, verstikkende rookwolk, die de omgeving in nevel hulde. De reden dat het bijna uit de hand liep, was dat de brandweer aanvankelijk niet uitrukte. Niet uit nalatigheid, maar uit protest.

In de aanloop naar vijftig jaar staatkundige onafhankelijkheid, is vooruitblikken minstens zo belangrijk als terugblikken. Hoewel wij in Suriname de houdbaarheidsdatum van politieke leiders ernstig overdrijven, zijn we zelfs grotendeels toe aan minstens de tweede generatie aan leiders, sedert de onafhankelijkheid. Het voormalig moederland, heeft al drie of vier generaties aan politieke leiders versleten, sinds Den Uyl zijn handtekening zette onder de toescheidingsovereenkomst in 1975.

Het Quick Scan Team is een succesvol sensatieinstrument gebleken. Zonder een wettelijke basis, een helder mandaat, een plaats in het organogram, of rechtspersoonlijkheid, zijn zichtbare en onzichtbare partijpolitici driftig aan het lezen en publiceren zodra men rood vlees tegenkomt. Context, hoor en wederhoor betekenen niets voor de verantwoordelijken.