De collegialiteit tussen de jarige Brunswijk, de NDP-delegatie en oud-president Santokhi, was een sociale mediasensatie. Te midden van schijnbare politieke spanningen en coalitieonrust zaten NDP-exponenten in een kringetje rond de jarige, zoals ze decennialang met Bouterse hebben kunnen oefenen. Politiek theater komt met politieke schijnvertoningen en de vraag is, welk gedeelte theater is:

Het Surinaamse onderwijssysteem is opnieuw het middelpunt van discussie. Niet alleen ouders, maar ook onderwijsprofessionals slaan alarm over de richting waarin het onderwijs zich ontwikkelt. Wat voor beleidsmakers wellicht een hervorming of modernisering lijkt,

De discussie over koopkrachtmaatregelen laat opnieuw zien, hoe kwetsbaar veel huishoudens zijn. Terwijl de prijzen van basisproducten blijven stijgen, probeert de overheid de druk te verlichten met tijdelijke sociale maatregelen. Maar lossen deze maatregelen, het probleem radicaal op? De voorzitter van Stichting Wan Okasi, Aniel Koendjbiharie, zei het al, het is vrijwel onmogelijk, om met het huidige bedrag rond te komen.

De aangekondigde sluiting van Stabroek News, een van de oudste particuliere kranten van Guyana, markeert het einde van een belangrijk hoofdstuk in de geschiedenis van onafhankelijke journalistiek in de regio. Na bijna vier decennia verschijnt op 14 maart 2026, de laatste gedrukte editie, zo meldde Kaieteur News. De krant, opgericht in 1986 door David en Doreen de Caires, stond decennialang bekend om zijn kritische en onafhankelijke berichtgeving.

De grote drukte bij de Stichting Volkshuisvesting Suriname deze week, laat zien hoe diep de woningcrisis in Suriname werkelijk is. Aanleiding was een nepbericht op sociale media, waarin werd gesteld dat mensen zich konden registreren voor een woning.

De uitspraak van Poetini Atompai, lid van De Nationale Assemblee namens de NPS, dat politici er bewust voor kiezen geen scholen te bouwen, omdat een goed opgeleid volk andere politieke keuzes zal kunnen maken, klinkt op het eerste gezicht schokkend. Toch raakt zijn stelling een ernstige zenuw binnen de Surinaamse samenleving. Maar de kernvraag is misschien nog confronterender, zijn we als samenleving dom, of maken we simpelweg verkeerde politieke keuzes? Het is verleidelijk de schuld volledig bij politici te leggen.

Het imago van het Korps Politie Suriname staat al geruime tijd onder zware druk. Dat werd opnieuw overduidelijk tijdens de recente bevordering van bijna zeshonderd politiefunctionarissen. De voorzitter van de Surinaamse Politiebond zei daarbij dat de burger de politie nog maar nauwelijks als zijn beste kameraad beschouwt.

Tot onze grote verbazing is men na ruim zeven maanden regering Simons-Rusland, bezig op slinkse wijze via een zogeheten accreditatie fromu, de vrije media, die de regering op vermeende wijze onvriendelijk gezind zou zijn, het werk te bemoeilijken of onmogelijk te maken. De accreditatie zou inhouden dat degenen die geen lid zijn van de Vereniging van Journalisten, SVJ, niet als geaccrediteerd mediawerker kunnen worden beschouwd en dus op bepaalde evenementen van de huidige overheid, geen toegang kunnen krijgen.

In de avond van 9 december 1982, kwam de bevelhebber van het Nationaal Leger, Desi Bouterse, op de televisie en gaf zijn verklaring over hetgeen zich de vorige dag had voorgedaan en wel met betrekking tot de dood van veertien Surinamers en een persoon met de Nederlandse nationaliteit.

De huidige president verklaarde onlangs tijdens haar persconferentie, dat zij “signalen” krijgt dat het misschien een beetje beter gaat met de Surinaamse Luchtvaartmaatschappij. Dat er reden is voor enige hoop. Maar wat die hoopvolle signalen precies zijn, wilde zij niet delen. En dat is precies waar het probleem opnieuw zichtbaar wordt.

Assembleelid Mahinder Jogi slaat de spijker op de kop, wanneer hij de buitenlandse reizen van president Simons vergelijkt met haar aanwezigheid in DNA. Dit geldt overigens niet alleen voor haar. Zoals haar eigen vicepresident ter verdediging van zijn eigen reisgedrag gezegd heeft, is vrijwel het gehele regeerteam al op dienstreis geweest. Het eerste regeerjaar is nog niet eens achter de rug.

Wonen in een democratie betekent leven met de bereidheid tot verbeteringen. De bereidheid tot het stellen van vragen over het systeem en het bespreekbaar maken van aanpassingen aan dat systeem. Het benoemingsbeleid in Suriname is onder deze regering, en de regering daarvoor, en de regering daarvoor – al sinds jaar en dag – een achillespees geweest van zelfs de beste bestuurders.

De olieprijs brak deze week voor het eerst in bijna vier jaar door de grens van 100 dollar per vat, een directe reactie op de escalatie van het conflict rond Iran en de benoeming van ayatollah Mojtaba Khamenei als nieuwe hoogste leider van dat land. Deze stijging is niet zomaar een statistiek op de financiële pagina’s; in Suriname betekent het hogere kosten bij de pomp, een zwaardere druk op de begroting en voelbare lasten voor gezinnen en bedrijven.

De Centrale Bank van Suriname heeft offshore olie, investeringen, activiteiten en statistieken, met terugwerkende kracht in berekeningen, losgelaten op 2021 tot en met 2025 en het beeld is schokkend. Een klap voor de totale externe schuldpositie en een klap voor de importdekking rollen hieruit voort.

Keerpunt plaatst voor de zoveelste keer deze foto van het cachot in het complex van Fort Zeelandia, in de volksmond meer bekend als ‘devil’.  Op de vorige foto’s, die ook in Keerpunt verschenen, was het rechtergedeelte van het dak van ‘devil’ al ingestort.

Op 16 maart 2026 bestaat het Staatsziekenfonds (SZF) 45 jaar. Er zijn weinig redenen voor een feeststemming. De directeur werd enkele dagen geleden op non-actief gesteld vanwege duistere handelingen. De organisatie blijkt bijzonder corruptiegevoelig te zijn.

Aan de oostzijde van het Presidentieel Paleis en wel voor de haag langs de weg, liggen deze lantaarnpalen inclusief lampen, al enige tijd op een onbewaakte wijze. Hoorde allemaal bij de verlichting van het Onafhankelijkheidsplein. We nemen niet aan, dat ze daar gereed liggen, om door dieven weggedragen te worden. Maar het kan nimmer zo zijn dat men nog bruikbaar staatsbezit, zomaar achteloos en onbewaakt, deponeert en dat voor niet korte tijd. 

In Suriname lijkt het vertrouwen van burgers in de politiek met de dag af te nemen. Elke keer wanneer er berichten naar buiten komen over vermeende onregelmatigheden binnen staatsbedrijven of instellingen waar politieke benoemingen de boventoon voeren, wordt dat vertrouwen verder uitgehold. Voor veel burgers voelt het alsof hetzelfde patroon zich blijft herhalen: politieke loyaliteit wordt beloond met invloedrijke functies, en wanneer het misgaat, betaalt uiteindelijk de samenleving het gelag. Staatsbedrijven horen het algemeen belang te dienen.

De recente beelden van een hardhandige arrestatie door politieagenten, die op sociale media circuleerden, hebben opnieuw de discussie doen oplaaien over het veiligheidsbeleid in Suriname. Terwijl de samenleving vragen stelt over het hardhandig politieoptreden, stelt de minister van Justitie en Politie, Harish Monorath, op dezelfde voet verder te gaan. ‘’Het beleid van een harde aanpak tegen criminaliteit, zal onder geen beding worden aangepast’’

Op 19 april van dit jaar is het precies 71 jaar geleden dat op het Kerkplein in onze hoofdstad, het borstbeeld van Simon Bolivar, de grote bevrijder van Venezuela, Colombia, Bolivia, Ecuador, Peru en Panama, werd onthuld. Elk jaar worden er op 5 juli, de onafhankelijkheidsdag van Venezuela, kransen gelegd bij het borstbeeld van deze man. De man die door strijd en oorlog de Spaanse kolonisators uit de voormelde landen wist te verdrijven. In 1955, dus nu 71 jaar geleden, werd op initiatief en verzoek van de Eenheidsfrontregering onder leiding van Johan Ferrier,

Acht maanden. Slechts acht maanden en het patroon ligt alweer open en bloot op tafel. De minister van Financiën wijst op stijgende internationale reserves als bewijs dat het economisch beleid zogenaamd werkt. Voor veel naïeve burgers klinkt dat geruststellend. Meer reserves betekent toch stabiliteit zou men denken? Technisch gezien klopt het verhaal. Volgens internationale regels mogen buitenlandse valuta die vrij beschikbaar zijn bij de Centrale Bank, worden meegeteld als internationale reserves. Ook wanneer die dollars afkomstig zijn van een keiharde lening.