Menigeen vindt het afkeurenswaardig als je zelfs onbevooroordeeld informeert naar onbekende gegevens, waar eenieder recht op heeft. Dat zou niet mogen in een democratische rechtsstaat. Ook niet in een land waar mensenrechten moeten worden geëerbiedigd. En dat is bovendien zowel psychologisch, educatief, maatschappelijk als moreel op zijn minst onverantwoordelijk. De slavernij, het kolonialisme en de dictatuur zijn voorbij.

Het numerus fixus-systeem voor de toelating tot de medische faculteit van Suriname en de toewijzing van de beperkte studieplekken, zijn in De Nationale Assemblee (DNA) ter discussie gesteld. Dat heeft geleid tot het maatschappelijke debat waaraan ik nu bijdraag. De directe aanleiding voor de discussie is het ogenschijnlijke verschijnsel dat overwegend één bepaalde bevolkingsgroep wordt toegelaten tot de medische faculteit.

De verwachtingen waren hoog gespannen toen in 2020 de regering-Santokhi versneld de macht overnam van de regering-Bouterse. Suriname stond financieel aan de afgrond, de ambtenarensalarissen konden niet meer worden betaald. Het bestuurlijke apparaat functioneerde gebrekkig, want Baas Bouta besloot over alles.

Op 9 augustus 1890 begon een reis die niemand kon voorzien. Een eerste groep Javanen vertrok van hun dorp in Midden- of Oost-Java naar de verre kolonie Suriname. Wat begon als een tijdelijk contract, werd een blijvende vestiging. Gedurende bijna vijftig jaar kwamen tienduizenden Javanen naar Suriname – eerst als contractarbeiders, later ook als vrije immigranten.

Hij (Allah) vroeg: “Wat belemmerde jou je neer te knielen, toen Ik het jou beval?” Hij zei: “Ik ben beter dan hem (Adam); U hebt mij uit vuur geschapen terwijl U hem uit aarde hebt geschapen.’’

Terwijl ik vijf dagen na de overdracht van het ministerie van Volksgezondheid zit te genieten van onze mooie natuur in ons malaria-vrij Suriname, word ik verrast door een officieel persbericht van het ministerie van Volksgezondheid, Arbeid en Welzijn, waarin het resultaat van een interne bespreking tussen de minister en het personeel van het hoofdkantoor wordt gepubliceerd.

In het Surinaams Juristenblad 2025 nummer 1, is een interessant artikel gepubliceerd van de heer Marc Banneberg, getiteld: ‘Kan de rechter worden ingeroepen om afdracht van pensioenpremies af te dwingen en zo ja, door wie en op welke gronden?’. Onderstaand wordt de essentie van het artikel weergegeven.

De ondertekening van het productiedelingscontract (PSC) voor Blok 66 tussen Staatsolie, Petronas en Paradise Oil Company op 17 juni 2025 is ongetwijfeld een mijlpaal. Voorstanders zien er opnieuw een bevestiging in van Surinames potentieel als olieproducent.

Terwijl de gemiddelde Surinamer worstelt om de eindjes aan elkaar te knopen, worstelt onze regering blijkbaar met iets heel anders: hoe ze in vredesnaam nog meer miljoenen kan uitgeven zonder zich ook maar een seconde te verantwoorden. Het is een waar kunstwerk geworden, dat ‘besturen’ door missive. En wat voor missives! Geen missive voor prijsverlagingen, geen missive voor loonsverhogingen, geen missive voor verlichting van het volk.

Het is weer zover. De verkiezingen zijn achter de rug, de voorlopige resultaten druppelen binnen, en het politieke spelletje “Wie pakt wat?” is alweer begonnen. Maar laten we eerlijk zijn: Suriname is geen poppenkast, en de burgers zijn geen toeschouwers van een toneelstuk vol zelfzucht en spektakel.

Er schijnt nu een nieuwe peiling te zijn en heel de NDP is in euforie want volgens meneer Dikke Duim van de firma Natte Vingers zal NDP de winnaar zijn op 25 mei. Plotseling geloven de NDPers alle methodes en onderzoek van de firma. Het gaat om Bluedot Insights uit Jamaica in opdracht van Times of Suriname. Is er iemand die Times of Suriname heeft aangestuurd?

De NDP geeft nu ook zelf toe dat de financiële ravage die zij had aangericht, leidde tot beperkingen in het kunnen besturen van het land. De ravage was groter dan alleen de geregistreerde schulden/leningen bij het Bureau voor de Staatsschuld (straks meer daarover).

Wij leven in een rechteloze staat, een marionettentheater. Hierin zijn verscheidene poppenspelers criminelen. Samen met het kapitaal hebben deze poppenspelers het Openbaar Ministerie en de rechterlijke macht al 50 jaren lang aan de touwtjes. Vandaar dat Suriname zienderogen achteruitgaat. Dus zie je de poppen aan het dansen. Was dat niet het geval, dan was Suriname een goed ontwikkeld land. Daarvoor konden de miljarden aan US-dollars, die niet in de zakken van het volk terechtkwamen, gebruikt worden.

De oppositie lijkt helemaal van slag te zijn door de peiling van Maurice de Hond en Carlos Durham puur en enkel alleen omdat de uitkomst hun niet bevalt. In plaats van dieper naar de resultaten te kijken, vluchten zij allemaal in de klassieke houding, namelijk vermoordt de boodschapper, omdat de boodschap niet bevalt. Alle soorten van karaktermoord zijn in wer-king gezet. Zelfs ordinaire leugens zijn verteld, zoals dat Oostburg zelf contact maakte met Maurice de Hond en die hem vertelde, dat hij het onderzoek niet gedaan had. De leugen maakte de oppositie eventjes heel blij, maar dat was van korte duur.

De Vereniging  van Economisten in Suriname (VES), heeft door middel van insinuatie, een  platvloers,  ongegrond, ondankbaar en maatschappelijk zeer onverantwoord (lees: giftig) signaal willen geven richting onze schaarse medisch specialisten die nog niet zijn vertrokken; die ervoor gekozen hebben om dagelijks onder hoge stress en zeer uitdagende (werk)omstandigheden, op dat ene cruciale moment tussen leven en dood, ons leven te willen redden met onder andere risico’s voor eigen leven en privé.

Srefidensi staat voor een Surinaamse samenleving die zich van generatie op generatie continueert in de wereld.  Een dominant, overkoepelend, samenbindend waardensysteem, dat aanvaard wordt door alle groepen, is een voorwaarde voor een levensvatbare,  functionerende plurale samenleving  –  een  samenleving die zich als culturele, historische en geografische entiteit handhaaft.

De politieke keukens van het land draaien op volle toeren.   Sommige keukens lijken op gaarkeukens.  Andere hebben de ambiance van een straatstand of een ondro hoso affaire.   Ik merkte weinig verschil tussen de soepjes die ik hier en daar heb geproefd, of het nu was uit een groot vat van een gaarkeuken of uit een potje op een gasstelletje van een ondrohoso partijtje. Het was allemaal dezelfde ala kondre soep.