De koepel op het torengebouw aan de Tamarinde-laan annex Onafhankelijkheidsplein, verkeert in steeds slechtere staat, nadat hij enkele jaren geleden van zijn koperen dakbedekking werd beroofd. Door dit enorme gat in de dakbedekking, is het niet ondenkbaar dat dit historische monument aanmerkelijke waterschade heeft ondergaan.

De VHP-fractie verliet de vergaderzaal van DNA. Het lid Kishan Ramsukul kreeg geen spreekrecht. Hij stond op de lijst en was in het gebouw. Asiskumar Gajadien (VHP) vroeg een korte schorsing. Hij stelde dat het Reglement van Orde het spreekrecht beschermt. Het ontnemen van het woord mag alleen bij afwijking van het onderwerp of bij verstoring van de orde. Een korte schorsing voor een aanwezig lid is volgens hem, normaal gebruik.

De Surinaamse politiek bevat al jaren een opvallend verschijnsel, een politicus kan vandaag fel wijzen op fouten van de vorige regering, terwijl diezelfde politicus voorheen deel uitmaakte van het bestuur, dat nu wordt bekritiseerd. Zodra de politieke positie verandert, lijkt soms ook de herinnering aan de eigen verantwoordelijkheid te verdwijnen. Dat roept een heleboel vragen op.

Suriname heeft de Tier 1-status behouden in het Trafficking in Persons (TIP)-Report van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken. Hoewel deze beoordeling wijst op inspanningen bij de bestrijding van mensenhandel, laten recente zaken die door de politie en het Openbaar Ministerie zijn behandeld, zien dat de problematiek aandacht blijft vragen.

Het borrelt in de NDP. Binnen de partij heerst sinds de voortvluchtigheid van Bouterse, en zeker na diens overlijden, een diepe verdeeldheid. Oudgedienden staan recht tegenover elkaar en touwtrekken om macht en invloed. Zo uitte Ramon Abrahams openlijk zware kritiek op de huidige gang van zaken. Hij vindt dat de erfenis van Desi Bouterse wordt verwaarloosd.

De toenemende druk rond de ordening van de goudsector in Suriname, begint steeds meer het karakter van een gerichte politieke strategie te krijgen. Terwijl het staatsbelang formeel voorop wordt gesteld, ontstaat onmiskenbaar de indruk dat de overige coalitiepartijen, de ABOP stapsgewijs politiek vleugellam aan het maken zijn. Door de schijnwerpers en het handhavingsbeleid onafgebroken op de belangen en concessies van de familie Brunswijk en haar achterban in het binnenland te richten, wordt de partij klemgezet.

Suriname moet vóór de volgende evaluatieronde van de Caribbean Financial Action Task Force (CFATF) aantonen, dat het land witwassen, terrorismefinanciering en proliferatiefinanciering effectief bestrijdt. De vraag is, hoe de overheid de resterende werkzaamheden organiseert, de beschikbare middelen inzet en de uitvoering controleert.

In Suriname begint de ongelijkheid al op jonge leeftijd. Niet ieder kind krijgt dezelfde mogelijkheid om goed onderwijs te volgen en zich voor te bereiden op een vervolgopleiding en de arbeidsmarkt. Dat verschil heeft niet alleen te maken met de financiële situatie van gezinnen, maar ook met de mate waarin het onderwijssysteem in staat is, kinderen daadwerkelijk en regelmatig onderwijs te bieden.

Het is inmiddels een jaarlijks terugkerend patroon, namelijk het ontstaan van ontevredenheid, er volgen gesprekken, er worden afspraken gemaakt en uiteindelijk komt het openbaar vervoer, opnieuw stil te liggen. De bushouders voeren actie, reizigers zoeken naar alternatieven en de overheid probeert de situatie achteraf op te lossen. Maar wanneer leert het ministerie van Transport, Communicatie en Toerisme (TCT) eindelijk van deze herhaling?

De brandweerpost te Nieuw-Amsterdam zou al maanden niet meer beschikken over een inzetbaar voertuig. Dat blijkt uit een Facebook-bericht met een foto van de post, gedateerd 4 oktober 2026. Volgens het bericht, verkeert het wagenpark van het Korps Brandweer Suriname, momenteel in een slechte staat en zou de situatie in het verleden, beter zijn geweest.

De verkoop van kavels in verschillende delen van Suriname, neemt toe. Van Paramaribo-Noord en -Zuid tot Wanica en Commewijne, verschijnen diverse woningbouwprojecten en worden nieuwe woongebieden ontwikkeld. Op zichzelf is dat een teken van ontwikkeling.

Suriname wil zich in 2027 beter voorbereiden op mogelijke incidenten in de offshore-oliesector. In het Financieel Jaarplan wordt rampenparaatheid bij olie-incidenten expliciet als prioriteit genoemd. Veiligheids-, milieu- en kwaliteitsstandaarden moeten worden aangescherpt en de controle daarop moet worden versterkt. Dat zijn mooie woorden, maar voordat Suriname zich voorbereidt op een olieramp op zee, is een andere vraag minstens zo relevant:

In Suriname maakt men zich nog schuldig sommige bezittingen te koppelen aan status. Wanneer iemand een nieuwe auto koopt, een huis bouwt, of met de nieuwste telefoon rondloopt, wordt al snel gezegd: ‘Met die gaat het goed.’ Maar weten we dat eigenlijk wel? De meeste dingen die gekoppeld worden aan status, zijn geen luxe meer. Iemand die een auto aanschaft, geen SUV, hoeft niet rijk te zijn.

Jaren achtereeen wordt jongeren verteld, dat een diploma de sleutel is tot een betere toekomst. Ouders sparen, kinderen studeren en jongeren besteden jaren van hun jeugd aan een opleiding met de verwachting, dat er daarna een passende baan voor hen ter beschikking is. Maar wat gebeurt er wanneer dat diploma eenmaal is behaald? Dan begint voor velen pas de echte frustratie.

Een NDP-voorzitter op een NPS-podium. Een jaarrede volledig in lijn met de regeervisie van Chandrikapersad Santokhi. Een sober temperament dat doet denken aan Ronald Venetiaan, “nie-waar?”

President Simons wil een deel van de olie-inkomsten inzetten voor huisvesting en zorg, zodat expats Surinamers niet verdringen op de woningmarkt. Dat uitgangspunt is een politieke realiteit, want de komst van nieuwe welvaart mag niet betekenen dat de eigen bevolking wordt weggedrukt. Zeker niet met twee partijen die vanwege hun visie op sociale huisvesting regeermacht verkregen hebben.

Recentelijk las ik Carlo Jadnanansinghs recensie van een bijdrage van Hugo Fernandes Mendes (HFM) in het Surinaams Juristenblad.  Daarin worden als gebreken van de grondwet onder andere aangehaald: ‘Anders dan in 1975 was er geen gekozen parlement en dus geen parlementair debat. Ook ontbrak een MvT … [en] … Zo ontbreekt een regeling voor tussentijdse ontbinding van DNA’.

Nog voordat een onderzoek is afgerond, heeft men op het internet vaak al een oordeel uitgesproken. Een filmpje verschijnt op Facebook, of een bericht wordt doorgestuurd via WhatsApp en binnen enkele minuten hebben tientallen, soms wel honderden hun mening klaar. Mensen wachten tegenwoordig niet eens meer op officiele verklaringen.

 Een formulier invullen, een afspraak maken, een rekening betalen of informatie opvragen, schijnt nu de norm te zijn geworden. Steeds meer zaken kunnen tegenwoordig met een smart phone worden geregeld. Dat klinkt als vooruitgang en dat is het ook. Maar er is één vraag die we te weinig stellen: kan iedereen eigenlijk wel meekomen? In de directe omgeving merken velen dat de iets ouderen, deze verandering niet altijd kunnen bijbenen.

De komende jaren zal Suriname niet alleen meer olie produceren, maar ook een grotere vraag naar personeel krijgen. De Wereldbank verwacht richting 2030 meer dan 15.000 nieuwe of veranderde functies in olie en gas, toerisme en agribusiness. Tegelijkertijd blijkt uit het rapport Jobs and Skills Radar 2030 dat Suriname onvoldoende mensen opleidt die voor deze functies direct inzetbaar zijn.