De veiligheid van de samenleving behoort tot de belangrijkste verantwoordelijkheden van de overheid. Wanneer burgers dagelijks worden geconfronteerd met roofovervallen, moorden, berovingen en andere halsdelicten, mogen zij verwachten, dat hun volksvertegenwoordigers de ernst van de situatie begrijpen en zich actief inzetten voor oplossingen.
En daar is de houding van een deel van De Nationale Assemblée (DNA) tijdens de bijzondere interpellatievergadering over de veiligheid afgelopen vrijdag, zo teleurstellend. Terwijl de samenleving zich zorgen maakt over de toenemende onveiligheid, bleek de belangstelling vanuit het parlement bijzonder gering. Slechts een beperkt aantal assembleeleden was aanwezig. Nog opmerkelijker was dat enkele parlementariërs vertrokken, toen de regering aan de beantwoording van de vragen be-gon. Twee anderen verlieten de vergadering zelfs voordat de regering haar standpunt kon toelichten.
Wat zegt dat over de prioriteiten van onze volksvertegenwoordigers?
Een vergadering die speciaal wordt belegd om een kwestie te bespreken die rechtstreeks in verband staat met het dagelijks le-ven en de veiligheid van burgers, verdient toch de volledige aandacht van het parlement?
Dit is geen onbelangrijk agendapunt, dat zonder gevolgen kan worden doorgeschoven. Het gaat om mensen die dagelijks hun huis verlaten en zich afvrage,n of zij veilig zullen terugkeren. Het gaat om ondernemers die vrezen voor een gewapende overval, gezinnen die slachtoffer worden van geweld en burgers die het vertrouwen in de bescherming van hun eigen veiligheid verliezen.
Volksvertegenwoordigers worden gekozen om de belangen van de samenleving te behartigen.

Dat mandaat houdt niet op, wanneer een vergadering lang duurt, wanneer de antwoorden van de regering tegenvallen, of wanneer er andere verplichtingen op de agenda staan.
Juist op momenten waarop de samenleving dringend om aandacht vraagt, moet blijken, wie zijn verantwoordelijkheid serieus neemt. Het is dan ook niet vreemd, dat het vertrouwen in de politiek steeds verder achteruit gaat.
Wanneer parlementariërs onvoldoende betrokkenheid tonen bij een onderwerp dat zoveel mensen raakt, geven zij de samenleving zelf redenen om vraagtekens te plaatsen bij hun functioneren. Het beeld van politici die vooral met zichzelf en hun eigen belangen bezig zijn, wordt op die manier alleen maar versterkt.
Natuurlijk lost de aanwezigheid van alle assembleeleden de criminaliteitsproblemen, niet automatisch op. Maar betrokkenheid, controle en politieke druk, zijn wel noodzakelijke voorwaarden om de regering tot concrete maatregelen te bewegen.
Wie afwezig is of voortijdig vertrekt, laat een belangrijk deel van die verantwoordelijkheid liggen.
De samenleving kijkt mee en vergeet niet hoe haar vertegenwoordigers zich gedragen op momenten waarop het er werkelijk toe doet.
Bij de volgende verkiezingen zullen burgers opnieuw de gelegenheid krijgen, hun oordeel te geven. Wie vandaag geen tijd lijkt te hebben voor de veiligheid van het volk, moet niet verbaasd zijn wanneer het volk morgen geen vertrouwen meer in hem of haar heeft.

