Onderwijsminister Dirk Currie is de zondebok geworden van een crisis die veel dieper reikt dan zijn ministerschap. Op 1 oktober moest hij de schoolstart verdedigen, terwijl bonden ouders opriepen, hun kinderen thuis te houden, Atompai publiekelijk het voorzitterschap van de onderwijscommissie neerlegde en kritiek via Facebook en columns, op hem afkwam. Currie werkt onder immense druk: een erfenis van jarenlange tekorten, beperkte middelen en de verwachting dat hij in korte tijd structurele problemen oplost, die al decennia bestaan.

Zijn afwijzing van de bondenoproep was terecht. Bonden hebben geen bevoegdheid ouders te instrueren. Dat hij Facebook als “ongeleid projectiel” bestempelt, is begrijpelijk voor een minister die prioriteiten moet stellen in plaats van zich te laten meeslepen door elke online storm. Zijn pragmatische besluit om gepensioneerde leerkrachten tot 62 jaar te laten doorwerken, is een realistische poging het acute lerarentekort te verlichten, geen perfecte, maar wel een haalbare stap onder de gegeven omstandigheden.

Intussen lijkt het aftreden van NPS-parlementariër Poetinie Atompai meer dan alleen onvrede over een traag tempo. Currie is namens dezelfde partij minister. Atompai’s “principieel signaal”, kan een interne scheuring blootleggen of versterken, en lijkt minstens zozeer gericht op NPS-voorzitter Gregory Rusland – vicepresident en voorzitter van de Raad van Ministers – als op de onderwijscrisis zelf. Door Currie als zichtbare zondebok neer te zetten, wordt de politieke druk verschoven, terwijl de echte structurele verantwoordelijkheid hoger in de coalitie ligt. Een signaal van onvrede en zelfs protest is voor een ieder legitiem te noemen. Maar noch Atompai, noch de onderwijsbonden hebben de maand september op een publieke wijze doorgebracht, om hun voorkeuren over de harde keuzes, de inzet van de middelen zoals die er zijn of een realistisch pad vooruit, voor te houden aan de jeugd of aan de ouders. Onderwijs vraagt om samenwerking, niet om onderlinge verwijten. Currie draagt de publieke last, maar de oorzaken en de politieke context zijn breder. Alleen wanneer de druk eerlijk wordt gedeeld, kunnen leerlingen uiteindelijk beter onderwijs krijgen.