De Surinaamse economie laat volgens verschillende rapporten, tekenen van herstel zien. Er wordt gesproken over economische groei, een stabielere wisselkoers en toenemend vertrouwen van internationale instellingen. Op papier heeft het er veel van dat Suriname langzaam uit een moeilijke periode klimt. Maar wie de dagelijkse werkelijkheid van veel burgers bekijkt, vraagt zich af, voor wie deze economie eigenlijk groeit. Voor veel gezinnen is het leven nog steeds een dagelijkse strijd. De prijzen van basisproducten blijven hoog, terwijl salarissen nauwelijks zijn gestegen. De huur, elektriciteit, water en schoolkosten, slokken een groot deel van het inkomen op. Mensen die hard werken, houden aan het einde van de maand, vaak weinig of niets over. Dan klinkt de boodschap dat de economie groeit, voor velen als een verhaal dat zich alleen op papier afspeelt. Economische groei is pas waardevol wanneer burgers die ook daadwerkelijk voelen. Dat betekent meer koopkracht, betere banen, betaalbare gezondheidszorg en een overheid die investeert in onderwijs en andere basisvoorzieningen. Het moment dat de doorsnee burger daar weinig van merkt, blijft economische groei een statistisch gegeven, waar slechts een kleine groep van profiteert.

Het is begrijpelijk dat economisch herstel tijd kost. De regering kan niet alle problemen in een dag oplossen. Maar dit mag geen reden zijn, tevreden achterover te gaan leunen. Juist nu moet worden gekeken, hoe de opbrengsten van economische groei eerlijker verdeeld kunnen worden. Niet alleen grote bedrijven of investeerders moeten profiteren, maar ook de verpleegkundige, de leerkracht, de marktverkoper en de gepensioneerde. De vraag is niet of de economie groeit, maar of de samenleving meegroeit. Groei moet zichtbaar zijn in de portemonnee van de burger en niet alleen in rapporten van internationale organisaties.

Suriname heeft ongetwijfeld kansen, zeker met de verdere ontwikkelingen in de olie- en gassector. Maar als de gewone burger straks opnieuw langs de zijlijn blijft staan, zullen de mooie economische vooruitzichten, weinig betekenen. Werkelijke vooruitgang wordt niet gemeten aan groeipercentages alleen, maar aan de levenskwaliteit van de bevolking. Pas wanneer gezinnen weer met vertrouwen naar de toekomst kunnen kijken, is er werkelijk sprake van economische groei.