De Surinaamse pluimveesector bevindt zich naar wij vernemen, in zwaar weer. Lokale kippenboeren zien hun marges verdampen, door de instroom van goedkoop kippenvlees uit landen als Brazilië en de Verenigde Staten. De gevolgen zijn nijpend: dalende productie, faillissementen en een groeiende afhankelijkheid van buitenlandse kip.

Volgens cijfers van Selina Wamucii lag de groothandelsprijs voor Surinaamse kip in 2025 tussen de USD 1,70 en USD 5,43 per kilogram. Ter vergelijking: geïmporteerde kip uit massaproductiebedrijven in de VS en Brazilië, wordt tegen aanzienlijk lagere prijzen aangeboden. “We kunnen niet concurreren met die prijzen”, zegt pluimveehouder Winston Lieveld uit Saramacca. “Onze voerkosten zijn hoog, broedeieren zijn schaars en de infrastructuur is verouderd.” Ook veevoerleverancier Mariska Pinas bevestigt de problematiek: “De prijzen voor maïs en soja zijn internationaal gestegen, en dat voelen onze klanten direct. Zonder steun blijven ze achter de feiten aanlopen.” De sector kampt met structurele problemen. Zo leidde een onderbreking in de import van broedeieren in 2018 tot een tekort van 200.000 stuks, met directe gevolgen voor de beschikbaarheid van lokale kip. Daarnaast hebben veel kleinschalige boeren moeite om financiering te vinden voor investeringen in moderne technologie. “We willen wel verduurzamen, maar zonder toegang tot krediet, is dat een droom”, aldus Lieveld. Hij pleit net als veel boeren, voor gerichte maatregelen, zoals subsidies en belastingvoordelen. Daarnaast kunnen educatie en technische training, bijdragen aan een duurzamere en hogere productie.