DE VOLGENDE MINISTER VAN JUSTITIE

Het zou een faliekante fout zijn de volgende minister van Justitie (en het departement was onder Monorath de benaming “Veiligheid” onwaardig) aan de hand van partijpolitiek te selecteren. Echter, als partijpolitieke overwegingen toch meewegen, moet minstens het besluit genomen worden dat dit niet de politieke partij kan zijn die door Brunswijks en Bordo’s bevolkt wordt. In ieder land waar veiligheid serieus genomen wordt, zou de veroordeling van Bordo voldoende zijn geweest voor een volledige doorlichting van de politieke partij van die veroordeelde drugscrimineel, met wie de toenmalige vicepresident en partijleider destijds aangaf in contact te staan. Gedrag dat hij overigens ook erkend heeft wat betreft een andere voortvluchtige, namelijk oud-president Bouterse. Op de-zelfde manier waarop president Simons de goudsector niet wil ordenen met betrokkenheid van Brunswijk, ondermijnt zij de missie en de geloofwaardigheid van een rechtvaardig en veilig Suriname door nog eieren uit het gele nest te laten broeden in de buurt van Justitie.

Een bewindsman die bij het politiek welgevallen van een partij met een dergelijke signatuur en gedachtegang orde op zaken moet gaan stellen, is gedoemd te falen. Daarom is het, de persoonlijke kwaliteiten en staat van dienst van de functionaris ten spijt, een politieke vergissing om de waarneming op het ministerie toe te vertrouwen aan Marinus Bee. Op een moment dat de president een krachtig signaal van apolitieke keuzes – of in ieder geval van een keuze anders dan de ABOP – kon afgeven aan de samenleving en haar eigen coalitiepartners, heeft zij de oren laten hangen naar de veroorzakers en toelaters van veel wat Suriname onveilig en onrechtvaardig maakt.

Wanneer een beugeldragende bonenteller en een reeds in opspraak geraakte grondsjacheraar dan weer in beeld komen, terwijl zij geen enkel gezag genieten binnen de korpsen, geen enkel rechtswetenschappelijk ontzag genieten binnen de rechterlijke macht, nooit een wijk of district veilig hebben weten te houden en nooit ook maar een enkele daad van anticorruptie aan de dag hebben gelegd, binnen een partij die krioelt van corruptievelingen, hoeven wij geen waarzeggers te zijn om verder onheil voor de veiligheid van het land en zijn burgers te voorspellen.

Er zijn twee ingrediënten in een falend recept voor veiligheid: partijpolitiek als leidraad en de specifieke politieke partij, namelijk de ABOP, als leverancier van talent (of een danig gebrek daaraan) dat moet bijdragen aan het departement dat op dit gebied beleid maakt.

More
articles