De bereikbaarheid van scholen dreigt opnieuw onder druk te komen staan. Bus- en boothouders hebben aangekondigd, hun diensten vanaf maandag 16 november 2026 mogelijk te onderbreken als de overheid de achterstallige betalingen niet voldoet. Daarmee dreigen duizenden leerlingen de dupe te worden van een betalingskwestie tussen overheid en vervoerders. Vooral kinderen uit gebieden waar openbaar vervoer de enige mogelijkheid is om naar school te gaan, worden hierdoor gedupeerd.

Het is inmiddels een terugkerend probleem in Suriname, afspraken worden gemaakt, diensten en of goederen worden geleverd, maar wanneer het op betalen aankomt, laat de overheid het afweten. Vervoerders kunnen niet eindeloos blijven rijden op basis van beloften. Brandstof, onderhoud, personeel en andere operationele kosten moeten worden betaald. Ook zij hebben verplichtingen na te komen en gezinnen te onderhouden.

Maar wat vooral zorgwekkend is, is dat onderwijs opnieuw afhankelijk dreigt te worden van de financiële en bestuurlijke tekortkomingen van de overheid. Hoe serieus neemt de staat het recht op onderwijs nog wanneer kinderen door gebrekkige afspraken en betalingsachterstanden, niet eens op school kunnen komen?

Er wordt voortdurend gesproken over investeren in onderwijs, het verbeteren van de kwaliteit en het creëren van kansen voor jongeren. Mooie woorden, maar onderwijs begint niet pas wanneer een leerling in de schoolbanken zit. Het begint ook bij de mogelijkheid om die school daadwerkelijk te bereiken. Een kind dat thuis moet blijven omdat er geen bus of boot rijdt, mist lessen, loopt achterstanden op en verliest kostbaar onderwijs. De vraag is dan ook, waarom dit soort problemen steeds opnieuw moet escaleren voordat er vanwege de overheid wordt ingegrepen. Waar blijft de structurele planning? Waarom worden verplichtingen niet tijdig begroot en betalingen niet volgens afspraak gedaan? Een overheid die diensten afneemt, moet ook haar financiële verantwoordelijkheid kennen en nemen.

Het is bovendien onrechtvaardig om vervoerders telkens in een positie te brengen, waarin zij moeten dreigen met acties om hun verdiende geld te ontvangen.

Kinderen mogen geen wisselgeld worden in het financiële wanbeheer van de overheid. Wie onderwijs werkelijk belangrijk vindt, moet dat niet alleen in beleidsstukken en toespraken laten blijken, maar vooral in daden. Want een land dat zijn kinderen niet eens  vervoer naar school kan garanderen, moet zich ernstig afvragen welke toekomst het ze werkelijk biedt.