De aangifte die leden van de Raad van Commissarissen van de Telecommunicatie Autoriteit Suriname gedaan hebben tegen de oud-directeur en de voormalige president-commissaris, brengt het land om meerdere redenen in een constitutionele crisis. Het Openbaar Ministerie en het Korps Politie Suriname worden gevraagd een onderzoek in te stellen, waarbij de huidige minister van Justitie en Veiligheid een van de betrokkenen is. Harish Monorath, de functionaris in kwestie, heeft zich in meerdere media reeds beroepen op de realiteit dat de Wet Politieke Ambtsdragers erin resulteert dat zijn rechtspositie bijzonder is. Er is parlementaire betrokkenheid vereist voordat een volwaardig strafrechtelijk onderzoek daadwerkelijk op gang komt. De minister heeft tot nu toe een werkzame anti-aanbaklaag gehad als het om zijn reputatie en de beschuldigingen aan zijn adres ging. Zo is er terstond na zijn verklaring van vermogen en inkomen publiekelijk aan het licht gekomen dat de jonge minister over een heel appartementencomplex beschikt. Hij heeft dat niet ontkend, maar verklaard dat dit te danken was aan een gift van zijn vader, hard werken en eigen spaarzaamheid. De onthulling deed hij af als een uiting van jaloezie, waarna geen haan er ooit meer naar heeft gekraaid.

Toen bleek dat hij als minister nog steeds betaling ontving vanuit de Deviezencommissie, waarvan hij voorheen lid was, deed hij dat af als onschuldig en deed de toezegging tot terugbetaling. Publiekelijk is niet bekend of bewezen dat de stopzetting en terugbetaling hebben plaatsgevonden, maar ook dit voorval liet weinig merkbare schade achter.  Hoewel de betrokkenheid van oud-directeur Jap A Joe stof deed opwaaien, heeft de Raad van Commissarissen van de TAS nog maar een tipje van de sluier gelicht. Wat er aan onregelmatigheden heeft plaatsgevonden in een periode dat een vooraanstaande jurist, oud-wetgever en jarenlang praktiserend advocaat met het toezicht belast was, komt mondjesmaat naar buiten. De voordelen die niet alleen Jap A Joe, maar ook andere ABOP-sympathisanten genoten hebben, dreigen in volle omvang aan het licht te komen. De minister van Justitie en Veiligheid is belast met uitvoering van de Anti-Corruptiewet. Hij is verantwoordelijk voor de organisatorische ondersteuning, het beleid en de begroting van de instanties die een onderzoek instellen naar het historisch handelen van zijn persoon. Hem komt een informatierecht op dossierniveau toe en hij heeft invloed op de personele ontwikkeling van betrokkenen. Het lijkt duidelijk dat de aangifte met zich meebrengt dat, als waarborg tegen inmenging en voorkennis, onmiddellijke maatregelen vereist zijn.  In iedere volwaardige democratie zouden de schijn en het vermoeden reeds voldoende zijn voor ontslag of schorsing, met het oog op de geloofwaardigheid en onafhankelijkheid. De politieke cultuur in Suriname heeft deze volwassenheid nog niet bereikt. De constitutionele realiteit kent, ondanks alle privileges en de torenhoge salarissen, geen ministeriële verantwoordelijkheid. Het stelsel plaatst alle gewicht op de president. Wat duidelijk lijkt, is dat als het op de TAS, Jap A Joe en Monorath aankomt, de minister uitgesloten moet worden van de informatiestroom, de beraadslaging en de besluitvorming. Dat wil zeggen dat slechts de hogere organen diens gebruikelijke rol kunnen invullen. Die zijn in de uitvoerende macht beperkt tot de vicepresident, de president en de Raad van Ministers. Binnen de Raad van Ministers zouden de ABOP-ministers, evenals de huidige minister van TCT, binnen wiens verantwoordelijkheid de TAS valt, tevens uitgesloten moeten zijn.

Om die redenen resteert er voor de president feitelijk geen constitutionele ruimte om verder te regeren met de ABOP, dan wel met Monorath, in ieder geval voor de duur van het onderzoek. Meer dan een organisatie van verdachten heeft de ABOP zich gedragen als een verdachte organisatie, of beter gezegd verdacht georganiseerd.

De president heeft zelf gesteld bij het einde van het directeurschap van Jap A Joe de wet te hebben gevolgd en geen andere keuze te hebben gehad dan die weg te bewandelen. De tijd is aangebroken om de wet verder te volgen en de constitutionele versteviging aan te brengen die onze politiek-bestuurlijke volwassenheid als natie kan aankondigen. Of de mantel der liefde over de hele rechtsstaat te werpen en de anti-aanbaklaag te verdikken.